ti guarda dal Grande Inquisitor

Kerstin Avemo in de Munt [terug]

Opmerkingen ...

6

van Tristan <Tristanfaes@...> op dinsdag 7 oktober 2014 om 17:55

De ziekte van velen, dat de muziek bijkomstig is...maar ik geef toe: ik was er niet, dus moet ik eigenlijk zwijgen... &#128521;

5

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 6 oktober 2014 om 17:20

Ik hoop overigens dat men de 2 Stefannen niet verwart... :-)

4

van Stefan Caprasse <stefan.caprasse@...> op maandag 6 oktober 2014 om 17:17

Als de voorstelling bedoeld was voor het festival van Avignon en bijgevolg niet bedoeld was als een "normaal" liedrecital, kan ik er nog -enigszins- inkomen dat het muziekstuk "slechts" als middel gebruikt wordt (hoewel!...), maar in het geval van Parsifal (dat ik vreselijk vond!) gaat dat toch niet op! Orphée heb ik niet gezien, daarover zijn de meningen blijkbaar verdeeld...

3

van Stefan <bstefan@...> op maandag 6 oktober 2014 om 17:06

Tristan,
Normaal zou je verwachten dat een recital opgebouwd is rond een aantal liederen of een cyclus waarbij het uitvoeren van de muziek het doel is van de voorstelling. Dit was hier niet het geval. Castellucci gebruikt de muziek enkel maar als aanzet om zijn (theater)voorstelling op te bouwen en is in die zin het middel en (ik vermoed) bijkomstig voor hem.

2

van Tristan <Tristanfaes@...> op maandag 6 oktober 2014 om 0:24

De muziek het middel? En wat bedoel je dan, Stefan?
Vriendelijke groet,

Tristan

1

van stefan <bstefan@...> op zondag 5 oktober 2014 om 14:14

Margo, je schrijft niets over hetgeen nog volgde en de reacties uit het publiek...?
Deze voorstelling werd niet speciaal voor de Munt gemaakt, maar was eerder op het Festival van Avignon te zien in 2013 (http://howlround.com/regarding-the-pain-of-others-part-1-of-2-romeo-castelluccis-schwanengesang-d744). Deze voorstelling hoort inderdaad niet thuis binnen de reeks "klassieke" recitals, maar is puur nadenken (filosoferen) over theater en de functie van de acteur. De muziek is niet het doel, maar het middel in de visie van de regisseur. In Parsifal en Orphée was dit feitelijk ook zo.