ti guarda dal Grande Inquisitor

Le comte Ory in Kinepolis [terug]

Opmerkingen ...

1

van Dirk Vandepitte <dirk.vandepitte@...> op donderdag 14 april 2011 om 21:51

k ben gisteren eindelijk nog eens naar de Vlaamse Opera geweest om die Frau ohne Schatten te gaan zien. Na lange tijd met weinig geslaagde producties had ik dit jaar geen abonnement meer genomen. Maar FroSch is een van mijn lievelingswerken, en dan maak ik natuurlijk een uitzondering. “Wie het waagt om dit werk te programmeren moet weten waar hij begint', dacht ik dan maar. En het is uitgekomen !

Het is een understatement te beweren dat dit een veeleisend werk is : 5 zware solistenpartijen, een gigantisch orkest, een verhaal dat verre van evident is, een helse klus voor de regie en de ondersteunende techniek.

Laat ik met de techniek en de regie beginnen. Er zijn talrijke scènewisselingen (17 in totaal, dacht ik), tussen zeer uiteenlopende achtergronden. Een groot draaiend platform staat op scène, dat toelaat om snel en zonder onderbrekingen te wisselen, en de wanden kunnen op dat platform zelf ook nog eens draaien. Dat geeft zeer verschillende en ook mooie beelden. De wereld van de keizer speelt zich af tegen een azuurblauwe wand, en de wereld van de aardse mensen is grauw en vaal, met 6-7 rollende rekken waarin de verver zijn stoffen houdt. Alles wordt gebracht op een vrij realistische manier, in een aankleding van de tijd waarin het werk is geschreven. Ook de attributen (de visjes in de pan, het bed van Barak, het levenswater, …) en de hoofd- en personnages, inclusief de valk, de 3 gehandicapte broers, de jongeling en de bode van Keikobad zijn allemaal heel getrouw aan het libretto.

De Vlaamse Opera heeft een mooie bezetting bij elkaar gebracht, alle met een krachtige stem, wat uiteraard nodig is om tegen dit orkest op te kunnen. Thomas Johannes Mayer, die we onlangs als Amfortas hebben gehoord, zingt de rol van de verver met een groot gemak en met zichtbaar veel liefde voor zijn eigen personnage. “Und nun will ich jubeln” was de bezonder treffende bekroning van zijn prestatie. De rol van de voedster werd gezongen door Tanja Baumgartner (met Natascha Petrinsky in de andere bezetting). Zij is de leidende figuur, zeker in het eerste bedrijf. Stephanie Friede zingt de rol van de verversvrouw. Haar stem is wat schril en niet echt mooi, maar het past wel bij haar personnage. Marion Amman was een gevoelige keizerin. De grootste stem van alle was die van Jon Villars als de keizer. Ik heb me afgevraagd of hij zich in de opera van Amsterdam waande eerder dan in het theatertje van Gent : wat een kracht en volume ! Ook Werner Van Mechelen deed weer een opgemerkte verschijning.

En ik mag het orkest niet vergeten, harpen en slagwerk staan opgesteld in de zijloges. Alexander Joel laat het orkest gepast afwisselen tussen meeslepende tutti en fijngevoelig solo-werk.

Dit was veruit het beste wat ik in jaren in de Vlaamse Opera heb gehoord. Als het programma voor 2011-12 een beetje aantrekkelijk is, neem ik misschien weer een abonnement.

Dirk