ti guarda dal Grande Inquisitor

La damnation de Faust in Parijs [terug]

Opmerkingen ...

2

van Dirk Deyaert <dirk.deyaert@...> op woensdag 7 juli 2004 om 11:46

Toch ook nog iets over de belichting
Op een bepaald moment was het mij onmogenlijk mijn ogen open te houden.
Dit werd veroorzaakt door een hinderlijke weerkaatsing vanop het projectiedoek.
Dit heeft in belangrijke mate mijn namiddag verpest!

1

van Pieter Bijlsma <pieter.bijlsma@...> op maandag 31 mei 2004 om 12:32

Met de vooronderstelling dat 'La Damnation du Faust' daadwerkelijk een serie van opeenvolgende scènes is en er geen doorlopende dramatische spanningsboog is, vond ik de enscenering van Lépage zeer geslaagd om er van het begin tot eind werkelijk een theaterbeleving van te maken. Naast Peter Greenaway is er geen regisseur die zo'n zinvolle integratie tussen videobeelden en theater kan bereiken (zoals bv de val van het paard van Faust in de film, die dan een seconde later onderaan de bühne opgevangen wordt). Technische afwerking en timing zijn van een zeer hoog niveau (hoewel in Parijs altijd een afgrijselijke hoeveelheid toneelgeluid doordringt in de zaal)
Of het je emotioneel allemaal raakt is inderdaad een ander verhaal. Je wordt net zo emotioneel geraakt (of dus niet) wanneer je naar een circusvoorstelling van 'Cirque du Soleil' zit te kijken. Anderzijds, de laatste productie van De Munt was wel degelijk bedoeld als doorgaande vertelling, en die heeft me evenmin geraakt. De versnippering zal dan toch ook wel aan de aard van het stuk liggen.
Later heb ik nog eens naar de radio-opname van De Munt geluisterd, en Susan Graham was dan wel in staat ontroering op te roepen met haar 'L'amour ardente flamme', iets wat Larmore niet lukte. Sam Ramey vond ik beter als Méphisto, omdat Van Dam voor mij alles toch iets te geciviliseerd zingt. Ramey weet de duivelse trekjes beter vocaal over te brengen door zijn dieper liggende bas en theatralere voordracht. En inderdaad, jammer van die enkele hoge noten die net buiten zijn bereik liggen, maar voor een Amerikaan heeft Paul Groves een voorbeeldige Franse dictie en ook de ideale stemkleur voor dit Franse repertoire.