ti guarda dal Grande Inquisitor

Idomeneo in Parijs

Gisteren ging Idomeneo in première in Palais Garnier, in een herneming van de productie van Luc Bondy met Thomas Hengelbrock in de orkestbak. Het was me echter vooral om de Idamante te doen...

Foto

De enscenering was niet veel zaaks met een lelijk en sfeerloos decor en een scènebeeld met overwegend zwarte en grijze tinten. Enkel Ilia en een paar van haar volgelingen droegen een wit jurkje. Het koor komt ongecontroleerd het podium opgestormd, de solisten lijken aan zichzelf overgelaten met molenwiekende armbewegingen (van vooral de Idomeneo) tot gevolg. Bij momenten leek het een repetitie... vermoedelijk te wijten aan de herinstudering door assistenten van Bondy, zonder dat de regisseur een oogje in het zeil hield. Die rommelige regie werd echter grotendeels gecompenseerd door de zangers, vooral dan de Idamante...

Paul Groves zong de titelpartij. De laatste jaren is zijn stem donkerder geworden en lijkt zijn vocaal zwaartepunt ook wat gezakt te zijn. Hij heeft een warm en kleurrijk middenregister, wat hij efficiënt kan inzetten in de talloze recitatieven die Idomeneo te zingen heeft. Zijn hoogte heeft wat ingeboet aan slagkracht, wat dan vooral in "Fuor del mar" tot uiting kwam. Om een of andere reden, had hij dan ook nog eens een hoog liggende variatie voor het da capogedeelte uitgekozen. Het is niet alsof hij echte problemen tegenkwam, maar hij had volgens mij beter iets comfortabelers kunnen proberen. Die versie op zich klonk trouwens ook niet logisch opgebouwd.

De twee rivales, Ilia en Elettra, waren redelijk goed bezet. Mireille Delunsch begint overmijdbaar te worden in Parijs en ik had geen al te hoge verwachtingen voor haar Elettra, maar ze deed het verrassend goed. Zelfs de killeraria "D'Oreste, d'Ajace" overleefde ze zonder kleerscheuren. Maar ik voelde in heel haar interpretatie van de rol weinig betrokkenheid. Camilla Tilling begon heel mooi met Ilia's eerste aria "Padre, germani, addio". Maar naarmate de avond vorderde, begon ze weg te zakken. "Se il padre perdei" was slaapverwekkend en voor "Zeffiretti lusinghieri" ging de balans met het orkest volledig de mist in... ofwel had Hengelbrock beslist om het orkest wat luider te laten spelen om de onstopbare babbelaars in een loge op het vierde balkon te overstemmen.

En tenslotte... Joyce DiDonato als Idamante. Ze beweegt wat onnatuurlijk over de scène, maar ze zingt wel de sterren van de hemel. Ze zingt met een zuivere lijn en hoeft niet te vervallen in allerlei truuks om emotie op te wekken. Ze beschikt over zoveel kleuren dat ze enkel met vocale middelen de diepere gevoelens van elke aria bloot kan leggen. Haar aria "Non ho colpa" is een goed voorbeeld. Ilia heeft Idamante net gezegd dat het niets kan worden tussen hen, gezien de vijandschap tussen hun respectievelijke landen. Als DiDonato dan zijn/haar teleurstelling uitzingt en de goden de schuld geeft, dan kan je daar niet onberoerd bij blijven. Na haar Béatrice eerder deze maand, bevestigt ze nog eens dat ze een van de grote lyrische mezzo's van het moment is.

Publicatie: zaterdag 28 februari 2009 @ 10:34
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen