ti guarda dal Grande Inquisitor

Manon in Luik [terug]

Opmerkingen ...

7

van Sven De Boeck <s.deboeck@...> op zondag 2 november 2014 om 21:50

Ik vind Manon nu wel echt nog het minst van de opera's van Massenet. Le Jongleur de Notre Dame bvb is een onbekend meesterwerk en Werther natuurlijk en Thaïs natuurlijk. Een sowieso onderschatte componist die bvb het absoluut niet verdiend van in de schaduw van Verdi te staan. Mss zelfs in tegendeel.

6

van Willy Faes <willy.faes@...> op zaterdag 25 oktober 2014 om 11:22

Juist Stefan, goed gezegd. Ik beleefde ooit in Parijs een Manon met een schitterende Alain Vanzo als Des Grieux. Onvergetelijk!

5

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op vrijdag 24 oktober 2014 om 21:50

Afgeschreven repertoire? Ok, in de Munt of in de Vlaamse Opera zal het dit niet (meer) snel gespeeld worden maar in het buitenland (vooral Frankrijk maar bv ook in de Met) wordt het toch nog geregeld gespeeld, alle haters van 'flutopera's' (ik noem geen namen) ten spijt...

4

van Wim <Wim.verdonck@...> op vrijdag 24 oktober 2014 om 19:58

Jaja, daarvoor gaan we naar Luik: het afgeschreven repertoire in een brave regie (de "grapjes" van Mazzonis de tralala nemen we er dan maar bij) met goeie zangers. Massis en Doyen waren gisteren in grote vorm! Petit bémol: kap en grime (en de grauwe volgspot en haar oversized mantel hielp ook niet echt) zijn erin geslaagd Manon er als een travestiet te doen uitzien. Zie foto QED.

w.

3

van Sven De Boeck <s.deboeck@...> op donderdag 23 oktober 2014 om 13:02

Inderdaad een onvoorstelbare zangeres. Ik herinner me haar slot-stretta bij de Vlaamse Opera in La Sonnambula, toen het publiek daarna en masse rechtveerde een voor een staande ovatie. Weinig zangeressen gegeven.

2

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op donderdag 23 oktober 2014 om 10:19

Massis speelt inderdaad fantastisch Manon, al ziet ze er natuurlijk veel te volwassen uit (maar dat gebeurt zo vaak!). Ook vokaal is ze schitterend, al vind ik wel dat ze een neiging heeft al haar slot-hoge noten fortissimo te zingen (of moet dat zo?)-wat dan wel telkens even fortissimo ovaties uit de zaal als gevolg heeft! Maar bij haar "Adieu, notre petite table" kreeg ook ik haast de tranen in de ogen... het contrast kon dan ook niet groter als ze enkele ogenblikken later met een bruusk gebaar het doek van datzelfde tafeltje afrukt om 'tabula rasa' te maken met haar 'eenvoudige' leven...
Liberatore zong meestal mooi en gevoelig ("En fermant les yeux"!) maar zijn grote aria in Saint-Sulpice klonk echt wel heel geknepen... Pierre Doyen was een kleurrijke Lescaut. De flash-back produktie met de bladeren van een boek vond ik meestal geslaagd (origineel hoe bv Massis in het begin 'in' de enscenering stapt). Enkele momenten vond ik minder geslaagd zoals de kostuums in de gokscene en de enorme mantel van Manon. Maar de voorstelling was al bij al (zeker voor Massis) zeker de moeite waard...

1

van Simonne De Vos <devos.simonne@...> op donderdag 23 oktober 2014 om 7:58

Ja, Ismael Jordi kon mij écht overtuigen in Le Duc d'Albe...