ti guarda dal Grande Inquisitor

Macbeth in de Munt

Parijse toestanden dit weekend in de Munt. Na de voorstelling van Macbeth kwam regisseur Krzysztof Warlikowski ook nog even groeten, alhoewel het niet de première was, en werd bedolven onder een oorverdovend boegeroep. Dat was niet helemaal verdiend, maar ik kan de reactie wel begrijpen.

De meeste producties van Macbeth gaan uit van de ongebreidelde machtswellust van Macbeth en zijn Lady als het gevolg van het inherent kwaad dat in hun ziel aanwezig is. Warlikowski gooit het over een andere boeg en portretteert Macbeth eerder als slachtoffer.

Foto

Macbeth is een (Amerikaanse) soldaat die een tijd in een of ander ver land - weze het Vietnam, Irak of Afghanistan - voor een onbepaalde tijd gestreden heeft. Hij keert terug naar huis als een psychologisch verminkte moordmachine, die bij het minste geluid opschrikt en weinig scrupules heeft om zijn koning te vermoorden. Het is een verdedigbaar uitgangspunt, dat best wel werkt om de beweegredenen van Macbeth duidelijk te maken. Het verklaart wel minder het gedrag van Lady Macbeth... ondanks haar jarenlange eenzaamheid.

Warlikowski's vondst voor de heksen vond ik ook goed. Om te beginnen verbant hij het volledige koor naar het vierde zijbalkon. Op het moment dat de heksen de eerste keer hoorbaar zijn, is het meteen duidelijk dat die deel uitmaken van Macbeths verbeelding. Tegelijkertijd worden de heksen op scène uitgebeeld door een tiental gemaskerde kinderen. De hallucinatie van Banco's verschijning wordt zo veel verder uitgebreid.

Met deze oplossing komt ook meteen een van de zwakke punten van deze enscenering naar boven. Het onzichtbaar koor werkt veel minder in de feestscène van het tweede bedrijf en al helemaal niet bij het koor "Patria oppressa". Tijdens dat koor zien we een aantal kinderen die zeepbellen blazen en die vergiftigd worden door Lady Macduff, daartoe ongetwijfeld aangezet door Macbeth. Het is een bruggetje naar Macduffs aria die meteen erna komt. Het is trouwens een scène die me doet denken aan de scène in de film "Der Untergang" waar Frau Goebbels haar kinderen "redt" van het oprukkende communisme door ze een voor een te vermoorden.

Het gebruik van film is ook een constante in Warlikowski's ensceneringen. In dit geval begint het met fragmenten uit They Live by Night. Maar er wordt ook live-video gebruikt die met pakweg een seconde vertraging op de achterwand geprojecteerd wordt... wat ik niet altijd even zinvol vind en in sommige gevallen ook afleidt.

Het minst geslaagde idee is het hele vierde bedrijf. Tijdens zijn hallucinaties had Macbeth een dolk in zijn been gestoken. Maar het is niet erg geloofwaardig dat hij daardoor voor de rest van zijn leven aan een rolstoel gekluisterd is. Ik vermoed dat Warlikowski daarmee de hulpeloosheid van Macbeth wil tonen, maar als Macduff dan opkomt met een bijl om Macbeth te vermoorden komt dat nogal lachwekkend over. Het is bijna even erg als de briefscène van Lady Macbeth, waarbij de brief weer met Macbeths stem door de luidsprekers gestuurd wordt... in het Engels.

Scott Hendricks maakte een indrukwekkend roldebuut als Macbeth. Zijn stem heeft de juiste kleur voor de rol, waarmee hij voluit de expressieve toer opgaat zonder de zanglijn uit het oog te verliezen. Zijn grote scène "Pietà, rispetto, amore" sloeg wel lichtjes tegen omdat hij probeerde piano te zingen - waar op zich niets tegen is - maar door te veel over te schakelen op zijn kopstem.

Voor Lady Macbeth had de Munt Iano Tamar ingehuurd als vervanger van de oorspronkelijk voorziene Tatiana Serjan. Lady Macbeth is een klassieke killer-rol, maar Tamar lijkt nauwelijks problemen te hebben met de moordende tessituur. Ook de verschillende aspecten - van een spookachtige "La luce langue" over een belcanto Brindisi tot een onheilspellende slaapwandelscène - wist ze volledig te vertolken.

Bij zijn vorig optreden in de Munt, heb ik al melding gemaakt van het mooie timbre en resonant geluid van Carlo Colombara, die nu Banco zingt. Maar ik word gek van zijn totale weigering om portamento's te zingen in het Italiaans repertoire. Andrew Richards zong een stevige Macduff met uiteraard zijn populaire "Ah, la paterna mano"... trouwens een van de weinige momenten waarvoor de voorstelling even onderbroken werd om te applaudisseren.

Publicatie: maandag 14 juni 2010 @ 18:38
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen