ti guarda dal Grande Inquisitor

Werther in Parijs

Hoe mooi en aangrijpend kan een operavoorstelling zijn als je meegesleurd wordt door twee bovenaardse zangers, die het beste van zichzelf geven en die je volledig laten geloven in de emoties die ze doormaken... zoals gisteren het geval was met Werther, wat met voorsprong mijn favoriete Massenet-opera is.

De productie van Jürgen Rose is niet nieuw. Ik heb ze een paar jaar geleden al in München gezien. Centraal staat een rots met daarop de tafel waar Werther zijn brieven schrijft en zo alles - letterlijk en figuurlijk - rond zijn persoon laat draaien. Het is een "veilige" productie. Toen het productieteam kwam groeten, was er zelfs maar één eenzame obligate boeroeper die moeiteloos overstemd werd door een publiek dat buiten zinnen was van wat ze net hadden meegemaakt.

Oorspronkelijk zou Rolando Villazon de titelrol gezongen hebben, maar hij mocht van zijn dokter nog niet optreden. Gelukkig waren er ook een aantal voorstellingen gepland van de baritonversie met Ludovic Tézier (hij zingt trouwens in de tenorversie-voorstellingen ook Albert). Op de première kregen we dus Tézier te horen.

We kennen zijn Werther natuurlijk al van in de Munt. Maar gisteren heeft Ludovic Tézier zichzelf overtroffen. Zingen voor een zaal waar verschillende mensen waarschijnlijk gehoopt hadden om Villazon te horen, zorgde misschien voor extra adrenaline, waardoor zijn Werther buitengewoon intens was. In "O nature, pleine de grâce" was hij nog de dromende poëet. "Lorsque l'enfant revient d'un voyage" was weer doortrokken van verdriet en "Pourquoi me réveiller" begint als een poëtische herinnering aan een ver verleden en Ossian maar evolueert langzaam maar zeker naar een aria die naar de keel grijpt.

In de Munt had ik altijd moeite met zijn sterfscène, maar wat hij gisteren presteerde was de meest aangrijpende sterfscène die ik ooit gehoord heb. Dat was echter ook grotendeels te danken aan de respons die hij kreeg van zijn Charlotte. De Charlottes die we in de Munt hoorden, waren ook uitstekend, maar Susan Graham is gewoon buiten categorie als Charlotte. In die sterfscène is ze troostend, maar ze geeft zich ook over aan de uiting van haar smart als ze toegeeft dat ze met de verkeerde man getrouwd is. Dat besef was al eerder gekomen in een emotioneel sterke "Va! laisse couler mes larmes". Daarin gaat ze van het zachtst zwevende piano tot een climax waarbij ze moeiteloos heel de Bastille vult met haar stem.

De ondersteunende rollen waren ook meer dan behoorlijk bezet. Ik vind Franck Ferrari wat te bruut voor Albert, maar zijn hoekige stem vormt wel een goed contrast met die van Tézier. Adriana Kucerova was een opgewekte en speelse Sophie, maar toch een met de nodige dramatische inleving voor de tragischere momenten. Het was trouwens opvallend hoe gigantisch groot haar stem klonk. De baljuw werd gezongen door Alain Vernhes met al zijn gekende gevoel voor stijl. Tenslotte moet ook nog vermeld worden dat Kent Nagano voor een meeslepende orkestklank zorgde, waarbij de spanning op geen enkel moment verslapte. Het publiek had amper de mogelijkheid om adem te halen.

Dit was een van die zeldzame voorstellingen waarbij alle puzzelstukjes perfect samenvallen voor een voorstelling die je maar één of twee keer per jaar meemaakt. De teller van mijn databank liet me trouwens weten dat deze Werther mijn 700ste operavoorstelling was... ik had het slechter kunnen treffen.

Publicatie: zondag 1 maart 2009 @ 10:28
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Benjamin Appl in het Paleis der Academiën

Oorspronkelijk zouden Benjamin Appl en James Baillieu hun liedrecital in het Brussels Conservatorium geven. Maar de staat van de zaal is ondertussen zodanig dat zelfs de artiesten beginnen te klagen en dus werd uitgeweken naar het Paleis der Academiën.

Liedrecital, 24-2-2018 22:40
0 opmerkingen

Maart 2018

Maart is de maand van het klara-festival, waar onder andere een concertante Pelléas et Mélisande in pianoversie op het programma staat. De Munt brengt het bekendste operatweeluik Cav-Pag en Opera Vlaanderen herneemt de Gürbaca-productie van Parsifal.

Toekomstmuziek, 24-2-2018 9:29
0 opmerkingen

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen