ti guarda dal Grande Inquisitor

Alcina in Parijs

Een paar weken geleden, ging een nieuwe productie van Alcina in première in Wenen. Dit was een evenement, aangezien het al een eeuwigheid geleden is dat de Staatsoper nog eens een barokopera gespeeld heeft. Het was ook de eerste keer dat een ander dan het opera-orkest, namelijk Les Musiciens du Louvre-Grenoble, in de orkestbak zat. Gisteren bracht Marc Minkowski de hele Weense bezetting naar het Théâtre des Champs-Elysées voor een concertante opvoering.

Foto
Kasarova en Harteros in de Wiener Staatsoper

Ik had niet gedacht dat ik dit ooit over Minkowski zou schrijven... maar ik vond dat hij vaak een té trage lezing gaf. Vooral de aria's van Ruggiero en Morgana hadden hieronder te lijden.

In het geval van de Morgana zou dat gevoel van traagheid ook aan de zangeres kunnen liggen. Er is weliswaar weinig aan te merken aan Veronica Cangemi, tenzij de wat voorzichtige uitvoering van haar openingsaria "O s'apre il riso", maar ze slaagt er niet in om enige emotie over te brengen. "Credete al mio dolor" (de aria met de prachtige cello-begeleiding) was slaapverwekkend, en zelfs haar spektakelaria "Tornami al vagheggiar" kon mijn bloed niet sneller laten stromen. Hetzelfde geldt voor Kristina Hammarström, die een brave, weinig bevlogen Bradamante zong.

Bevlogenheid kan niet verweten worden aan Vesselina Kasarova. Een tiental jaren geleden, was ze niet weg te branden uit het operanieuws, maar de laatste jaren is ze wat van mijn radar vergeten. De vorige keer dat ik haar in een opera hoorde, was trouwens in de Parijse Carsen-productie van Alcina. Haar androgyne klank maakt Kasarova ideaal voor de castraatpartij van Ruggiero. De vocale kleuren die ze gebruikt, zijn onbeschrijfelijk, in die mate dat het soms te veel wordt. Ze lijkt wel een wandelende kleurboek die elk woord een andere tint wil geven. Het komt soms gemaniëreerd over, maar het is niet dat wat me het meest stoorde. Het was vooral haar visuele vertolking vol gekkebekkentrekkerij, hinderlijke armbewegingen en heupbewegingen alsof ze op het punt staat om te bevallen die me dwongen om regelmatig de ogen te sluiten.

Anja Harteros is totaal het tegenovergestelde. Ze straalt rust en elegantie uit, en is in elk opzicht een perfecte Alcina. Ze had trouwens ook haar kostuum uit Wenen meegebracht. Ik denk dat Alcina de enige barokrol is die Harteros in haar repertoire heeft, een repertoire dat vooral uit Wagner- en Verdi-rollen bestaat. Het is schitterend om zo'n stem met die autoriteit in deze rol te horen. Op geen enkel moment komt ze een probleem tegen. Ze heeft de zelfverzekerde laagte van een mezzo-sopraan en tegelijkertijd ook de hoogte van een sopraan, waarmee ze zowel dramatisch kan uithalen als verfijnd een noot uit de lucht kan plukken op een manier waar een Morgana jaloers van zou kunnen worden. Het zijn dan ook aria's als "Ah, mio cor, schernito sei" of "Ombra pallide" die voor mij de absolute hoogtepunten van de avond waren.

De mannen hebben in Alcina een tweederangsrol, maar ze waren wel uitstekend bezet. Luca Tittoto zong als Melisso "Pensa a chi geme" met een mooi gecultiveerde stem. Benjamin Bruns was Oronte en kon overuigen met het bekende "Un momento di contento". De rol van Oberto was bezet met een lid van de Wiener Sängerknaben. Shintaro Nakajima stal ieders hart met zijn drie aria's.

Publicatie: dinsdag 30 november 2010 @ 10:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen