ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Parijs

Het is nauwelijks te geloven. Maar het is al van 1957 geleden dat de Opéra de Paris nog eens een nieuwe Ring des Nibelungen geprogrammeerd heeft. Meteen in zijn eerste seizoen, brengt Nicolas Joel daar verandering in met Das Rheingold en Die Walküre op het einde van het seizoen. De twee andere delen zijn voor volgend seizoen.

Het is tevens het debuut van Philippe Jordan als de nieuwe muziekdirecteur. Ook dat is uitzonderlijk. Meestal wacht een chef-dirigent tot hij het orkest goed kent om aan een Ring te beginnen. Jordan, die vorig seizoen al een Ring in Zürich geleid heeft, redeneert anders. Hij wil van in het begin alle mogelijkheden van zijn orkest goed leren kennen en hoe kan dat beter dan met een intensieve repetitiecyclus rond de Ring ?

De orkestbak zit stampvol, maar Jordan houdt alles goed in de hand. Hij laat de teugels vieren waar hij kan en houdt zijn orkest strak in de hand als het moet, waardoor de zangers nooit in de problemen komen door ondoordringbare geluidsmuren.

FotoDat Joel geen voorstander is van controversiële ensceneringen is ondertussen wel duidelijk. Met Günter Krämer heeft hij vooral een pragmatische keuze gemaakt. Alhoewel het scènebeeld er enigszins modern, abstract en minimalistisch uitziet, is het eigenlijk een traditionele enscenering die nooit tegen het libretto ingaat.

Donner heeft een hamer, Freia heeft haar appels, Wotan heeft zijn speer en zelfs een ooglapje, de dwerg Alberich kruipt rond op zijn knieën (tot hij in het bezit is van het Rijngoud), Walhalla is een burcht die tot in de wolken rijkt, enz. Op het einde van de voorstelling dragen de goden zelfs gevleugelde helmen, terwijl grote letters van het woord "Germania" de trappen van de burcht opgedragen worden.

Ook de interacties tussen de personages zijn logisch. Op zich is dat voor een groot huis als dat van Parijs een doordachte keuze. Zeker als men de bedoeling heeft dat deze productie de volgende jaren regelmatig terugkeert met wisselende bezettingen... en niet zoals de Vlaamse Opera waar ze hun Ring na de creatie meteen bij het groot huisvuil zetten omdat hij te complex is.

In deze productie zijn de verschillende "bevolkingsgroepen" goed van elkaar te onderscheiden. De Rijndochters zwemmen rond (in feite zwieren ze vooral heen en weer op schommels) in een vleeskleurige jurk, die ze uittrekken nadat Alberich het Rijngoud gestolen heeft. De goden lopen rond in een ontbloot bovenlijf (ook Fricka en Freia), dat bestaat uit de gespierde torso van "action figures". Nadat Freia ontvoerd werd, zijn ze hun jeugd en kracht kwijt en leggen ze ook die latex spieren af.

De reuzen zijn stevige werkmannen die volhangen met werkgereedschap, wat hen een militair uitzicht geeft. Om hen nog wat indrukwekkender te maken worden Fafner en Fasolt omringd door een legertje arbeiders dat in opstand komt in de zaal met rode vakbondsvlaggen terwijl pamfletten van bovenaan in de zaal naar beneden dwarrelen. Het is een idee dat bv. Robert Carsen ook al in zijn Keulse Ring toegepast heeft, maar ook in Parijs werkt.

De bol, als perfecte meetkundige figuur, komt in twee gedaanten terug. Het Rijngoud is een gouden bol van pakweg drie meter diameter. In de Nibelheim-scène wordt die met een grote zaag in stukken gezaagd. De goden zitten letterlijk op het dak van de wereld. Hun wereld is een gigantische wereldbol... ik kan me voorstellen dat die nog gaat terugkomen in Götterdämmerung, vermoedelijk in een zekere staat van ontbinding.

Voor deze productie waren twee Wotans voorzien. Ik hoorde een voorstelling met Egils Silins. Sinds hij Wotan gezongen heeft in de Vlaamse Opera is hij gegroeid in de rol. Hij heeft meer autoriteit gekregen, zijn diepte is ook mooier en ronder geworden. Voorlopig lijkt hij zich te beperken tot de Rheingold-Wotan, want hij komt niet terug in Die Walküre.

Sophie Koch komt ook niet terug in het volgende deel. Dat lijkt me ook een goede beslissing, want haar Fricka is wel mooi gezongen, maar vooral veel te braaf. Op geen enkel moment lijkt ze echt in opstand te komen tegen Wotan of diepe verontwaardiging te tonen bij zijn twijfel om de ring in te ruilen tegen Freia.

Een goede Loge kan gemakkelijk de show stelen en Kim Begley doet dat ook. Hij wordt door Krämer uitgebeeld als een vuile en beanstigende clown, die allerlei listen bedenkt. Begley heeft een slanke, goed gefocusseerde stem met veel interpretatieve mogelijkheden.

Peter Sidhom is ook een uitstekende Alberich met een grote stem die op indrukwekkende wijze zijn vervloeking de zaal in slingert. Qiu Lin Zhang zong een Erda die het vermelden waard is. Ze heeft een echte altstem, die over haar hele tessituur mooi donker klinkt en met een diepte die fantastisch projecteert. Van de reuzen moet ik zeker de Fafner van Günther Groissböck vermelden. Hij heeft een schitterende resonante stem met een heel mooie diepte. Ik kijk er naar uit om hem terug te horen als Hunding...

Publicatie: zaterdag 20 maart 2010 @ 10:23
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
0 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen