Il Grand' Inquisitor

Ariadne auf Naxos in Luik

Ariadne auf Naxos is een van die opera's die al het potentieel in zich heeft tot een leuke voorstelling. Regisseurs laten zich echter gemakkelijk verleiden om de dramatische kant van de verlaten Ariadne te benadrukken. De productie van ex-Munttenor Laurence Dale die momenteel in Luik te zien is, slaagt erin om een goed evenwicht te vinden tussen het tragische en het buffo-element.

illustratieDe opera bestaat uit twee delen. In de proloog bereiden "Der Komponist" en "La prima donna" zich voor op de première van de opera, die gevolgd zal worden door een commedia dell'arte voorstelling door de bende van Harlekin en Zerbinetta. Ze krijgen te horen dat de gastheer wil dat beide voorstellingen tegelijkertijd uitgevoerd moeten worden, zodat ze op tijd klaar zijn voor het vuurwerk. In het tweede deel gebeurt dat dan ook.

In deze productie is het centrale moment de confrontatie tussen Ariadne en Zerbinetta. Aanvankelijk lijkt de prima donna verveeld telkens ze onderbroken wordt, maar tijdens de grote aria van Zerbinetta, "Großmächtige Prinzessin", valt ze toch ten prooi aan de hilariteit van de situatie. Het succes van dat moment kan volledig op rekening geschreven worden van Daniela Fally die een uitstekende Zerbinetta zong. Al de coloraturen en vocalises van haar aria lijken een noodzakelijke bijkomstigheid. Ze brengt een volledig en gevarieerd verhaal vanuit de betekenis van de tekst en probeert zo Ariadne te overtuigen. Ze was dan ook zonder concurrentie de meest boeiende vertolker van de avond.

Monique McDonald hebben we de laatste tijd al een paar keer gehoord in Luik. Ze heeft wel degelijk de stem voor Ariadne, maar ik hoor liever de textuur van room dan die van metaal in de stem van een Strausszangeres. Ze probeert ook wat al te vaak piano te zingen, zonder dat ze dat op een dragende manier kan doen. Haar vertolking komt daardoor nogal fragmentarisch over.

Giuseppina Piunti deed een poging om de Komponist te zingen. Ik begrijp trouwens niet waarom Stefano Mazzonis di Pralafera blijft volharden in de boosheid om zelfs voor de kleinste rollen allerlei Italianen te importeren, zelfs in een oer-Duitse opera als Ariadne auf Naxos... tenzij het is om allerlei vriendjes tevreden te houden. Nu, de Komponist is geen kleine rol en daarom verrast die keuze des te meer. Piunti zingt wel alle noten met een aantrekkelijke donkere stem (ze was trouwens al eerder te horen in Le roi d'Ys), maar ik merk totaal geen gevoel voor stijl of enige inleving in het personnage. Volgens haar bio heeft ze wel een heel eclectisch repertoire: van de Ballo-Amelia en Desdemona tot Carmen via Musetta en Adalgisa. Afgezien van Musetta, kan ik me haar in geen enkele van die rollen voorstellen. Daarenboven zingt ze zowat al haar aria's, inclusief het bekende "Sein wir wieder gut", aan de rand van de scène.

Dat in-het-publiek-zingen kan natuurlijk ook aan de regisseur liggen. Want zelfs Roger Joakim zong de aria van Harlekin, "Lieben, Hassen, Hoffen, Zagen", op dezelfde manier. Maar ondanks mijn bedenkingen bij sommige zangers, is het toch een van de geslaagdere producties van het Luiks seizoen...

Publicatie: woensdag 28 januari 2009 @ 19:23
Rubriek: Opera