ti guarda dal Grande Inquisitor

La scala di seta in Luik [terug]

Opmerkingen ...

2

van Bart De Kegel <bartholomeusdekegel@...> op dinsdag 22 maart 2016 om 1:17

Gefeliciteerd met uw correcte recensie.
Toch enige bedenkingen.

Mudryak is een typische lirico-leggiero die werkelijk meer dan behoorlijk presteert. Duidelijk geschoold op de oude manier: vlotte coloratuur, acuti die én het chiaro én het scuro hebben. Frasering is erg middelmatig: het gevolg van een (nog?) niet op punt gestelde ademvoering. Haar lege medium zoals u terecht opmerkt is het gevolg van een gebrek aan balans tussen verbaliteit en resonantie.Heel typisch en frequent waarneembaar in dit specifieke stemvak.
Van een aberrant vibrato echter is hoegenaamd geen sprake.

Dat laatste is wèl pijnlijk het geval bij Hotea: een typisch voorbeeld van een caprino-tenor waarbij dat vreselijke veel te snelle vibrato elke tekstkleuring onmogelijk maakt om van de vernietiging van écht timbre te zwijgen. Wel ontzettend trefzeker in het stratosferische register dat de partij toch kenmerkt.

Kubla presteert zeer verdienstelijk: behoorlijk legato, vlot in de coloratuur, altijd getimbreerd. Wel op de verkeerde manier gedekt in de hoogte.

Bailly lijdt aan het zelfde euvel als Hotea maar dan in kwadraat: de stemkleur vergaat volledig o.w.v. het spanningsvibrato. Haar caprino maakt met name haar aria tot een opgave om uit te zitten. Zolang de snelheid in de muziek zit - triolen, zestienden - blijft het masker op zijn plaats maar met name de slotmaten - met sostenuto-noten in het hogere register- doen het schip onherroepelijk zinken.
Fontana als Germano is inderdaad zeer middelmatig, de stem gaat alle kanten op en de acuti zijn telkens weer een onderhandelijng.
Wat Butazzo op een palcoscenico doet is onbegrijpelijk.
En Dhr. Caprasse heeft overschot van gelijk met zijn pluim voor de clavecinist van dienst.

Tot slot: veel van de muziek wordt later gerecycleerd in Signor Bruschino dat toch een beduidend beter werk is.
In het kader van éénakters van Rossini valt verder vooral 'L'Occasione fa il ladro' aan te raden. Hilarisch en fijne muziek, volledig in de stijl van het grotere werk.

1

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op woensdag 16 maart 2016 om 19:16

Dit was inderdaad een vrij vermakelijke vertoning. Inderdaad op en top Rossini! Veel langer moest deze quiproquo- en verstopkomedie niet duren, maar zo was het Ok... Met enkele mooie aria's en ensembles. En enkele verassende orkestrale effecten, zoals bv de steeds herhaalde figuur om het geleidelijk in slaap vallen van de knecht weer te geven. Grappig ook hoe de clavecinist bepaalde geluiden weergaf met zijn instrument (deurbel, open- en dichtgaande -onzichtbare- deuren; pink-panter motiefje...). En inderdaad heel goede cast: Mudryak (frisse en kwieke verschijning - mag o.a. een aria zingen terwijl ze fitnessoefeningen doet! Hotea (prachtig gezongen aria!), Kubla en Bailly (deze laatste mag een aria zingen terwijl ze een hilarische transformatie ondergaat van stijve seut tot heu.. wilde furie...). Het decor (de plattegrond dus met ingebeelde muren en deuren) was bijzonder vindingrijk (één man hoorde ik buiten grommen over weer een 'modern decor',maar zo is er altijd wel één...) en het verhaaltje (de klucht dus) werd heel amusant en net niet te kluchtig gebracht.
Ik zeg niet dat dit mijn lievelingsrepertoire is, maar ik vond ik vond het zeker interessant en leuk om dit werk eens te horen!