ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Wenen

De hoofdreden voor mijn uitstap naar Wenen was de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande in het Theater an der Wien met een quasi-ideale bezetting. De jonge chef Bertrand de Billy dirigeerde het Radio-Symphonieorchester Wien.

FotoHet decor (van Chantal Thomas) staat op een draaiplatform en bestaat hoofdzakelijk uit twee delen. Aan de ene kant zien we een bos met kale en ontschorste bomen. Aan de andere kant is het kasteel gebouwd met houten lambrizeringen. Daar worden voor bepaalde scènes nog wat zaken aan toegevoegd, zoals een bloemloos prieeltje met de bron waar Mélisande haar ring verliest, of een gestrand schip dat de grot moet voorstellen. Heel het decor ademt een transparante maar doodse sfeer uit.

Laurent Pelly was verantwoordelijk voor de regie. De interactie tussen Golaud en Mélisande in de eerste scène creëerde hoopvolle verwachtingen. Eén moment springt eruit. Als Mélisande zegt dat ze koud heeft, dan doet Golaud zijn grote mantel uit en probeert hij die Mélisande aan te doen. Het lijkt alsof hij haar zo als een gewond vogeltje probeert te vangen. Uiteindelijk legt hij zijn mantel op een rots en als Mélisande die donkere jas uiteindelijk zelf aandoet en het podium verlaat terwijl de te lange jas achter haar aansleept, lijkt het alsof ze een macaber huwelijkskleed draagt.

Maar daar stopt het zo ongeveer. De ongebreidelde fantasie die we van Pelly kennen in zijn komische producties, laat hem hier in de steek alsof hij geen interpretatie durft te geven aan de opera. Hij laat alles open, zodat het publiek zelf zijn eigen ideeën kan projecteren op de voorstelling. Daar is op zich niets op tegen, alleen komt het verrassend in een wereld waar elke regisseur wel iets origineels probeert te vertellen, zeker in een opera als Pelléas et Mélisande.

Alleen de twee vrouwenrollen geeft hij iets meer profiel. Geneviève ziet eruit als een soort gouvernante, die haar matronale alleenheerschappij probeert te verdedigen en argwanend neerkijkt op Mélisande. Hij laat ook geen twijfel bestaan over de liefde van Mélisande voor Pelléas. In de scènes waar ze samen zijn, leeft ze op en toont een uitbundige vreugde, daar waar ze anders angstig en teruggetrokken is.

De rol van Mélisande is een belangrijke stap voor Natalie Dessay, waarmee ze buiten de wereld van haar gebruikelijke belcanto coloratuurrollen stapt. Ze heeft de rol een paar jaar geleden al eens uitgeprobeerd in een concertante versie, maar dit is haar eerste scènische voorstelling. Vocaal zijn er uiteraard geen problemen en haar tekstprojectie is voorbeeldig. Interpretatief is er nog wel groeiruimte. Maar met de jaren zal de rol vanzelf wel meer doorleefd geraken.

Dit is een van de zeldzame keren dat ze samen met haar echtgenoot Laurent Naouri op het podium staat. Vooraf werd echter aangekondigd dat hij zich niet goed voelde. En inderdaad, aan de beide uiteinden van zijn stem klonk hij fragiel, voor de dramatische momenten hield hij zich ook duidelijk in. Maar zelfs met een halve stem blijft hij nog altijd een indrukwekkende Golaud.

Na zijn roldebuut in de Munt, zong Stéphane Degout in Wenen zijn tweede Pelléas. Ik vermoed dat het een rol is die hem langs alle grote operahuizen zal voeren. Zijn lichte bariton met gemakkelijke hoogte is ideaal voor Pelléas, alhoewel ik nog altijd een tenor blijf verkiezen. Marie-Nicole Lemieux zong ook in Wenen Geneviève, met vooral een interessante briefscène. Door de nadruk te leggen op de lijn "J'ai peur d'Arkel..." lijkt ze Arkel de schuld te willen geven van alles wat verkeerd loopt in Allemonde. Phillip Ens was de enige tegenvallende stem. Zijn Arkel is wel resonant, maar niet altijd even juist. Beate Ritter was tenslotte een geloofwaardige Yniold.

Publicatie: vrijdag 23 januari 2009 @ 9:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen