ti guarda dal Grande Inquisitor

Tosca in Kinepolis

De MET-cinema-reeks begon gisteren met Tosca, de "opera der opera's" zoals regisseur Luc Bondy tijdens een van de pauzes zei. In tegenstelling tot de voorstellingen die ik vorig seizoen zag, zat deze keer de Brusselse Kinepoliszaal stampvol.

Foto

Luc Bondy is bij ons goed bekend van zijn werk in de Munt. Denk maar aan die oude Cosi-productie of zijn samenwerking met Boesmans voor Wintermärchen, Julie of Yvonne. In New York moet hij opboksen tegen de herinnering van Zeffirelli's productie van Tosca, die daar bijna 25 jaar dienst heeft gedaan. Toen Bondy's versie vorige maand in première ging, werd hij ontvangen op boegeroep. Die reactie is ongebrijpelijk, want Bondy heeft een realistische Tosca gemaakt... die in Berlijn waarschijnlijk uitgejouwd zou worden omwille van zijn traditionalisme.

Het meest werk van Bondy zit hem vooral in de details die op een cinemascherm ongetwijfeld beter overkomen dan in de zaal. Zo geeft hij zelfs de kleinere rollen een uitgetekend karakter. Opvallend is zijn Spoletta die als een soort mini-Scarpia optreedt met een veel uitgesprokener sadistisch karakter maar met dezelfde lustgevoelens als Scarpia (hij doet wat denken aan Herr Flick uit "Allo, Allo").

Heel het tweede bedrijf vond ik schitterend van begin tot einde. Je ziet de angst in de ogen van Cavaradossi als hij binnengeleid wordt, ondanks zijn rebelse uitbarsting later. Als Scarpia Tosca probeert te overtuigen om Angelotti's schuilplaats te verklappen, staan zijn mannen in de buurt waardoor het een beklemmende ondervragingsscène wordt. Tijdens "Vissi d'arte" speelt ze al met de dolk waarmee ze later Scarpia zal vermoorden. Ze bereidt de moord minutieus voor en ploft dan op het juiste moment de dolk in zijn buik. Als hij ligt te creperen, steekt ze hem in een vlaag van opwinding nog eens in het hart. Hij sterft terwijl hij voor een gigantische kaart van Rome ligt, wat Tosca's "E avanti a lui tremava tutta Roma" nog sterker maakt.

De intensiteit en de inleving waarmee Karita Mattila haar eerste Tosca speelt, is verbluffend. Het was dan ook lichtjes crimineel om haar meteen een microfoon onder de neus te duwen na het tweede bedrijf. Al de adrenaline vertaalde zich in een knettergek interview. Op vocaal vlak vind ik Mattila geen klassieke Puccini-zangeres. In vergelijking met haar Manon vorig jaar, ligt Tosca haar wel beter. Maar als ze probeert om een rustige "Vissi d'arte" te zingen, kruipt er een onstabiel vibrato in haar stem.

George Gagnidze zong Scarpia. Hij heeft de uitstraling voor Scarpia en ook een indrukwekkende stem (voor zover dat door die Kinepolis-luidsprekers te beoordelen valt), maar hij komt nogal eendimensionaal over met weinig nuanceringen. Nuanceringen waren er daarentegen te over bij de Cavaradossi van Marcelo Alvarez. Zijn stem is mooi egaal over zijn volledig bereik en de hoge noten stralen. In zijn eerste aria "Recondita armonia" is hij een poëtische schilder die met tederheid over Tosca's "occhio nero" zingt. Op acteervlak is hij wel geen partij voor Mattila... hij maakt nog wat te veel karakteristieke tenorarmbewegingen.

De volgende afspraak in Kinepolis is over twee weken... in een klassieke Aida-productie.

Publicatie: zondag 11 oktober 2009 @ 10:02
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen