ti guarda dal Grande Inquisitor

Jessye Norman and Olaf Bär in Londen

Begin deze week hoorde ik twee liedrecitals in Londen. Jessye Norman was verleden week nog te horen in het PSK, maar was maandag in Londen in de Royal Festival Hall met een sterk vergelijkbaar programma als dat in Brussel. En Olaf Bär was te gast in de Wigmore Hall.

Het minste dat gezegd kan worden van Jessye Norman is dat ze niet meer is wat ze geweest is. Met nauwelijks nog een stem is ze nu de diva met de grootse majesteitelijke gebaren. Op het moment dat ze opkomt bijvoorbeeld wordt ze gevangen in een volgspot om haar te begeleiden naar haar plaats voor de piano... ronduit belachelijk. Maar haar grote schare fans vindt het fantastisch en het zal hen een zorg zijn dat haar stem gewoon lelijk klinkt.

De eerste helft van het programma is het minst interessant; Beethovens Gellert-Lieder zijn nauwelijks bekend, evenals de Amerikaanse liedcyclus Spirits in the Well van Richard Danielpour. Deze onbekendheid heeft het voordeel dat er weinig referenties zijn, maar het valt op hoe schraal haar stem klinkt, alhoewel ze geen probleem heeft om de zaal te vullen.

Na de pauze kwam dan het bekendere werk met vier liederen van Duparc en Mahlers Rückert-Lieder. Zowel haar Frans als haar Duits is slechts met moeite te begrijpen en dan zit ze ook nog opgescheept met een slaafje als pianist. Mark Markham schittert door incompetentie in de Duparc-liederen: de grootsheid van La vie antérieure wordt pianistiek naar het achterplan geschoven - het is uiteraard ondenkbaar dat de pianist de gelijke zou zijn van de diva - en de begeleiding van Chanson triste wordt gespeeld als een Schubertiaans waterlied.

Olaf Bär is uiteraard helemaal het tegenovergstelde. In de intiemere zaal van de Wigmore Hall bracht hij samen met Helmut Deutsch een volledig Duits programma.

Het eerste deel was getiteld "The Seasons in Songs" en daarin werden liederen van Franz Schubert afgewisseld met die van Johannes Brahms. Het is vooral deze confrontatie die interessant is. Naar mijn gevoel mist Brahms vaak net dat beetje extra dat Schubert, Schubert maakt. Maar door de liederen rond een bepaald thema te groeperen werkt het wel. Ze begonnen in de lente met, hoe kan het ook anders, Im Frühling en eindigden in de winter met Auf dem Kirchhofe. Met de drie zomerliederen (met o.a. het zo goed als onbekende An die Apfelbäume, wo ich Julien erblickte) leek hij enige problemen te hebben - misschien een gebrek aan concentratie - maar voor de rest was het al een bevredigend eerste deel.

Het vervolg bestond uit grote contrasten. De Jedermann-Monologe van Frank Martin zijn niet evident om te programmeren, maar ze hebben iets oratoriumachtigs en deze dramatische liederen zijn perfect voor Olaf Bär. Het contrast met de selectie uit Wolfs Spanisches Liederbuch had niet groter kunnen zijn. Verhaaltjes vertellen als Auf dem grünen Balkon kan hij ook als de beste. En het feit dat hij Wer sein holdes Lieb verloren drie keer opnieuw moest beginnen omdat hij telkens de tekst van de eerste en de tweede strofe verwisselde, had iets ontwapenends. Het toonde ook aan hoe individueel hij omgaat met de tekst. De start van dat lied - "Wer sein holdes Lieb verloren, weil er Liebe nicht versteht, besser wär' er nie geboren" - heeft hij dus drie keer gezongen, maar varieerde hij toch telkens opnieuw aan de situatie.

Het publiek was weliswaar niet zo uitzinnig als dat van Jessye Norman, maar kreeg toch nog Frühlingsglaube als bisnummer.

Publicatie: woensdag 14 mei 2003 @ 16:18
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Benjamin Appl in het Paleis der Academiën

Oorspronkelijk zouden Benjamin Appl en James Baillieu hun liedrecital in het Brussels Conservatorium geven. Maar de staat van de zaal is ondertussen zodanig dat zelfs de artiesten beginnen te klagen en dus werd uitgeweken naar het Paleis der Academiën.

Liedrecital, 24-2-2018 22:40
0 opmerkingen

Maart 2018

Maart is de maand van het klara-festival, waar onder andere een concertante Pelléas et Mélisande in pianoversie op het programma staat. De Munt brengt het bekendste operatweeluik Cav-Pag en Opera Vlaanderen herneemt de Gürbaca-productie van Parsifal.

Toekomstmuziek, 24-2-2018 9:29
0 opmerkingen

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen