ti guarda dal Grande Inquisitor

Candide in Antwerpen

"Two tiny syllables, but spiny syllables, one single word - absurd!" zingt Martin in het tweede bedrijf van Candide. "Absurd" vat zowel de verhaallijn van Bernsteins "comic operetta" als de productie van Nigel Lowery samen.

Foto

Sinds de creatie in 1956 heeft Candide een hele reeks versies gekend. Tien jaar geleden speelde de Waalse Opera nog een Franstalige versie (in mijn nota's van toen lees ik dat ik het toen na één bedrijf voor bekeken hield). In de Vlaamse Opera gebruiken ze de meest recente versie uit 1989. Nigel Lowery herschreef de dialogen en de bindteksten, alhoewel die naar mijn gevoel toch dicht bij het origineel blijven.

Die bindteksten worden niet door een verteller voorgedragen, maar door luidsprekers de zaal ingestuurd vanuit een zendmast. Er wordt gesuggereerd dat die verteller een gorilla is, die we net voor de ouverture over het podium zien springen om nadien in een radiotoren zien verdwijnen. Het zet de toon voor een absurde voorstelling.

Die absurditeit vindt wel zijn oorsprong in het werk zelf. Candide is gebaseerd op Voltaires satirisch werk Candide ou l'optimisme waarin hij de draak steekt met het Optimisme van Leibniz. Pangloss - de reïncarnatie van Leibniz - indoctrineert zijn pupillen Candide, Cunegonde en Maximilian dat ze leven in "The best of all possible worlds". Ondanks alle tegenslagen die Candide op zijn wereldreis nadien meemaakt, blijft hij geloven in dat Optimisme.

Dat Nigel Lowery de geknipte man is voor knettergekke ensceneringen hebben we al eerder in de Vlaamse Opera mogen meemaken. In Candide duikt zelfs even het kuiken uit Rinaldo terug op. Verder worden de scènes bevolkt door een gigantische opblaasbare badeend (het fregat Santa Rosalia dat Candide van Suriname naar Venetië moet brengen), dansende WC-potten (als intro op "The Paris Waltz") en zelfs de USS Enterprise uit Star Trek. Daar waar al die onnozelheid in Rinaldo mij stoorde, werkt het in Candide.

Alle scènes gaan vlot in elkaar over dankzij een volledig open eenheidsdecor. De reizen van Westphalia naar Lissabon naar Parijs naar Buenos Aires naar ... worden aangekondigd door een vlag met de naam van de volgende locatie aan een wasdraad voorbij te trekken. Voor de rest zorgen wat losse muren voor wat couleur locale.

De mooiste momenten zijn echter de verschillende beschouwende aria's van Candide, die zonder veel franjes geënsceneerd worden. Michael Spyres zingt die meditaties onwaarschijnlijk mooi. Zijn stem klinkt helder en zuiver, zijn dictie is goed en hij brengt telkens wat welgekomen rust in de voorstelling. Voor "Nothing more than this" kreeg hij een verdiend rondje applaus.

Dat Jane Archibald applaus zou krijgen na "Glitter and Be Gay" was te voorzien, alhoewel ik niet echt onder de indruk was van haar uitvoering. Haar hoge noten klinken goed en ze probeert reliëf te brengen in de verschillende delen van de aria. Maar daarbij verliest ze zich in details waardoor haar stem soms niet voldoende meer draagt.

The Old Lady werd door een werkelijke "oudere dame" gezongen. Karan Armstrong zingt met verschillende registers die zo ver uit elkaar liggen dat ze op haar eentje een volledig vrouwenkoor zou kunnen bezetten. Een andere oud-gediende was Keith Lewis - ooit nog Titus in de Vlaamse Opera - die een degelijke Governor zong. De dubbelrol van Pangloss en Martin werd door een acteur "gezongen". Graham Valentine heeft geen stem die naam waardig. Het piept en kraakt aan alle kanten, wat zijn "Dear Boy" haast onbeluisterbaar maakt, maar wat zijn "Laughing Song" wel karakter gaf.

Publicatie: woensdag 30 december 2009 @ 10:57
Rubriek: Operette

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen