ti guarda dal Grande Inquisitor

Werther in Parijs

Twee seizoenen na elkaar, komt de Parijse Opéra met twee verschillende producties van Werther. In zijn laatste Parijse seizoen, programmeerde Mortier de Werther uit München. In zijn eerste seizoen, toont Noël een nieuwe productie van Benoît Jacquot.

Over de enscenering valt weinig boeiends te vertellen. In de eerste twee bedrijven, zijn de zangers aan hun lot overgelaten in het grote decor. Pas in het laatste bedrijf, als de actie naar zijn dramatisch hoogtepunt gaat, is er een spoor van personenregie waar te nemen. Het is allemaal wel mooi om naar te kijken, maar na het Mortiertijdperk komt het wel over als een shock om dergelijke nietszeggende regie te zien in Parijs.

Het voordeel van dergelijke ensceneringen is dat ze bijna nooit in de weg komen van de zangers... maar daarvoor zorgt de dirigent Michel Plasson, die nochtans als een specialist van het Franse repertoire kan beschouwd worden. Tijdens de prelude werd ik al getroffen door zijn tergend trage tempi. Spijtig genoeg hield hij heel de voorstelling dat slepend karakter vol. Ik had constant het gevoel dat heel de voorstelling op een bepaald moment zou stil vallen.

Het spreekt ten voordele van de zangers dat ze nauwelijks in de problemen kwamen. De bijna volledig Franse bezetting moet zo ongeveer het beste zijn wat tegenwoordig te vinden is om een Werther te bezetten.

Foto

Er werd reikhalzend uitgekeken naar de Werther van Jonas Kaufmann. Met zijn donker timbre en zijn ervaring als jugendliche Wagnertenor sluit hij aan bij de oorspronkelijke traditie, echter zonder de helderheid die geassocieerd wordt met een Franse tenor. Maar zijn stem is en blijft homogeen tot en met zijn stralende topnoten.

Zijn vertolking valt vooral op door het schier oneindige palet aan nuanceringen dat hij gebruikt, die zich meestal rond het mezzo-piano situeren. Al zijn pianissimo's dragen perfect, maar het doet me wel verlangen om hem Werther te horen zingen in een normale zaal. In de Bastille gaan veel schakeringen verloren.

Desalniettemin was "O nature pleine de grâce" een en al poëzie. De manier waarop hij opbouwde naar "Lorsque l'enfant revient d'un voyage", gaf me het gevoel dat Werther op dat moment besliste om zelfmoord te zullen plegen. Dé hit uit Werther, "Pourquoi me réveiller", was een voorbeeld van hoe het fijn omgaan met dynamiek leidt tot een aangrijpend gedicht. Zijn sterfscène was wel niet zo ontroerend als die van Tézier vorig jaar, maar Kaufmann lag dan ook een groot deel van die scène op zijn gezicht tegen de grond te zingen.

Ludovic Tézier zong deze keer Albert. Aangezien ik hem ondertussen ook als een van de beste Werthers beschouw, geeft dit een extra dimensie aan de rol. Albert is vaak maar een saaie en oninteressante figuur. Tézier geeft de rol meer gewicht en expressie en maakt van "Quelle priere de reconnaissance" een van de hoogtepunten van het eerste bedrijf. Alain Vernhes was er vorig jaar ook al bij en zong ook nu weer een schitterende Bailli.

Charlotte is een van dé rollen van Sophie Koch aan het worden, ook al staat ze nog niet op het niveau van een Susan Graham. Ze was ook de zangeres die het meeste problemen leek te hebben met de tempi van Plasson, waardoor er soms gaten vielen in haar frases en de tekst niet meer natuurlijk klonk. Op haar stem is echter weinig aan te merken. Vooral haar lage noten klinken warm en dragen zonder in een rauw borstregister te moeten vervallen en ze weet ook te ontroeren met "Va! laisse couler mes larmes". 'Onze' Anne-Catherine Gillet scoorde een eclatant succes als Sophie.

Het was gisteren de laatste voorstelling van deze productie. Wie wil, kan ze voorlopig nog (her)bekijken op Arte Liveweb.

Publicatie: vrijdag 5 februari 2010 @ 10:33
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
0 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen