ti guarda dal Grande Inquisitor

Aida in Antwerpen (2/2) [terug]

Opmerkingen ...

2

van Parsifal <ericcaers@...> op vrijdag 22 juli 2011 om 13:05

Na deze produktie raad ik jullie aan om de documentaire 'Opernfieber' van Katharina Rupp (2005) te bekijken. Enkele wantoestanden in de operawereld worden hierin treffend aan de kaak gesteld door de Loggione van Parma:

1. Tegenwoordig 'dirigeert' de regiseeur meer dan de dirigent, met alle gevolgen vandien: asymmetrie tussen beeld en woord/muziek, vergezochte inhoudelijke transposities, onhoudbare actualisering, postmoderne deconstructie, obsessie voor het lelijke en shockerende, ontkenning van couleur locale, koud over-intellectualisme, het 'politiek correcte' verbod op ontroering...

2. Neergang van de vokale prestatie door (1): de dwang die zangers ondervinden om zich lichamelijk te onderwerpen aan het keurslijf van de regie, waarbij ze dikwijls in horizontale positie (liggend) dienen te zingen (diafragma!?) en hun theatrale persoonlijkheid moeten wegcijferen voor de opgelegde eisen van de regisseur.

Herinnering: Opera leeft bij gratie van ontroering en escapisme. Laat opera dan ook een laatste vrijplaats zijn. Investeer in goede zangers en geef de regie een ondersteunende rol teneinde de theatraliteit te verhogen.

1

van Peter Franken <p.w.franken@...> op donderdag 7 juli 2011 om 14:01

Ik heb al een paar opmerkingen gemaakt n.a.v. de eerste recensie. Nu ik de tweede recensie lees wordt mijn mening over deze Aida in negatieve zin bevestigd.
Opera is voor mij een theatervoorstelling met orkest en zangers. Van de muziek en de zang verwacht ik dat deze op hoog niveau zullen zijn in een gerenommeerd theater. Alles minder dan dat valt tegen. Zulke eisen stel ik ook als ik naar een symfonieorkest ga luisteren. Het Concertgebouworkest bijvoorbeeld dient op niveau te musiceren, voor mindere voorstellingen is geen excuus. Van het theatrale deel verwacht ik dat er goed wordt geacteerd, dat de verhaallijn synchroon loopt met hetgeen op het toneel wordt getoond en in voorkomende gevallen dat er gebruik wordt gemaakt van functionele decorstukken. Die Frau ohne Schatten eerder dit jaar voldeed daar in alle opzichten aan. Maar die productie was wel nieuw. Hoe kan het zijn dat een regisseur een operahuis een 16 jaar oude productie kan aansmeren als zijnde iets nieuws. Welke sukkel is daar ingetrapt, Aviel Cahn? Ik kan het me nauwelijks voorstellen, die man is toch slim genoeg.
Vernieuwend theater van iemand die is blijven stilstaan in zijn succesperiode, teert op oude roem, nog steeds rondloopt met een paardenstaart, trouw wordt gevolgd door een groep discipelen. PK doet me sterk denken aan Larry Finkelstein (de vader uit Dharma and Greg). Die heeft de weg terug naar huis van Woodstock nooit kunnen vinden. Ik stel voor de actieradius van PK te beperken tot zijn thuisreservaat, de opera van Leipzig. Kunnen ze daar genieten van 's mans leuke vondsten zoals die in Salome in Amsterdam waarin Narroboths nog warme lijk anaal wordt gepenetreerd door zijn eigen peloton. Necrofilie, groepsverkrachting, homoerotiek, alles ineen, geweldig toch? En o zo functioneel....