ti guarda dal Grande Inquisitor

Sophie Koch in de Munt [terug]

Opmerkingen ...

14

van Margo <margo@...> op donderdag 22 november 2007 om 9:01

Vandaag in "De Morgen", naar aanleiding van de transfer van Kazushi Ono naar de Opéra de Lyon:

"Wie enigszins verweesd achterblijft, is Peter de Caluwe, directeur van de Munt. Zijn nieuwe muziekdirecteur, Mark Wigglesworth, moet zich na een erg middelmatige Mitridate en enkele passabele concerten nog altijd echt bewijzen voor zijn publiek en heeft zich naar verluidt ook nog niet echt doorgezet bij het orkest."

13

van Margo <margo@...> op woensdag 21 november 2007 om 23:41

Betreffende die valse noten... er waren er nog een paar, zij het kleinere. Zoals het annuleren van het Requiem-concert in Gent, en het verplaatsen van het Cerha-recital naar de Malibranzaal. Er zullen ongetwijfeld allemaal wel valabele redenen voor zijn, maar toch.

En of hij een seizoen nu een project noemt of niet... what's in a name. Waar het uiteindelijk om draait, is of de voorstellingen goed zijn. Wat er dan allemaal op het programma staat (en hoe hij tot dat programma komt), is een kwestie van smaak. Ik vind ook dat hij bepaalde voorstellingen beter niet in zijn "project" had opgenomen... ik vind het bijvoorbeeld niet de taak van de Munt om de theatervoorstellingen van Ivo Van Hove mee te sponsoren. Maar ik kan best leven met zijn opera- en liedrecitalkeuzes.

Hij was trouwens wel degelijk aanwezig op het recital van Christine Schäfer. Ik kan me niet herinneren dat ik Foccroule ooit op een liedrecital gezien heb (behalve op het allerlaatste recital van Susan Chilcott). Nu... ik vond het er wel een beetje over dat De Caluwe achteraf zelf het podium opkwam om aan Schäfer en Schneider bloemen te geven.

12

van ricci <riccifrederic@...> op woensdag 21 november 2007 om 22:02

@Stefan (en anderen uiteraard ook) : je bent duidelijk een fan van PDC maar er zijn echt wel wat meer valse noten in zijn 'project' dan hij en zijn fans zullen toegeven. Allereerst waren er de organisatorische redenen met de Gurrelieder (seat-related), dan de problemen met 'Wiggie' , dan het plots opgevuld geraken van niet-verkochte plaatsen met een boel bravo roepers.
Jajaja de goeie ouwe claque is terug etcetc. Maar je hebt het al begrepen ik hou niet zo van 'projecten' trouwens PDc is al veel meer aan het reizen (op kosten van de belastingbetaler) dan hij in het huis of tijdens voorstellingen aanwezig is.
Vroeg of laat krijgt hij de sneeuwbal toegetorpedeerd, en dan helpen schone holle woorden, glamourprogrammaboekjes of projecten niet meer.

11

van Sven De Boeck <s.deboeck@...> op woensdag 21 november 2007 om 22:01

Zoals ik, Tristan, Jacobs en Mozart, dat is echt het einde! Ik zoek al jaren naar de perfecte Don. Met die laatste van Jacobs heb ik hem eindelijk gevonden !

10

van Tristan <tristanfaes@...> op dinsdag 20 november 2007 om 23:13

Ok, kwadratuur.be valt onder "de pers", maar ik zie mezelf nog steeds meer als muzikant dan als journalist. Wat niet wegneemt dat voor sommigen mijn mening mss ook geen referentie is. Ik heb bvb een hartsgrondige hekel aan de Mozart van Jacobs of Kuijken, terwijl anderen dat als hét einde zien....

