ti guarda dal Grande Inquisitor

Mathis der Maler in Parijs

Het is vijf jaar geleden dat ik Mathis der Maler voor de eerste keer zag en hoorde in Hamburg. De Parijse Opéra brengt met een nieuwe productie van Olivier Py Hindemiths opera in haar repertoire. Christoph Eschenbach was de dirigent.

Foto

In de jaren 1930, in de periode dat hij Mathis der Maler componeerde, werd Hindemith verbannen door de nazi's omwille van zijn ontaarde muziek. Aangezien zijn opera tevens een afspiegeling was van zijn eigen situatie, is het haast een onmogelijke opdracht voor een regisseur om te weerstaan aan de drang om de opera naar die periode te verplaatsen. Olivier Py weerstaat niet en dus krijgen we een Wolfgang Capito als Gestapo-officier met zijn mannen als Duitse soldaten.

Wat echter vooral opvalt, is Olivier Py's beperkt arsenaal aan ideeën, dat hij schaamteloos recycleert van de Amsterdamse Roméo et Juliette. Zo zien we in Parijs ook Duitse schepers, mannen met engelenvleugels, lichten die recht de zaal inschijnen en het publiek verblinden, verwoeste gevels die ronddraaien of het gebruik van spiegels om licht de zaal in te reflecteren. Hij gebruikt zelfs een lint om Mathis en Regina met elkaar te verbinden. In dit geval ontspruit dit uit het libretto, aangezien Mathis dit lint oorspronkelijk van Ursula gekregen heeft als teken van haar liefde.

Wat zijn de kansen dat een of meerdere van deze elementen ook terugkeren in Les Huguenots in de Munt ?

Het grote verschil met de Amsterdamse productie is de kwaliteit van het scènebeeld. Het is weliswaar ook een donkere productie, maar hij had duidelijk een iets ruimer budget. Pierre-André Weitz heeft spectaculaire en luxueuze decors gebouwd, die in alle mogelijke richtingen bewegen.

Wat wel origineel is, is bijvoorbeeld de enscenering van Mathis' visioen. Daarvoor laat hij zich inspireren door het retabel van Mathis Grünewald, wat ook een van de bronnen was voor Hindemith. Minder origineel, maar wel heel mooi, was het slot. Mathis staat alleen op een lege en verduisterde scène met een spot op zich terwijl hij zijn herinneringen - van een schilderij tot het fameuze lint - een voor een door een luik in de vloer laat vallen.

Matthias Goerne zong de titelrol. En in die slotscène was hij ook op zijn best. Met gewoon mooi zingen komt een zanger al een heel eind in die scène... en dat kan Goerne als de beste. Maar als hij die mooie, ronde en donkere klank ook toepast op dramatischere momenten - ik denk dan bijvoorbeeld aan zijn deelname aan de boerenoorlog of zijn interventie om Gravin von Helfenstein te redden - dan overtuigt hij minder.

De rol van Ursula vraagt een dramatische sopraan. Melanie Diener doet het behoorlijk, maar ze heeft een paar belangrijke zwaktes. Als ze in de hoogte forte moet zingen, dan zet ze haar stem te veel onder druk en klink ze niet meer zuiver. Haar laagte projecteert ook niet al te best. Martina Welschenbach zong daarentegen wel een mooie Regina en liet onder andere een mooi zwevend piano horen.

Een van de redenen waarom deze opera weinig opgevoerd wordt, heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat er ook een handvol halve, zo niet hele, Heldentenors nodig zijn. Scott Mac Allister zong in Hamburg ook al Albrecht von Brandenburg. Zijn kardinaal klinkt nog altijd penetrant. Maar na zijn bekering wordt zijn stem zachter en kan hij zelfs ontroeren in zijn laatste dialoog met Mathis. Wolfgang Ablinger-Sperrhacke was een schitterende Wolfgang Capito. Vooral tijdens zijn gekonkelfoes tijdens de boekverbrandingsscène met Riedinger om Regina uit te huwelijken aan de kardinaal was hij fantastisch expressief. De warme en egale stem van Michael Weinius als Hans Schwalb vervolledigt het rijtje Heldentenors.

Publicatie: zondag 28 november 2010 @ 22:15
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Emöke Baráth in het Conservatorium

Wie herinnert zich Emöke Baráth nog ? Vier jaar geleden was ze finaliste van de Elisabethwedstrijd, maar ze viel niet in de prijzen. Gisteren was ze terug in Brussel voor een barokconcert in de vrij frisse concertzaal van het Brussels Muziekconservatorium.

Concert, 17-1-2018 17:24
0 opmerkingen

Tobias Berndt in het PSK

Oorspronkelijk zou Thomas E. Bauer gisteren een Bach-concert zingen in het PSK. Wegens ziekte moest hij afzeggen en werd hij vervangen door de bariton Tobias Berndt. Christoph Spering dirigeerde "Das Neue Orchester". Het programma bleef ongewijzigd met twee van de bekendste Bach-cantates voor solo-bas, en tussendoor Bachs Orkestsuite nr. 1 (BWV 1066).

Concert, 14-1-2018 8:59
0 opmerkingen

Hommage aan Alberto Zedda in Antwerpen

Alberto Zedda zou deze week 90 jaar geworden zijn. Het verjaardagsfeestje van Opera Vlaanderen werd een eerbetoon aan de vorig jaar overleden dirigent door negen zangers, het operakoor en dirigent Donato Renzetti. Voor de gelegenheid weken ze uit naar de Koningin Elisabethzaal.

Concert, 7-1-2018 10:17
2 opmerkingen

Januari 2018

De Munt opent het nieuwe jaar met een origineel tweeluik - Il prigioniero en Das Gehege - in een regie van Andrea Breth. Opera Vlaanderen speelt Falstaff in Gent. In Luik brengen ze een nieuwe productie van Carmen. In 2018 zijn er "ronde" verjaardagen van Gounod, Rossini, Debussy en Bernstein. De kans dat we veel Porpora of Lecocq te horen zullen krijgen, lijkt me dan weer vrij klein.

Toekomstmuziek, 1-1-2018 10:39
0 opmerkingen

Yevgenij Onegin in Dortmund

Yevgenij Onegin is één van mijn favoriete opera's. Voor mijn laatste voorstelling van 2017 keek ik dan ook uit naar de nieuwe productie in Dortmund... een slabakkende dirigent Gabriel Feltz gooide echter roet in het eten.

Opera, 31-12-2017 9:10
0 opmerkingen

Hamlet in Krefeld

Hamlet van Ambroise Thomas behoort tot de zelden opgevoerde Franse opera's. De opera van Krefeld brengt een mooie nieuwe productie van Helen Malkowsky met een middelmatige bezetting.

Opera, 30-12-2017 9:58
0 opmerkingen

Maria Stuarda in Duisburg

De Rheinoper van Duisburg brengt een nieuwe productie van Maria Stuarda in een regie van Guy Joosten. Het is niet zijn meest geïnspireerde creatie geworden...

Opera, 29-12-2017 9:45
0 opmerkingen

Rigoletto in Luik

Dit jaar geen eindejaarsoperette in Luik, maar een herneming van Rigoletto in de negentiende eeuwse enscenering van Stefano Mazzonis di Pralafera.

Opera, 27-12-2017 9:37
1 opmerking

Dialogues des Carmélites in de Munt

Dialogues des Carmélites behoort tot het Franse standaardrepertoire van de twintigste eeuw. Het was dan ook verrassend om te ontdekken dat de opera niet meer opgevoerd werd in de Munt sinds de Belgische creatie in 1959. Maar met de productie van Olivier Py en onder de muzikale leiding van Alain Altinoglu brengt de Munt meteen één van de beste Muntproducties van de afgelopen tien jaar...

Opera, 20-12-2017 16:58
11 opmerkingen

Falstaff in Antwerpen

Opera Vlaanderen haalt voor de eindejaarsperiode het ultieme meesterwerk van Verdi boven. De nieuwe productie van Falstaff is interessant, maar op vocaal vlak rammelt er vanalles.

Opera, 14-12-2017 8:38
13 opmerkingen