ti guarda dal Grande Inquisitor

Tancredi in het PSK [terug]

Opmerkingen ...

3

van Jan <jan_vdb@...> op vrijdag 20 oktober 2017 om 17:37

Ik ging hetzelfde schrijven als Stefan... Wat u daar beschrijft, beste Dirk, is de essentie van Rossini opera's. Indien u niet graag Rossini hoort, ga er dan niet naartoe, in plaats van het af te breken.

2

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 16 oktober 2017 om 10:04

Het 'tragische' slot volgt het slot van het oorspronkelijke toneelstuk van Voltaire. Maar omdat een tragisch slot blijkbaar toen niet evident was, schreef Rossini eerst een 'happy end'. Dat heeft niets te maken met de 'waarde' van het stuk.

Ook van de Otello van Rossini (dat, toegegeven inderdaad een flink loopje neemt met Shakespeare) bestaat aldus een tragisch en een happy slot.

Wie zoveel moeite heeft met Rossini (libretto, muziek en samenhang tussen beide), moet er gewoon niet naartoe gaan... (hij is overigens ook niet mijn lievelingscomponist)

1

van Dirk Vandepitte <dirk.vandepitte@...> op zondag 15 oktober 2017 om 22:22

Ik heb de andere opvoering gezien, in de originele versie van de opera. Het feit dat er twee versies zijn, met tegengestelde afloop, geeft me al zwaar te denken over de waarde van het verhaal. Want wat is dan eigenlijk de boodschap die gebracht wordt ? Maar ... in opera zijn we gewend niet te veel waarde te hechten aan de geloofwaardigheid van de gebeurtenissen. Als verhaalschrijver, librettist en componist erin slagen een samenhangend werk te brengen, dan kan dat de operaliefhebber een mooie, verrijkende, onderhoudende, ... (vul zelf maar aan) belevenis bieden.
Maar niets daarvan in Tancredi ... Naast het probleem van de twee totaal verschillende versies past de muziek van Rossini in het geheel niet bij de handelingen, gebeurtenissen, gedachten en emoties van de protagonisten. Het verhaal houdt heel wat dramatiek in, maar voor mijnheer Rossini is dat geen belet om daar muziek bij te zetten die net zo goed uit de Turk in ItaliŽ of uit Assepoester zou kunnen komen. De aria's en duetten hebben niet veel inhoud en de solisten komen dus niet verder dan maar wat bravoure-achtig uit te halen. Bij Enea Scala is dit inderdaad nogal pijnlijk, in weerwil van het publiek dat ook woensdag erg enthousiast was. Van Marie-Nicole Lemieux mogen we heel veel verwachten, maar niet in deze onsamenhangende rol, ik begrijp dat ze dan maar probeert wat gekke bekken te trekken. Amenaide is de enige figuur die een min of meer gepaste partituur krijgt en Salome Jicia was dan ook de enige die hier wat applaus verdient.
Dit is dus een ongelukkig werk waarvan de lage kwaliteit door de concertante vorm nog extra in de verf wordt gezet.