9

van Stefan <bstefan@...> op dinsdag 20 november 2007 om 21:15

Ik ben het eens met Tristan: de pers is te kritisch geweest voor Wigglesworth. Ondanks het feit dat Mitridate niet echt "zijn ding" is en dat we te veel gewoon zijn aan Jacobs, vond ik dat het orkest meer dan behoorlijk speelde. Ik ben echt benieuwd naar zijn Wozzeck, dan zullen pas we echt kunnen oordelen.
@Ricci: ik weet nog altijd niet waar je de info vandaan haalt. Het feit dat het huidige en de komende seizoenen volgens een (uitermate interessant) project zijn opgesteld, heeft hier echt niets mee te maken! Tot nu toe was de enige valse noot het schrappen van het recital van Malena Ernman.

8

van Maarten <maartendebaer@...> op dinsdag 20 november 2007 om 12:01

De mening van 'de pers', dat dient sterk genuanceerd te worden. Het gaat hier ocharme om de mening van drie journalisten die in hun recensies van de Ring bewezen hebben dat ze niet altijd weten waar de klepel hangt.

Laten we de dirigent eerst een kans geven. Muzikale rampen zijn in De Munt nog niet gebeurd (in tegenstelling tot de Vlaamse Opera).

7

van ricci <riccifrederic@...> op dinsdag 20 november 2007 om 11:19

@tristan, als de pers geen goede referentie is (ik ben de eerste om dit te beamen) dan hoor je d'r zelf bij toch?
Touché?

6

van Tristan <tristanfaes@...> op maandag 19 november 2007 om 20:30

Ik vrees dat de pers niet noodzakelijk een referentie is...Van bij het begin leek het mij vooral dat Wigglesworth niets goed kon doen omdat hij nu eenmaal Ono niet is. Ikzelf heb hem enkel in Mitridate bezig gezien. Naar mijn oor was dat zeker geen slechte prestatie. Wat daarin wat ontbrak was het vuur en de energie die pakweg Harnoncourt of Minkowski wel in zo'n partituur brengen. Wigglesworth heb ik daarentegen al eens een verbluffende Mahler 6 weten doen, en zijn Sjostakovitsj-cyclus op cd is best de moeite. OK, dat is geen vocale muziek, maar beiden bewijzen naar mijn anavoelen wel dat de man zijn kwaliteiten heeft.

5

van ricci <riccifrederic@...> op maandag 19 november 2007 om 20:09

@ marc: de akoestiek een stuk beter. Kon dat nog? De KVO had een schitterende akoestiek, steeds gehad. Ze zijn dus voorzichtig geweest.
@ de munt: het zit inderdaad scheef tussen orkest en dirigent en PDC weet niet hoe hij deze zaak moet aanpakken. Het is er misschien al te laat voor, hij heeft heel het gegeven van in het begin fout aangepakt...Tsja dat kom er van als je je seizoen een 'project' noemt....:)

4

van de palmenaer marc <marcdepalmenaer@...> op maandag 19 november 2007 om 15:42

@Ricci Naar het schijnt zou de akoestiek een stuk beter zijn dan vroeger,ga als Gentenaar -:) binnenkort een opera meepikken, als dit werkelijk veel beter is kunnen die rode zetels en iets minder beenruimte me weinig schelen.

3

van Margo <margo@...> op maandag 19 november 2007 om 15:38

Ik heb uiteraard geen idee welke bronnen Ricci heeft, maar de pers is toch niet onverdeeld extatisch over de nieuwe muziekdirecteur. Hier zijn een paar krantenknipsels...

Rudy Tambuyser over Gurrelieder:

"Een orkest onder de indruk brengen, voor een nieuwe chef met een geliefde voorganger een noodzaak, is met de Gurrelieder een ander paar mouwen. Dat lukte Wigglesworth vooralsnog zeker niet, al is er ook nog geen man overboord. Wigglesworth is een goede manager, onder wie er nooit iets ernstigs zal mislopen bij een uitvoering. Maar hij behandelt bijvoorbeeld deze Gurrelieder als één grote vlek van klank. Een mooie vlek, maar wel een vlek. Zo'n dichte schriftuur vergt meer zin voor clair-obscur en perspectief. Evenzeer liefde als pragmatiek. Niet alleen voor de goede luisteraar, maar ook voor het welbevinden van de musici. Het is uiteindelijk dat wat het Muntorkest zijn internationale potentieel verschaft."

