ti guarda dal Grande Inquisitor

Billy Budd in Amsterdam [terug]

Opmerkingen ...

4

van Dirk Vermassen <dirk.vermassen@...> op maandag 21 maart 2011 om 21:57

Groot gelijk, Dirk. Op operagebied behoort Britten tot de top van de XXe eeuw. Voor één Peter Grimes geef ik het verzameld werk van Rossini cadeau. De Muntopvoering ervan in de regie van Decker (wordt op het einde van het seizoen hernomen in Covent Garden) is zonder twijfel de meest aangrijpende opera-ervaring die ik ooit mocht meemaken. Maar, zoals nu opnieuw blijkt in Amsterdam, Billy Budd moet er niet voor onderdoen, net zomin als The Turn of the Screw en Death in Venice. Sterke muziek, sterk theater, en een humanitaire uitstraling waar onze wereld meer dan ooit behoefte aan heeft. Brittens operawerk krijgt, vijfendertig jaar na zijn dood, terecht een plaats in het ijzeren repertoire.

3

van Ricci <riccifrederic@...> op zondag 20 maart 2011 om 23:46

de grootste na-oorlogse componist? Hmm wat doe je dan met Shostakovich? die is voor mij toch groter dan Britten om van Ennio Morricone of Nino Rota maar te zwijgen.
Grimes is een goeie opera maar veel van zijn andere operas zijn pure verveling voor deze luisteraar dan toch en Barber moet met vele werken niet onder doen voor 'Ben'

2

van Dirk Vandepitte <dirkvandepitt@...> op zondag 20 maart 2011 om 14:04

"Mocht er zoiets bestaan als Britten-fans, ..." ... wees maar zeker dat die bestaan ! Britten is zonder meer de grootste componist van na de tweede wereldoorlog. Hij staat ook in de top van de lijst over de hele vorige eeuw, al wil ik me daarbij niet uitspreken over de precieze plaats die hij bekleedt, er zijn immers nog wel meer grootheden. De meerderheid van de werken van Britten zijn werkelijk top : zijn opera's tekenen reele personnages op een doorleefde manier, met gevoeligheid, zonder overbodige pathetiek, zijn opera's handelen over de gevoelens van echte mensen, en zijn muziek is werkelijk meesterlijk, zowel voor de stem als voor het orkest. Peter Grimes, Billy Budd, the Turn of the screw, en vooral Death in Venice zijn absoluut aangrijpende werken. Ook het War Requiem kan niemand onberoerd laten. Zijn relatie met Peter Pears heeft enkele van de allermooiste muziekstukken voortgebracht, en ik denk hier vooral aan de proloog en epiloog van Billy Budd, en aan de hele rol van Aschenbach.

"Mocht er zoiets bestaan als Britten-fans, ..." waarom zouden die niet bestaan ? Hoe (terecht) geschoffeerd waren de blog-lezers van de Groot-Inquisiteur niet geweest als hier had gestaan "Mocht er zoiets bestaan als Verdi-fans, ...", of Rossini-fans, of Wagner-fans, of Massenet-fans, of ... (whoever comes to mind) ?

Maar ik heb de indruk dat zelfs Margo Britten begint te waarderen. Doe zo voort !

Dirk

1

van Basia <blj@...> op zaterdag 19 maart 2011 om 22:39

Een van de mooiste producties ever. En zeker in Amsterdam.
GAAN!