ti guarda dal Grande Inquisitor

Jevgenij Onegin in Lyon [terug]

Opmerkingen ...

2

van Margo <margo@...> op zondag 9 mei 2010 om 13:05

Ik hoorde gisteren een stukje van de opname van "Giasone" op klara toen ik terug naar huis reed na "Don Quichotte" (waarover later meer)... en wat een saaie boel was me dat ? Maar dat vond ik ook van zijn Eliogabalo. Ik heb van pure miserie overgeschakeld naar musiq3. Hopelijk valt het over twee weken live iets beter mee.

1

van Dirk Vandepitte <dirkvandepitte@...> op zondag 9 mei 2010 om 11:22

In afwachting van de terugkeer van Margo hier al enige commentaar bij de producties die in Brussel en Gent te zien zijn.

Giasone was voor mij een onbekend werk. De opera heeft nauwelijks echte arias, ook al duurt het werk ruim 3 uur. De muziek is erg vlot, en dat is ook nodig, want er zit relatief weinig actie in het verhaal. De handeling is overigens nogal fantastisch, en de regie maakt het allemaal eerder absurd. De talrijke personnages worden nogal karikaturaal gebracht. Op een of andere manier deed het me terugdenken aan de Candide die we eerder dit seizoen hebben gezien. Nochtans is het een werk waar wel wat mee te doen is. Hoewel er een proloog en drie bedrijven zijn, houdt de Vlaamse Opera een pauze ergens middenin het tweede bedrijf. Het eerste deel viel me tegen, want buiten de orkestmuziek was er niet echt iets wat ik de moeite waard vond. Het tweede deel is me gelukkig veel beter meegevallen, want de menselijke gevoelens kwamen eindelijk wat beter tot uiting. De regie vond ik niet goed, wegens te karikaturaal, en er was natuurlijk ook weer die gratuite seks. Waarom moet dat er nu toch steeds bij ? Vocaal was het evenmin een hoogvlieger. De enige die me echt is meegevallen was Christophe Dumaux in de titelrol. Robin Johannsen en vooral Yaniv d'Or vielen daarentegen echt tegen.

In Brussel wordt nu don Quichotte opgevoerd. Net als Giasone was dit werk mij onbekend. Ook al spreekt de Franse opera me maar weinig aan (en zeker Massenet niet), toch heb ik ervan genoten. De hispanismen in de muziek doen helemaal denken aan Carmen, en de figuur van Dulcinée zweeft ergens tussen Violetta en Carmen in. Het is nog eens een eerder klassieke productie. Alles verwijst naar papier, hetzij boeken, hetzij behangpapier. De kostuums en het behang op het decor hebben dezelfde tekening, en het grootste deel van het decor is opgebouwd met stapels papier. Deze productie is het afscheid van José van Dam van de Munt, en dit afscheid is bijzonder geslaagd. De rol is hem eigenlijk op het lijf geschreven, en hij brengt de grootmoedigheid en de naïviteit van zijn personnage tot uiting op een manier die alleen hij kan. Op het eind van het tweede bedrijf mag hij zelfs echt tegen windmolens vechten. Hij zit daarbij op een lange stang waarmee hij door de lucht wordt geslingerd om de wieken van de model te bestrijden. In zijn hele lange carrière heeft van Dam zoiets wellicht nog nooit gedaan. Dat hij op zijn 70ste dit nog op scène moet doen ... Werner Van Mechelen is zijn knecht, een heel wat simpeler figuur, maar ook hij doet het voortreffelijk. Ook een goede keuze was de orkestdirectie, in handen van Marc Minkowski. Net zoals met la Cenerentola leidde hij het orkest met geweldige bezieling, en de man lijkt er zelf nog het meest van te genieten.

Margo zal binnenkort wel meer details geven.

Dirk