Stephan Moens over Gurrelieder:

"Als zijn Gurrelieder een visitekaartje zijn, staat ons de komende jaren met Wigglesworth weer wat anders te wachten: veel vakkennis, een ronde klank, mooi afgeronde fraseringen, een weidse blik maar ook heel wat minder eigenzinnigheid en nieuwe inzichten. De Schoenberg van Wigglesworth is minder de vernieuwende intellectualist dan de op de traditie voortbouwende vakman. Dat is voor de Gurrelieder een verdedigbare optie, maar ze is ook minder stimulerend. Anderzijds: de koren van de Munt en de Nederlandse Opera en vooral het orkest van de Munt klinken in grote doen. Het is duidelijk dat zij hun nieuwe chef niet hebben afgebrand."

Willem Bruls over Gurrelieder:

"Grenzen aftasten is eveneens de ambitie van de dirigent Mark Wigglesworth, die eind 2008 de nieuwe muziekchef van de Munt wordt. Naar eigen zeggen zoekt hij het symfonische in de opera, het dramatische in de symfonie, het kamermuzikale in het grote repertoire. Die interessante zoektocht was niet terug te horen in zijn interpretatie van de Gurrelieder. Natuurlijk is dit werk geschreven voor een orkest van 145 musici, zes solisten en groot koor, een monsterbezetting dus. Natuurlijk schuwde Schönberg het allergrootste gebaar niet - in die zin was hij een kind van zijn tijd en een goede navolger van Wagner en Mahler. Maar de Gurrelieder zijn tegelijkertijd echte liederen, met kwetsbare solisten, en de grote orkestmachine wordt door Schönberg vooral gebruikt als een kleurmiddel, met een oneindige veelheid aan klankvarianten. Iets wat later zijn weerslag zou vinden in de door Schönberg ontwikkelde atonaliteit. Wigglesworth denkt daar blijkbaar anders over. Hij richtte zijn uitvoering grotendeels op de klankmassa's. Die vormden de ruggengraat van zijn visie. Het weliswaar virtuoos spelende Munt-orkest moest daardoor steeds hevig vanuit het niets versnellen, waarna bij elke gewelduitbarsting net zo hevig op de rem werd getrapt. De meanderende klanken en de kleurrijke schokken verdwenen zo in een grote grauwe massa van decibels en slibden dicht tot oorverdovend lawaai."

Stephan Moens over Mitridate:

"Het zwakste element van de voorstelling komt uit de orkestbak. Dirigent Mark Wigglesworth schijnt vooral aan tempo en volume te denken: slechts in enkele zachtere passages komt er nuancering en affect. Echte wanhoop of agressie - in de muziek nochtans meer dan eens aanwezig - zijn nooit te horen. Een meer gedifferentieerde, modernere aanpak had de zangers zowel muzikaal als scenisch tot meer waarachtigheid kunnen aanzetten. Dan was er misschien ook een juist pendant ontstaan tot het krachtige decor van Radu Boruzescu."

Willem Bruls over Mitridate:

"Op orkestraal vlak haperde er dan ook en ander aan de uitvoering. Het Muntorkest is geen specialist in de authentieke uitvoeringspraktijk, en dat hoeft ook niet. Maar wie deze Mozart met achttien violen, acht altviolen en vijf cello's brengt, raakt nog verder van huis. Het maakt de klank er niet doorzichtiger op en bovendien duurde het zo'n anderhalve acte voor de dirigent Mark Wigglesworth zijn wel erg aardse aanpak enigszins kon overstijgen."

Nicolas Blanmont over Mitridate (La libre):

"Mais la perfection des éclairages et des déplacements ne suffit pas, à elle seule, à donner vie à une oeuvre de jeunesse qui, même un peu raccourcie, frise les trois heures de musique, avec de longs airs da capo. Et là, Mark Wigglesworth convainc moins qu'il ne l'avait fait dans ses "Gurre-Lieder" de rentrée ou dans ce "Tristan et Isolde" donné l'an passé à Cardiff. Pour un public désormais habitué aux acquis du mouvement baroqueux, sa direction musicale manque d'aspérités, l'articulation semble rudimentaire et les récitatifs sont bien peu imaginatifs. Pire, les tempi, particulièrement dans les airs notés "adagio" (et il y en a notamment trois qui se suivent presque au deuxième acte), semblent exagérément ralentis au point de voir le discours se déliter, l'ennui poindre et les chanteurs parfois en difficulté."

Rudy Tambuyser over Requiem:

"Het is de taak van musici om het sterke fysieke aspect van hun werk weg te cijferen. Ze moeten keuzes maken, maar het moet vanzelfsprekend klinken. Ze moeten me niet eens doen geloven dat ze er niet zijn, dat mag simpelweg geen rol spelen. Ze moeten deel van de akoestische tijd en ruimte worden, een onbewogen beweger. Welnu, na wat ik voorlopig van Mark Wigglesworth, de nieuwe chef van het Muntorkest, heb gezien, geloof ik niet dat een orkest daar onder hem toe in staat is. Op Allerheiligen brachten hij en zijn orkest in Bozar Brittens Sinfonia da Requiem en Mozarts Requiem. [...] Van Mozarts Requiem onthoud ik vooral drukte. De tempi waren erg snel. Een poging om 'authentiek' te doen? De vakbond die er wegens het ontbreken van een pauze mee dreigde na het Lacrimosa op te stappen? Of gewoon niet goed nagedacht? Het operakoor, nochtans vaak bejubeld in scenisch werk, kan heel hard en in dat geval tamelijk juist zingen, maar menige strot geeft de geest als het wat stiller moet. Gelukkig gebeurde dat niet vaak: Wigglesworth houdt van hard en kolossaal. Zijn overwegend bedenkelijke solistenkeuze was dan ook niet écht problematisch. Natuurlijk is het niet makkelijk, talentrijke en geliefde voorgangers te hebben. In elk geval zal de 'suspension' al ongezien 'willing' moeten worden om met Wigglesworths driftige stijl, die helder zijn pragmatische en ronduit oppervlakkige omgang met de partituur onderstreept, het recente verleden liefdevol te vergeten."

2

van Stefan <bstefan@...> op maandag 19 november 2007 om 12:32

Ricci, waar haal je dit nieuws over Wigglesworth? Ik heb veel interne info over de Munt, maar dit is absoluut het eerste dat ik erover hoor. Ik besef wel dat de relatie tussen het orkest en Wigglesworth in eerste instantie niet zo goed zal kunnen zijn als die met Ono (die gisteren trouwens een schitterende Don Quixote & Prokofiev heeft gedirigeerd). Wigglesworth heeft nu toch al driemaal (Gurre, Mitridate, Requiem) getoond dat hij het orkest op een uitstekend niveau kan laten spelen.

1

van Ricci <riccifrederic@...> op maandag 19 november 2007 om 0:44

Breaking news? Wat te verwachten was, is uitgekomen: het zit volledig fout tussen het orkest en de nieuwe huisdirigent van de Munt, daar komen nog vodden van en PDC weet totaal niet van aanpakken in deze zaak en steekt zijn hoofd in het zand.
Iemand in de 'vernieuwde' KVO geweest? Een vriend was er en vertelde me dat het aartslelijk geverfd was, een soort groen met dan de nog steeds rood zijnde zetels die danw eer 'ingekort' blijken te zijn?
any feed back is welcomed