ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Kinepolis

Das Rheingold, de openingsproductie van de New Yorkse Met, was gisteren live te zien in Kinepolis. Vorig jaar heeft de Met afscheid genomen van haar hyperrealistische Ring-productie van Otto Schenk. Met Robert Lepage kiezen ze voor een moderne versie van hetzelfde idee... geen hedendaagse, filosofische, technologische, industriële of ecologische kijk op Wagners werk. Lepage volgt daarmee min of meer hetzelfde pad als Günter Krämer, maar het resultaat bevalt me meer dan de Parijse productie.

FotoTechnologische hoogstandjes staan centraal in Lepages productie, met een glansrol voor het decor (het kreeg zelfs een applaus van het New Yorks publiek toen het doek opging). Het ziet er belachelijk eenvoudig uit om een reeks planken te ontwerpen die opgehangen zijn aan een horizontale as. Elke plank kan onafhankelijk van elkaar bewegen waardoor snel alle mogelijke locaties gerealiseerd kunnen worden... van de Rijn, via bijna-Escheriaanse trappen naar de ondergrondse krochten van Nibelheim tot Walhalla, inclusief regenboog.

Zoals gewoonlijk combineert hij dat met interactieve video en acrobaten die aan kabels verticaal tegen die wanden omhoog lopen, waardoor je een verticaal bovenaanzicht krijgt. Het klinkt allemaal ingewikkeld, maar Robert Lepage slaagt erin om het allemaal eenvoudig te laten lijken. Het kostuumontwerp geeft aan dat het in de grond een klassieke enscenering is, met de Rijndochters als een soort zeemeerminnen, de goden in pantser of Alberich in glanzend glibberkostuum.

Bryn Terfel was de Wotan van dienst en zingt de partij met een ongelooflijk gemak en evidentie. Hij torent boven iedereen uit, waardoor hij ook visueel een ideale oppergod is. Maar het is wachten tot de slotscène om een zweem van interpretatie op te vangen. Hij is hoofdzakelijk de zelfverzekerde god, maar op het einde komt er toch iets van twijfel na de interventie van Erda (een goede Patricia Bardon). Op dat moment had ik het gevoel dat hij heel het plan van de Wälsungen en Siegfried aan het bedenken was. Alberich is de ander protagonist. Eric Owens zingt vooral mooi met een goed klinkende vervloeking.

Het is gewoonlijk kinderspel voor Loge om de show te stelen, maar niet deze keer. Richard Croft is essentieel een Mozart-tenor en het was dan misschien geen goed idee om hem Loge te laten zingen... zeker in een zaal als de Met, ondanks de uitstekende akoestiek. Hij was de enige zanger die op het einde uitgejouwd werd. Het zou kunnen dat hij in de zaal niet goed overkwam, maar hij is ook gewoon saai, zonder iets van een arrangeur die het grootste deel van de actie stuurt. De andere Nibelung, Mime, werd daarentegen uitstekend vertolkt door Gerhard Siegel.

Franz-Josef Selig is misschien niet zwart genoeg voor de Fasolt. Maar Fasolt is ook de meer gevoelige van de twee reuzen en Selig kon met zijn lyrische bas dan wel overtuigen. Als hij zijn hart uitstort waarom hij Freia verkiest boven het goud, kan hij zelfs bijna Freia overtuigen om Walhalla achter te laten. Zoals gewoonlijk is Hans-Peter König schitterend. Zijn bas is wel zwart genoeg, en dan ook perfect voor Fafner.

Stephanie Blythe was een interessante Fricka. Ze is hier nog de liefhebbende echtgenote, die nog altijd verliefd is op Wotan. Vermoedelijk zal haar expressie wel omslaan in verontwaardiging als ze in Die Walküre geconfronteerd wordt met Wotans naast-de-pot-pisserij... maar dat is voor april volgend jaar.

Publicatie: zondag 10 oktober 2010 @ 9:28
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen