ti guarda dal Grande Inquisitor

Cavalleria rusticana in de Munt [terug]

Opmerkingen ...

5

van jacques en nadine <nadine.roeck@...> op dinsdag 20 maart 2018 om 7:44

het was de chef die tijdens de repetities gevraagd heeft zowel aan de bariton als aan de tenor om een hoge noot weg te laten omdat het zo cliché klinkt
dixit carlo ventre met wie we daarna gaan eten zijn

4

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 19 maart 2018 om 16:24

Wat mij ook opviel was dat in de gekozen uitgave een aantal (waarschijnlijk door de traditie ingevoerde) hoge noten weggelaten werden (zoals destijds in de opname van Muti).

3

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 19 maart 2018 om 13:33

Het was trouwens niet de enige 'halucinatie'.
Tijdens de processiescene meent Santuzza ook het madonnabeeld tot leven zien te komen en haar beschuldigend aanwijzen...

2

van stefan caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 19 maart 2018 om 11:43

Op alle gebieden een fantastische produktie! Een waar hoogtepunt!
Met een formidabele bezetting, in Cavaleria inderdaad aangevoerd door een enorm vokaal EN scenisch présente Westbroek. En wat een prachtige (en ontroerende!) uitbeelding van een oude Italiaanse 'mamma' door Zilio. En Ilincai! En Platanias!
Idem in Pagliacci: indrukwekkende (!) Ventre, prachtige Mihai en inderdaad in deze rol uitstekende Hendricks.
Heel 'couleur locale' enscenering. Als het al een 'transpositie' is -tenslotte zijn beide werken vrij tijdloos- is het een heel natuurlijke en heel rake!
De verbinding tussen beide opera's was in de Luikse produktie van José Cura nog ietsje verder doorgetrokken: daar zagen we ook Lola en Alfio nog terug in Pagliacci en woonden mamma Lucia en Santuzza ook het toneelspel mee. Hier werd vooral gebruik gemaakt van beide intermezzi; in dat van Cavaleria zien we reeds de onluikende liefde tussen Nedda en Silvio en in dat van Pagliacci zien we de biecht (?) van Santuzza bij een priester en haar verzoening met mamma Lucia nadat deze heeft vernomen dat ze zwanger is...
Het enige ietwat bizarre moment is dat een deel van het slottoneelspel voorgesteld wordt als een halucinatie van de dronken (?) Canio achter de schermen, voor hij moet opkomen... ietwat grappig hoe dan de 'speel'Nedda op het toneel daarna weer snel wordt vervangen door de 'zing'Nedda als we dan weer verder het toneelspel volgen. Dat was de enige (niet echt storende) 'afwijking' van een voor de rest 'normaal' maar ijzersterk verteld verhaal...
Meer van dit niveau!

1

van Kris Cornelis <cornelis.vanhaute@...> op donderdag 15 maart 2018 om 20:15

Ik ga al 30 jaar naar de opera, maar het was gisteren de eerste keer dat ik Cav/Pag zag. Antwerpen heb ik al die 30 jaar gedaan. Munt heb ik een tijd "geminderd" wegens bambino's, en dus heb ik de serie van 2002 gemist.
De regie (ik ben nogal een hokjesdenker) zat voor mij in het schuifje van Guy Joosten's Cosi fan Tutte (Antwerpen/Gent): zeer aangename beeldjes, absoluut niets schokkends, zeer "veristisch"... :-) Maar goed ook want een "symbolische" enscenering a la Pelléas had hier wellicht misstaan.
Mooie stemmen gisteren: Westbroek... daar zijn de mezzo's idd jaloers op, want een force, wat een mooie diepte. Enkel in de hoogte begint haar vibrato wat storend te worden (heel soms hoor): het begin van het begin van aftakeling? Wat gaat ze binnen 15 jaar zingen? Ik hoop grote (Verdi) mezzo rollen. En binnen 30 jaar Lucia in Cavalleria... Laat ze aub spaarzaam met haar stem omgaan.
Voor de rest kan ik mij vinden in de commentaren die hier op de andere stemmen zijn gegeven.
Qua orkest had ik ook de indruk dat ze precies "in gang" moesten komen... de tol van de dagelijkse uitvoeringen? (dat heb je met die dubbele bezettingen). Kwam er wat routine in gisteren, wat slordigheden?
Soit: een prachtige avond gisteren!