ti guarda dal Grande Inquisitor

Die Meistersinger von Nürnberg in Keulen

De openingsproductie van het Keulse seizoen was Die Meistersinger von Nürnberg. De nieuwe intendant Uwe Eric Laufenberg was tevens de regisseur. Deze maand zijn er twee voorstellingen, waarvan één met de onevenaarbare Klaus Florian Vogt als Walther von Stolzing...

Voor de voorstelling begint, is het doek open en zien we een volledig lege scène. Een laatkomer werkt zich nog snel naar zijn plaats op de eerste rij en dan gaat zijn GSM waarna hij door een suppoost een andere plaats toegewezen krijgt... ondertussen heeft iedereen in de zaal wel al door dat dit bij de voorstelling hoort.

Foto

Het doek gaat dicht en de ouverture begint. De chef-dirigent Markus Stenz is een goede Wagnerdirigent met oog voor detail en zorgt voor talrijke mooie momenten, waaronder niet alleen die ouverture, maar ook bijvoorbeeld de prelude tot het derde bedrijf.

Het doek gaat terug open en we zien een middeleeuws toneel. Die laatkomer is uiteraard Walther von Stolzing, die het podium oploopt en in zijn zwart pak en zwart hemd duidelijk niet thuis hoort in dit milieu. Niemand van de Meistersinger lijkt iets vreemds te merken... behalve dat hij de regels van het meesterlied niet kent. Op het einde van het eerste bedrijf valt het achterdoek en zien we terug de naakte muren van het operahuis.

Voor het tweede bedrijf maken we een sprong in de tijd naar een straatscène zo rond 1900. Walther heeft zich ondertussen vestimentair aangepast. Beckmesser zingt zijn serenade, daarbij lustig onderbroken door Hans Sachs. Op het einde van het tweede bedrijf valt het achterdoek en zien we terug de naakte muren van het operahuis.

Is het allemaal maar theater wat we tot nu toe gezien hebben ?

Tijdens de prelude van het derde bedrijf zien we het silhouet van Sachs' huis met daarin een luchtfoto geprojecteerd van de Keulse Dom te midden van het plat gebombardeerde Keulen. Een hedendaagse regisseur kan in Meistersinger onmogelijk weerstaan aan de drang om te refereren naar het onfris nazi-verleden van deze opera.

De eerste scène speelt zich af in Sachs' woonkamer. David brengt een Hitlergroet als hij aan zijn Johannistag-hymne wil beginnen en wordt meteen terecht gewezen door Sachs. Naast schoenen maakt hij ook decors voor het lokaal operahuis, waarvan hij de maquettes in een kist bewaart: de kathedraal van het eerste bedrijf, zijn huisje van het tweede bedrijf en nog een onbekend gebouw (van ver leek het op het Bayreuther Festspielhaus). Hij draait dat gebouw om en we zien hakenkruisen wapperen en een portret van Hitler... het is de aanzet voor "Wahn, Wahn, Überall Wahn".

De Festwiesen van de slotscène zijn in de tegenwoordige tijd gesitueerd op het plein voor de Keulse opera. In de achtergrond zien we de 4711-gallerij en links een kopie van het operahuis, inclusief de typische glazen ingang en de balkons. De entree van de "Meistersinger von Köln" wordt begeleid met archiefbeelden van de hongerwinter en het bezoek van Hitler aan Keulen.

Al die gratuite verwijzingen komen nogal overbodig over. Maar los van die geschiedenislesjes, is het wel een rustige en duidelijke enscenering waar de zangers alle plaats krijgen. De voorstelling gisteren liet op dat vlak (bijna) niets te wensen over.

Tot nu toe heb ik Robert Holl nog nooit in opera gehoord. Die kans is sowieso klein, want naast Hans Sachs en Gurnemanz heeft hij volgens mij niet veel rollen in zijn repertoire. Als liedzanger is Robert Holls affiniteit met poëzie onmiskenbaar, de rol van Hans Sachs met al zijn monologen is hem dan ook op het lijf geschreven. Zijn Flieder-monoloog is waanzinnig mooi als een Schubertlied, als reflecterende Sachs is hij in zijn element in de Wahn-monoloog.

Hij heeft even een hapering in het begin van het kwintet in het derde bedrijf. Het is het enige moment van zwakte in deze eindeloze partij die hij voor de rest perfect weet te doseren. Zijn meesterschap blijkt uit alle details die hij in zijn tekstbeleving legt - zoals de minachting waarmee hij Beckmesser met "Herr Stadtschreiber!" begroet - of de manier waarop hij op een natuurlijke manier de prosodie van Wagners dichtkunst verklankt.

De tweede ster van de avond was uiteraard Klaus Florian Vogt als Walther von Stolzing. Zijn Lohengrin was in Keulen al een onwaarschijnlijke triomf. Op het eerste gezicht heeft hij nog altijd die schijnbaar te lichte Mozartstem, alhoewel er al meer kleur in zit dan een paar jaar geleden. Zelfs na vijf uur zingen, klinkt zijn Preis-Lied nog altijd moeiteloos zonder een zweem van vermoeidheid. Bij het horen van die stem in bijvoorbeeld "Am stillen Herd" worden mijn ogen waterachtig van puur genot.

Amper een paar weken geleden had ik Johannes Martin Kränzle nog gehoord als Blauwbaard. Als Sixtus Beckmesser laat hij een heel andere kant van zijn kunnen horen. De twee partijen zijn zo verschillend dat ik nooit zou geraden hebben dat het dezelfde zanger is. Beckmesser is uiteraard een rol waarmee gemakkelijk gescoord kan worden. Kränzle doet alles correct, overdrijft niet en melkt zijn grappen ook niet uit. Op vocaal vlak zingt hij perfect onhandig...

In de Pogner-familie sprong Barbara Haveman in als Eva voor de zieke Astrid Weber. De laatste jaren, vond ik dat haar repertoirekeuze wat te veel de verkeerde richting uitging (zoals haar misplaatste Margherita in Luik). Maar Eva ligt haar wel goed. Haar stem is terug slank en haar Mozartverleden werkt in haar voordeel om een jeugdige Eva neer te zetten. Bjarni Thor Kristinsson zong tenslotte een uitstekende Veit Pogner met een bas die qua timbre en stijl soms wat aan Kurt Moll deed denken... wat wil een mens nog meer...

Foto

Publicatie: dinsdag 6 april 2010 @ 21:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen