ti guarda dal Grande Inquisitor

Bernarda Fink in Schwarzenberg

Het programma van de mezzo Bernarda Fink en de pianist Anthony Spiri leek a priori een mooie combinatie van bekende en minder bekende liederen van Schubert en Dvorak. Het eindresultaat was redelijk ontgoochelend.

Het eerste Schubertlied, Auf der Riesenkoppe, lijkt wel op maat van de Schubertiade geschreven geweest te zijn. Hoog in de bergen kijkt een wandelaar naar zijn verre vaderland. Het is een lied waaruit een zekere typisch-Schubertiaanse Sehnsucht weerklinkt. Bernarda Finks trekt echter een begrafenisgezicht en zingt met een ongepast treurige stem. De andere liederen uit het eerste groepje lijken haar ook enkel tot niets dan treurnis te inspireren... zelfs liederen als An die Nachtigall of Frühlingsglaube.

Voor het vervolg, blijft ze uit eenzelfde weinig expressief vaatje tappen. Er is nauwelijks enig onderscheid te bespeuren tussen bijvoorbeeld Nachtviolen en An den Mond. Voor het laatste groepje met Goethe-liederen hoopte ik even op wat verbetering met Rastlose Liebe, tevergeefs. Ze slaagt er ook niet in om de 'Alliebender Vater' van Ganymed in één adem te zingen. Haar recente Schubert-CD, die ik heel goed vind, had nochtans hoge verwachtingen gewekt, die ze spijtig genoeg niet kon inlossen, ondanks haar mooie en duidelijke Duitse voordracht en haar prachtige stem.

Maar het probleem lag niet alleen bij Bernarda Fink. Ook haar pianist is weinig boeiend. Als je de partituur in een computer zou steken en die het recital laten begeleiden, dan zou even veel expressie en inspiratie waargenomen worden. Het lijkt wel alsof Fink en Spiri een heilige verering koesteren voor Schubert en schrik hebben om iets verkeerds te doen.

Na het slaapverwekkende eerste deel, werd het iets beter na de pauze. Ze schakelden over op liederen van Dvorak. Vooral de vijf Bijbelse Liederen (Opus 99) kregen alle expressie die zo schrijnend afwezig was in hun Schubertvertolkingen. Daarna volgden nog Dvoraks Zigeunermelodieën (Opus 55), die ook voor wat sfeer zorgden. Het Schubertiadepubliek was weer onredelijk uitzinnig en kreeg nog twee Tsjechische liederen als bisnummer evenals het Schubert-lied Lachen und Weinen.

Publicatie: vrijdag 4 september 2009 @ 21:53
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Ilker Arcayürek - Der Einsame

Als een jonge tenor zijn eerste Schubert-CD opneemt, dan is de verleiding groot om met Die schöne Müllerin te beginnen. De Weense tenor Ilker Arcayürek en de pianist Simon Lepper zijn iets origineler.

CD's, 18-6-2018 18:55
0 opmerkingen

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
0 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen