ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Hannover

Vorige zaterdag werd in de Staatsoper Hannover met Das Rheingold de aftrap gegeven van een nieuwe Ring-cyclus. De bezetting werd geplaagd door een reeks zieke zangers. De voorstelling eergisteren werd zelfs een week verdaagd wegens té veel zieke zangers, waardoor ik gisteren de tweede voorstelling zag. In de orkestbak stond de "Generalmusikdirektor" van Hannover Wolfgang Bozic. De regie werd toevertrouwd aan Barrie Kosky.

Foto

Barrie Kosky is onder andere de toekomstige intendant van de Komische Oper in Berlijn, maar is vooral in Essen bekend als regisseur. In de Essener vier-regisseuren-Ring gaat hij bijvoorbeeld Götterdämmerung regisseuren. In Hannover is het echter zo ver nog niet.

In een interview in de Kreiszeitung belooft hij dat "... de toeschouwer beelden zal beleven, die hij nog nooit eerder gezien heeft". Hij heeft inderdaad een aantal originele ideeën bedacht.

Wotan loopt bijvoorbeeld een halve scène nonchalant rond in een zwembroek. Kosky wil de goden vermenselijken aangezien ze gedreven worden door dezelfde emoties als mensen. Een van die emoties is hebzucht en als al de dozen met goud opgestapeld staan te wachten op de reuzen, dan kan zelfs Fricka zich niet bedwingen en lijkt ze even haar zus Freia vergeten te zijn. De idee van menselijke goden is zeker niet nieuw; zowat elke moderne Rheingold die ik recent gezien heb, tapt wel uit dat vaatje.

Wat ik wel origineler vond, was om de reuzen Fafner en Fasolt als een siamese tweeling voor te stellen met twee hoofden, twee armen en drie benen. Hun lot lijkt met elkaar verbonden te zijn, tot Fafner zich letterlijk van Fasolt losscheurt en hem zo doodt. Als in de Erda-scène een oude naakte vrouw traag over het podium wandelt richting Wotan, terwijl de zangeres vanuit de coulissen zingt, is er eerst een gevoel dat Kosky wil provoceren. Maar het werkt wel om de aardmoeder zich op deze manier kwetsbaar te laten opstellen. Als ze uiteindelijk Wotan omarmt en zich aan hem vastklampt, vroeg ik me af of op dat moment misschien de walkures verwerkt werden.

De transformatiescènes van Alberich vond ik meestal wel goed geslaagd... zowel als hij zich onzichtbaar maakt (akoestisch komt zijn stem dan versterkt uit een luidspreker) of als hij zich verkleint (enkel de Tarnhelm beweegt over de bovenkant van een brandkast waarin hij het rijngoud bewaart). De draakscène is wel lichtjes provocatief... als op dat moment een hele bende nibelungen zich opstapelen en beginnen te masturberen. Het woord "Riesewurm" wekt bij Barrie Kosky blijkbaar andere connotaties op dan wat Wagner vermoedelijk in gedachten had.

De visueel mooiste scène was ongetwijfeld de eerste scène in de Rijn. Dit is een totaal andere wereld. De wereld van de musical-movies uit het midden van de 20ste eeuw wordt geëvoceerd met danseressen en pluimen, die dankzij hun choreografie op hun beurt ook weer de Rijn uitbeelden. In deze wereld duikt Alberich op als een "blackface". Het rijngoud is een goudkleurige halfnaakte vrouw, die door Alberich zorgvuldig ingepakt wordt in een kartonnen doos... dezelfde soort dozen die later door de nibelungen naar de godenwereld gesleurd worden.

Wat de zangers betreft, waren ze nog niet allemaal hersteld. In totaal waren er niet minder dan vier vervangingen, waaronder de Wotan en Fricka. De oorspronkelijke Wotan, Tobias Schabel, speelde wel de rol, terwijl Thomas Jesatko aan de rand van het podium de partij zong. Jesatko zingt een indrukwekkende Wotan met een kernachtige bariton en de nodige nuances. Julia Oesch was een redelijk goede Fricka, alhoewel ik haar stem te sopraanachtig vond klinken en ze niet over de nodige "beet" beschikt in de scènes met Wotan.

Robert Künzli had tijdens de première zijn voet verstuikt, maar zijn Loge bleek daar niet al te veel hinder van te ondervinden. Künzli is een "echte" tenor in tegenstelling tot de karaktertenors die meestal met veel expressie en een lelijke stem Loge zingen. Ik kan me Künzli zelfs als Siegmund voorstellen.

Maar de echte ster van de avond was voor mij de Alberich van Stefan Adam. In de derde scène gaf hij een extreem boeiende vertolking waardoor ik constant op het puntje van mijn stoel zat. Hij karakteriseerde zijn stem perfect van een hooghartige Alberich, die dankzij de Tarnhelm en de ring alles kan, tot een smekende dwerg die door het stof kruipt om toch maar de ring te mogen behouden. Zelfs als hij uiteindelijk de scène opbouwt tot de vervloeking van de ring, passeren nog een massa kleuren de revue.

Op een paar minpuntjes na, vond ik dit een uitstekende Rheingold. Ik ben bijna geneigd om te zien wat Kosky met het vervolg doet.

Publicatie: vrijdag 20 november 2009 @ 7:44
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Der fliegende Holländer in Düsseldorf

De Holländer-productie van Adolf Dresen dateert al van 2000, maar ik had ze nog nooit gezien. Het is een tijdloze enscenering, ideaal voor een repertoirevoorstelling.

Opera, 21-6-2018 9:31
1 opmerking

Iris Hendrickx - French Opera Arias

De Belgische sopraan Iris Hendrickx heeft haar debuut-CD gelanceerd. Het is een collectie van Franse opera-aria's geworden, begeleid door Patrick Fournillier en het Orchestra Sinfonica di Milano Giuseppe Verdi.

CD's, 19-6-2018 21:05
2 opmerkingen

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
2 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen