ti guarda dal Grande Inquisitor

Carmen in Kinepolis

Na Tosca, is Carmen de tweede Zeffirelli-productie dit seizoen die in de Met vervangen wordt door een nieuwe. De theaterregisseur Richard Eyre verplaatste de handeling naar 1936 in het Spanje van Franco... alhoewel dat op visueel vlak niet zo heel veel verschil maakt.

Het pseudo-eenheidsdecor bestaat uit een set cirkelvormige bakstenen muren op een draaiplatform, die zowel het plein en de gevangenis in Sevilla, de herberg van Lilas Pastia als de arena kunnen voorstellen. Tijdens de ouverture en het intermezzo blijft het doek gesloten... op een driehoekige scheur na, waarin we twee dansers - de verpersoonlijkingen van Carmen en Don José - zien. Verder zijn er geen grote verrassingen. Eyre zorgt voor een degelijke personenregie die vooral Carmen en Don José centraal plaatst.

Foto

Deze productie was oorspronkelijk opgezet voor Angela Gheorghiu en Roberto Alagna. Maar aangezien het koppel al een tijd in een echtscheiding verwikkeld is, die ook gedeeltelijk via de pers uitgevochten wordt, leek het opportuun om niet samen op te treden. Vooral de laatste scène zou misschien wat té realistisch kunnen worden. Gheorghiu stapte bijgevolg uit de productie... wat zelfs zonder die liefdesperikelen volgens mij een goede zaak was, aangezien ik geen Carmen in haar zie of hoor.

Ze werd vervangen door Elina Garanca. Na haar eerste Carmen in Riga twee jaar geleden, gevolgd door die in London, veroverde ze nu ook New York als Carmen. Ik heb haar nog maar één keer eerder live gehoord, toevallig ook in de Met, als Rosina en ze maakte toen een verpletterende indruk... die ze als Carmen volledig bevestigt. Ze heeft een unieke en herkenbare mezzostem vol romigheid en sensualiteit. Haar "Seguidilla" bijvoorbeeld was gewoon perfect op het vlak van timing, frasering en tekstvertolking.

Daarenboven beschikt ze over een ongelooflijke uitstraling. Ze heeft datgene wat alleen echt grote zangers hebben: de mogelijkheid om zonder iets speciaals te doen toch de aandacht naar zich te trekken. Het meest opvallend was de scène met Escamillo. Garanca zat ergens aan de zijkant, maar toch kon ik mijn ogen niet van haar afhouden, ondanks het feit dat daar een bariton stond te blinken terwijl hij een van de meest bekende aria's uit het operarepertoire zong.

Naast Garanca komen alle andere zangers wat bleek over... zelfs Roberto Alagna, die toch een stevige reputatie heeft als Don José en het ook nu helemaal niet slecht doet. Hij verbrodt wel het einde van de Bloemenaria. Hij leek plots schrik te hebben van die hoge sibemol en schakelde over op een soort flauwe kopstem om het slot toch piano te kunnen zingen. Als hij die registerverandering goed zou uitgevoerd hebben, had ik het nog kunnen aanvaarden, maar nu was het vis noch vlees.

Barbara Frittoli kon me niet echt overtuigen als Micaela. Haar expressie bleef overwegend monotoon en haar Frans sprankelde ook nauwelijks. Teddy Tahu Rhodes was op het laatste moment ingesprongen voor de zieke Mariusz Kwiecien en zong een beheerste Escamillo zonder grote flamboyante gestes.

Renée Fleming was weer de gastvrouw en verzorgde de interviews tussendoor en probeert iedereen te overtuigen hoe fantastisch de Met wel is. Ze gebruikte deze keer wel geen zichtbare spiekbriefjes meer waardoor ze iets spontaner overkwam.

Publicatie: zondag 17 januari 2010 @ 0:05
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
0 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen