ti guarda dal Grande Inquisitor

Un ballo in maschera in Amsterdam

Oorspronkelijk zou Rolando Villazon in Amsterdam zijn roldebuut van Riccardo gemaakt hebben in Un ballo in maschera. Maar na alle stemproblemen vorig jaar, heeft hij daar wijselijk vanaf gezien.

Voor de eerste reeks voorstellingen was Roberto Aronica de tenor van dienst. Ik hoorde gisteren Giorgio Casciarri als Riccardo, alhoewel die niets te zoeken heeft in dit repertoire. In het eerste bedrijf duwde hij nog veel op zijn stem om ze met veel vibrato aan te dikken. Hij verloor ook vaak het dirigeerstokje van Carlo Rizzi uit het oog. Tijdens het grote liefdesduet van het tweede bedrijf zat hij tegen het einde op zijn tandvlees. Gelukkig heeft hij nadien wat tijd om te recupereren voor zijn sterfscène, maar veel hielp het niet. Volgens mij zou hij Duca's, Alfredo's en Nemorino's moeten zingen en niet dit spinto-repertoire. Desalniettemin kreeg hij van de Nederlanders een staande ovatie... maar ja, ik weet niet wat een zanger moet doen om in Amsterdam géén staande ovatie te krijgen.

De enige andere zanger die wat tegenviel, was Rosemary Joshua als de page Oscar. Met al haar Handel-ervaring had ik verwacht dat een virtuose rol als Oscar haar wel zou liggen, maar Verdi-coloraturen zijn blijkbaar toch nog iets anders. Ze verslikte zich regelmatig in de tekst van haar twee aria's, waardoor de lijn haperde en het niet echt sprankelde.

FotoDe rest van de zangers waren wel allemaal uitstekend. In de eerste plaats was er Tatjana Serjan die Amelia zong met een ruime stem en donkere kleuren. Ze bracht ook de nodige intensiteit op in de galgenveldscène en rondde haar prestatie af met een aangrijpende "Morrò, ma prima in grazia". Na alle andere Verdi-rollen die Andrzej Dobber al vertolkt heeft, hoorde ik hem nu voor het eerst als Renato. In "Alla vita che t'arride" leek hij zich nog in te houden. "Eri tu" was echter zijn gloriemoment met een robuust begin en een ontroerend dolcezza-deel. Marianne Cornetti tenslotte, zong Ulrica met veel dreiging en diepe altstem... zij was wel het slachtoffer van de regisseur Claus Guth.

Deze productie is afkomstig van Frankfurt en is volledig verplaatst naar de hedendaagse tijd. Riccardo is blijkbaar een politicus die zelfs zijn affichecampagne Voor een duidelijke weg naar de toekomst in zijn bureau heeft hangen. Oscar is geen travestierol, maar is de secretaresse van Riccardo. Tot daar kan ik nog volgen. De eerste scène werkt zelfs heel goed. Riccardo heeft een groot kantoor en het koor zit opeengepropt in de gang buiten. Riccardo en de rechter worden een voor een binnengelaten, waardoor een heel heldere uiteenzetting van het verhaal ontstaat.

Voor de overgang naar de Ulrica-scène schuift het volledige decor van Christoph Sehl opzij en zien we een gang in hetzelfde kantoorgebouw, waar een Oost-Europese kuisvrouw een vlek (bloed ?) uit het tapijt probeert te verwijderen. Die kuisvrouw is Ulrica en daarna verdwijnt de geloofwaardigheid van heel die scène als ze satan oproept uit haar emmer. Silvano wordt daarenboven ook nog eens veranderd in een buffo-figuur, die als een oude man met krukken opkomt, maar na de vervulling van de profetie heeft hij niet alleen geld en een bevordering, maar is hij ook nog eens genezen... Het wordt helemaal belachelijk als hij op het einde van de scène gevolgd wordt door een cameraploeg aan wie hij springend zijn verhaal vertelt.

Voor de overgang naar het tweede bedrijf schuift heel het decor weer verder naar een volgende kamer... tenminste dat was de bedoeling. Na een paar maten muziek kraakt het, valt alles stil en komt het doek naar beneden. Een paar minuten later gaat het doek terug op, maar meteen in de juiste kamer. Dat galgenveld is een kamer waarvan het plafond ingestort is. Door dat gat valt er sneeuw. Mooi was wel hoe Riccardo als een van de geesten opduikt, die Amelia denkt te zien. In Odeon 68 staat trouwens een heel artikel over de technische achtergrond van die decorwisselingen.

De rest van de bedrijven passen wel redelijk goed bij het concept van Claus Guth. Vooral de scène ten huize van Amelia en Renato zit goed in elkaar. Er is een klein huisje met één kamer gebouwd, "buiten" staat een schommel waar het zoontje speelt. Door deze omgeving verloopt het komen en gaan van Oscar, Amelia, de samenzweerders heel natuurlijk. Ook het laatste bedrijf werkt goed. Dan wordt nog meer gebruik gemaakt van dat heen en weer rijdend decor, deze keer gelukkig zonder problemen. In de ene zaal verloopt het gemaskerd bal (met pruiken en échte kostuums) terwijl Riccardo vermoord wordt op de plek van de vlek die Ulrica een paar taferelen eerder probeerde te verwijderen.

Ware het niet voor die idiote Ulrica-scène, dan zou het zelfs een geslaagde enscenering kunnen geworden zijn. En met een tenor die de rol aankan, zou het helemaal mooi geweest zijn.

Publicatie: vrijdag 2 mei 2008 @ 11:38
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen