ti guarda dal Grande Inquisitor

Nabucco in Brussel [terug]

Opmerkingen ...

2

van jacques en nadine <nadine.roeck@...> op zondag 1 mei 2011 om 8:30

marianne is inderdaad groots
ze waagt zich deze zomer aan turandot

1

van Dirk Vandepitte <dirkvandepitte@...> op vrijdag 29 april 2011 om 20:13

Er is dezer dagen nogal wat te doen geweest over de simultaanvertaling met gebaren voor doven en slechthorenden. Als dan een opera concertant wordt uitgevoerd ziet het er voor deze mensen niet zo goed uit, tenzij enkele protagonisten hun taak ter harte nemen ...

Dit was nog eens een echte, lekker vettige opera uit de goede oude doos : een koor dat zowaar schlagers mag zingen, muziek die de natte droom is voor de slagwerker van de landelijke fanfare Sint-Cecilia uit Bommelskonte, een echte diva in elke zin van het woord, die in alle glorie en omvangrijk stem- en lichaamsvolume na een forte koor nog een paar hoge do's mag gooien, en een verhaal waarvan de pathetiek alleen wordt overtroffen door het gebrek aan realiteitszin van de handelingen. De Munt kiest dan voor een dirigent die het tempo laag houdt om de dramatiek nog meer te accentueren, die de contrasten met een ongelooflijke gestiek ook vanop de bok uitbeeldt, die elk woord uit volle borst en in rijk gevarieerde mimiek meezingt, en ze zetten hem dan nog letterlijk in met midden van het circus, in het volle licht van de schijnwerpers, wellicht met de bedoeling om ook een dove toeschouwer duidelijk te maken welk drama hij wel aan het beleven is. En het eindigt zelfs niet bij de laatste noot : na eindeloze buigingen valt de diva de dirigent met een gelukzalige lach en hartstochtelijk in de armen, wellicht om die dove toeschouwer duidelijk te maken dat het allemaal toch goed afloopt. Maar alle gekheid op een stokje, het werkt ! Alle clichés van de opera Ancien Régime worden bevestigd. Het publiek is er helemaal gek van, de bejaarde dame naast me heeft zo ongeveer het hele derde bedrijf meegedirigeerd. Gelukkig zong zij niet mee, anders was een extra schijnwerper nodig. Wie zei daar ook al weer dat een nationalistisch thema de gevoelens niet beroert ?

Een werk als dit is gewoonweg onovertroffen in het hele repertoire, op alle mogelijke manieren, en het verdient zijn plaats in de programmering. Ik heb het op de nachtelijke rit naar huis nog eens door mijn iPod laten knallen.

Volgende week staat Matsukaze op het programma, dat wordt andere koek ...

Dirk