De Waalse Opera eindigt haar seizoen zoals het begon, met Verdi. Na de Don Carlo een paar weken geleden in Parijs is de Luikse versie wel een heel mager beestje... met maar één zanger die echt de moeite is.
Don Carlo en Elisabetta werden door hetzelfde koppel gezongen, dat eerder op het seizoen de titelrollen in Tosca gezongen hebben. Don Carlo is een iets complexere rol dan Cavaradossi en die complexiteit kan de tenor Yonghoon Lee nog niet volledig vertolken. Hij zingt ofwel alles forte, ofwel zingt hij met een soort vluchtig mezza voce waarin weinig kern te horen is. Hij zingt alle noten moeiteloos en ze klinken ook opwindend, maar hij kon mij moeilijk boeien. De sopraan Monique McDonald vond ik overwegend wel goed met een aangename stem, maar soms houdt ze zich teveel in waardoor haar frases niet mooi afgerond zijn. Ik vond het ook verrassend dat ze totaal onhoorbaar was in het auto-da-fè, behalve op het einde als het koor niet meer meezingt. Daarvoor hoor je maar één vrouwenstem... die van de page Tebaldo, gezongen door Oriana Kurteshi.
Carla Dirlikov was een Eboli-light. Haar sluieraria was lachwekkend met coloraturen die bestonden uit luide hoge noten, die niet zouden misstaan als auto-alarm. Voor de dramatische momenten, en in het bijzonder "O don fatale", heeft ze niet genoeg vocaal gewicht. Hao Jiang Tian was een onvoorstelbaar saaie Filippo II. Samen met de brullende Grootinquisiteur van Luciano Montanaro zorgde hij ervoor dat ik bijna net niet in slaap viel in het begin van het derde bedrijf... nochtans een van de grootste scènes die Verdi ooit gecomponeerd heeft.
De enige zanger die de voorstelling enigszins draaglijk maakte was Giovanni Meoni in de rol van Posa. Het enige minpuntje is dat hij soms net iets te veel ademt, maar afgezien daarvan zingt hij met stijl, goede tekstprojectie en een mooi getimbreerde bariton. Na dat slap eerste deel van het derde bedrijf was ik weer klaarwakker toen hij "Per me giunto" begon te zingen.
