ti guarda dal Grande Inquisitor

Stéphane Degout in De Munt [terug]

Opmerkingen ...

1

van Karl Stas <karl_stas@...> op vrijdag 5 mei 2006 om 0:14

Na de prestaties van Degout in Die Zauberflöte en Così was ik met een zeer positief vooroordeel naar dit recital gekomen. Achteraf moet ik toegeven dat ik mij een beetje verveeld heb.

Degout is een talentvolle jonge zanger met een zeer mooie stem. Het is dan ook erg jammer dat hij met dat materiaal zo weinig doet. Hij is blijkbaar zo bezig met mooi en juist zingen, dat hij vergeet dat hij nog een verhaal moet vertellen ook.

Na de pauze ben ik wat dichter bij het podium gaan zitten, en toen viel het mij op dat hij daar toch niet helemaal op zijn gemak stond. Ik vermoed dat hij dit repertoire nog niet zolang geleden is beginnen in te studeren en dat hij zich nog niet zeker genoeg voelt om er ook expressief iets mee te doen. Zelfs tijdens de Histoires naturelles bleef zijn gezicht uitdrukkingsloos. Daardoor kwam de subtiele humor van Renard niet tot zijn recht. De fijn geciseleerde versie van Le Roux is inderdaad veruit te verkiezen, ook al hou ik niet zo van Le Roux' stem.

Het moet gezegd dat hij ook niet echt gesteund werd door de pianiste, wiens spel 'assez quelconque' was. De piano klonk dof en soms zelfs lelijk. Het was nochtans aan datzelfde instrument dat Martineau enkele weken geleden nog zo'n verfijnde klanken ontlokte. Ik had bovendien soms de indruk dat ze de zanger ook geen goed ritmisch houvast bood.

Ik heb vooralsnog geen dégout van Degout, maar als liedzanger moet hij nog (veel) rijpen.

Karl