ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Utopolis

Guy Cassiers was de afgelopen weken niet weg te branden uit de media. Het gebeurt dan ook niet elke dag dat een Belg gevraagd wordt om een opera te regisseren in de Scala... en dan ook nog meteen Wagners Ring. Gisteren werd de voorstelling van Das Rheingold wereldwijd live uitgezonden in cinemazalen. Ik zocht de zetels van het Mechelse Utopolis op.

In vergelijking met de Met-doorstralingen was deze Scala-voorstelling minder omkaderd: geen inleiding, geen Italiaanse Renée Fleming die voor diepte-interviews zorgt, geen blik achter de schermen... zelfs geen ondertitels, maar een pure registratie van de voorstelling.

Foto

De enscenering van Guy Cassiers maakt weliswaar gebruik van zijn gebruikelijke moderne middelen, maar is in de grond redelijk traditioneel. Hij lijkt (nog) geen statement te willen maken of een revolutionaire interpretatie naar voor te willen brengen. Het meest ingrijpende is nog om de ring te vervangen door een gouden handschoen.

Een van de opvallende elementen is het gebruik van video. Net zoals bij zijn andere ensceneringen combineert hij opgenomen video met live video, die dan podiumbreed op de achterwand geprojecteerd wordt. Het zijn vage beelden, die meestal een rotsmuur suggereren. Soms lijkt het op stromende lava, soms is het duivels vuur tijdens de Nibelheimscène. De reuzen zijn letterlijk reusachtige schaduwsilhouetten die ongeveer drie keer zo groot zijn als de schaduw van Freia. Het is wel niet duidelijk of dit opgenomen beelden zijn of dat er ter plaatse schaduwen gecreëerd worden.

Een tweede belangrijk element is de choreografie Sidi Larbi Cherkaoui. Tijdens de instrumentale scène-overgangen zorgen dansers voor wat animatie, die mij eerder decoratief dan functioneel overkomt. Het wordt pas echt interessant in de Nibelheimscène. Dan transformeren de dansers zich in de Tarnhelm, in de draak, de troon van Alberich of de ketens waarin hij gevangen gehouden wordt.

Het voordeel van deze video-registratie is dat veel van die details duidelijk zichtbaar zijn... denk maar aan het kaarsvet waarvan Loges kostuum gemaakt is en waardoor hij een levende kaars lijkt. Ik vraag me af of dat allemaal zichtbaar is in de zaal van de Scala en of ze niet enkel een hoop vage videobeelden zien met daarvoor een paar zangers en dansers.

Het is zo goed als onmogelijk om in een cinemazaal een goed idee te krijgen van hoe de zangers in het echt klinken of hoe ze zich tegenover elkaar verhouden. Ik vond de klank heel helder klinken. De Erda van Anna Larsson had zelfs in haar laag register nog een heldere glans. Een voordeel van die nabije opname is dat alle zangers perfect verstaanbaar waren, waardoor het gebrek van de ondertitels nauwelijks een probleem was.

De bezetting was op een paar uitzonderingen na, de zwakke Fafner van Timo Riihonen of de schoolse Freia van Anna Samuil, uitstekend. Een expressieve zangeres als Doris Soffel met haar niet-echt-mooie stem moest op het einde wel wat Italiaans boe's incasseren, totaal onterecht volgens mij.

Een van de redenen waarom die eerder genoemde Nibelheimscène zo geslaagd was, is ook grotendeels te danken aan de drie zangers - de Wotan, Alberich en Loge - die deze voorstelling dragen.

Johannes Martin Kränzle is een fantastische Alberich. Recent was hij in Keulen te horen als onder andere Beckmesser en zijn Alberich staat op het zelfde hoge niveau. Enkel het moment al waarop Wotan de ring van hem opeist, is geniaal in zijn geschokte verontwaardiging zonder meteen in woede uit te barsten. Zijn onderkoelde vertolking is tegelijkertijd intens en gevarieerd... en nog mooi gezongen ook. Mooizingen is ook een kenmerk dat op Stephan Rügamer gekleefd kan worden. Hij zingt Loge met de sensibiliteit van een Liedzanger met een zelfde overvloed aan nuances. Zijn Loge is alles behalve een karikatuur.

Met deze productie maakte René Pape zijn roldebuut als Wotan. Zijn nobele klank had het minst te lijden van de soms vreemde akoestiek. Voor een eerste Wotan zet hij een verbluffende prestatie neer. Ook hij blinkt uit in de nuanceringen van zijn rol. Zelfs een simpel zinnetje als "Wie beginnst du, Gütiger, das?" wordt niet gewoon weggezongen. Als hij in de zaal even indrukwekkend klinkt als in de cinema, dan zou hij wel eens kunnen uitgroeien tot de referentie-Wotan van de 21ste eeuw. De echte test komt in Die Walküre... waarmee de Scala haar volgend seizoen op Sant' Ambrogio zal openen.

Publicatie: donderdag 27 mei 2010 @ 18:55
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen