ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Düsseldorf

De Deutsche Oper am Rhein, en dan meer bepaald hun operahuis in Düsseldorf, is meer dan een jaar gesloten geweest omwille van renovatiewerken. Tijdens de werken speelden ze in een tijdelijk gebouwde zaal, die ze RheinOperMobil gedoopt hadden. Maar sinds een paar weken spelen ze terug in hun vertrouwde zaal. De eerste nieuwe productie van dit seizoen was Pelléas et Mélisande.

Foto

De regisseur Christof Nel ziet Pelléas et Mélisande als een familiedrama en alle symbolistische connotaties worden dan ook geweerd. Voor de eerste muzieknoten weerklinken begint de voorstelling al zenuwachtig met een Mélisande die constant rondjes wandelt rond de orkestbak (de eerste rij zetels is opgeofferd om voor het orkest op de hoogte van het podium een pad te maken). Ze stopt, gaat zitten en knipt met een grote schaar haar lange blonde vlecht af.

De eerste scène verloopt even zenuwachtig met Golaud aan de ene kant en Mélisande aan de andere kant van het orkest. Als Golaud haar eindelijk vastgrijpt, ondanks de herhaalde "Ne me touchez pas" van Mélisande, is dat de aanleiding voor hun problematische relatie. Mélisande vertrouwt hem niet, haat hem zelfs en ze zal hem nooit liefhebben. Zelfs een verstandshuwelijk is uitgesloten. Haar liefde voor Pelléas is dan ook onvermijdelijk. Maar ook Yniold is constant bang voor Golaud, waardoor je je begint af te vragen onder welke omstandigheden zijn eerste vrouw gestorven is... Golaud wordt in de loop van het verhaal als maar krankzinniger, wat culmineert in het vierde bedrijf dat hij begint met een waanzinnige lach op zijn gezicht en uiteraard eindigt met zijn Absalon-moment.

Net zoals de Pelléas in Luik probeert de regisseur ook hier alle antwoorden al te geven, terwijl het ambigue en mysterieuze aan bijvoorbeeld Mélisande net datgene is wat de opera zo boeiend maakt. Het wordt bijvoorbeeld ook duidelijk gemaakt dat het kind dat Mélisande op het einde baart van Pelléas is... aangezien ze op het einde van de torenscène plots haar buik ondersteunt als een zwangere vrouw. Nog zo'n onnodig expliciet detail was het slachten van twee schapen tijdens de scène van Yniold en de schaapsherder. De suggestie van de tekst is voor mij daar meer dan voldoende.

Het burgerlijk karakter van het "concept" komt ook terug in het scènebeeld van Jens Kilian. Zijn eenheidsdecor stelt een woonkamer voor met manshoge houten lambrizering, een piano, een leren zetel en een staande lamp. De vloer staat daarenboven onder water; dankzij een paar houten loopplanken slagen de zangers erin om hun voeten toch min of meer droog te houden. Op de tweede verdieping staat een bed waar de vader van Pelléas ziek ligt te wezen.

Zo'n eenheidsdecor is uiteraard een beperking, maar sommige problemen worden toch goed opgelost. De grotscène als Pelléas en Mélisande zogezegd de verloren ring gaan zoeken, wordt duidelijk gemaakt doordat één van de wanden in de lambrizering een deur blijkt te zijn, waaruit armen komen die Mélisande naar binnen proberen te trekken. De scène krijgt meteen iets angstaanjagend lugubers. De afdaling van Golaud en Pelléas naar de onderaardse kelders speelt zich dan weer af op de passarelle voor het orkest.

Door de nabijheid van de zangers wordt van hen dan ook overtuigend acteertalent verwacht, waar ze allemaal aan voldoen. Of toch bijna... enkel Tomasz Konieczny acteert soms op het randje. Maar zijn rollende ogen passen anders wel bij waanzin van deze Golaud. Voor de rest zingt hij redelijk Frans, zij het met een accent, met een stem die meer aanleunt bij een bas dan een basbariton. Malcolm Smith zit waarschijnlijk al een eeuwigheid in de troupe van Düsseldorf. Zijn leeftijd past misschien wel bij Arkel, maar iets meer toonvastheid mag toch wel.

Catrin Wyn-Davies zong een vastberaden Mélisande, maar het was Pelléas die een echte ontdekking was. De voorziene Pelléas, Dmitri Vargin, zat met een verkoudheid. Maar gezien de energieke enscenering acteerde hij wel de partij. Voor de zangpartij hadden ze de bariton Jean-Sebastién Bou overgevlogen uit Parijs. Hij zong Pelléas vanop de zijkant van het podium... zonder partituur. Terwijl Vargin allerlei halsbrekende toeren uithaalde door op ladders te klimmen of op de piano te springen, leefde Bou zich evenzeer in de rol in waardoor ik minstens even gefascineerd naar zijn perfect Frans of naar zijn doorleefde vertolking luisterde.

Publicatie: maandag 8 oktober 2007 @ 21:16
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen