ti guarda dal Grande Inquisitor

Capriccio in het Muntpaleis [terug]

Opmerkingen ...

2

van Peter Franken <p.w.franken@...> op donderdag 24 november 2016 om 20:55

Stefan, die Danae in Salzburg was zeer de moeite waard, maar tot die ooit op dvd verschijnt zou je de opname van Deutsche Oper Berlin eens kunnen bekijken.
https://www.amazon.com/Strauss-Die-Liebe-Danae-Uhl/dp/B005OV1MW0

1

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 14 november 2016 om 12:38

De eerste opera van Strauss de je het beluisteren waard vind, samen met Ariadne ?! Nou, we verschillen toch echt wel van smaak...(wat natuurlijk mag!)
Persoonlijk vind ik Capriccio de minst dramatische van zijn opera's (er is eigenlijk helemaal geen 'handeling') en in die zin soms een beetje langdradig (maar dat vind ik van Der Rosencavalier ook...). Wat niet wegneemt dat er prachtige muzikale momenten in voorkomen (de sonette, de ensembles en natuurlijk de slotmonoloog...) en dat ik het zoals ALLE Straussopera's meer dan het beluisteren waard vind, al gaat mijn voorkeur uit naar Salomé, Elektra, Die Frau ohne Schatten en Arabella. Ik hoop ook dat de Salzburg-produktie van Die Liebe der Danae op DVD uitkomt, want DIE heb ik nog niet gezien of gehoord.
Wat Capriccio betreft, ik heb nog de produktie voor ogen uit het Mortier-tijdperk in het werkelijk prachtig décor en met een onvergetelijke Felicity Lott (zoveel charme!) in de hoofdrol...
Dit gezegd zijnde, deze produktie mocht zeker ook gezien worden. Ik vraag me overigens af of het décor geen verwijzing is naar de Munt in herbouw (met De Caluwe als monsieur Taupe!). Vanop mijn plaats kreeg ik soms wel een stijve nek van het steeds naar boven te moeten kijken... Mooi wel de vele planten op het einde, waar de gravin tussen dwaalt... Het symetrisch immiteren van elkaars gebaren (wordt bv ook toegepast in de Rusalka van Herheim...) vind ik dan weer een beetje irriterend. En wat is de rol van de jonge en de oude ballerina? Een beeld zoals de gravin zich zag als jong meisje en zich voorstelt als oude vrouw ? - vandaar dat ze op het einde zich tot deze vrouw richt (in plaats van tot haar spiegelbeeld) om haar toekomstige keuze te kennen...
Sally Matthews kan me Felicity Lott niet doen vergeten maar heeft toch ook de nodige charme en een mooie stem (toch wel prachtige slotmonoloog!) en ook de rest van de bezetting mocht gehoord worden - inderdaad prachtig gezongen sonette door de musicus en heel goed gekarakteriseerde La Roche.
Wat ook wel een paar keer stoorde was het bruusk onderbreken van de muziek (tijdens een ensemble en tijdens de monoloog van La Roche) door een stilte.
Maar dus alleszins een voorstelling die meer dan de moeite was!