ti guarda dal Grande Inquisitor

Das Rheingold in Luik

Der Ring des Nibelungen programmeren is altijd een hele onderneming. Toen verleden jaar aangekondigd werd dat de opera van Luik zich ook aan Wagners magnus opus zou wagen, werden hier en daar dan ook enige wenkbrauwen gefronst. Maar ze zijn dus nu gestart met Das Rheingold voor de eerste Ring-enscenering uit hun geschiedenis.

Het eerste wat opvalt, is de plaatsing van het orkest. Dat zit niet in de orkestbak, maar "zweeft" achteraan op de scene op ongeveer vijf meter hoogte achter een gaas. Jean-Louis Grinda, de regisseur en tevens directeur van de Waalse Opera, wil daarmee terug gaan naar de oorsprong van de opera en het orkest de rol van een Grieks koor geven dat commentaar geeft bij het gebeuren. Of zoals de decorontwerper Eric Chevalier in het programmaboek schrijft over het orkest: "Il est le fleuve, la forêt, les montagnes". Het zou dus niet de bedoeling zijn om Wagners verborgen orkest na te bootsen.

Het resultaat hiervan is dat de akoestiek van het operahuis op zijn kop gezet wordt. Ik had vooraf even gevreesd dat het orkest de zangers zou overspoelen, maar dat bleek helemaal niet het geval te zijn... toch niet op de plaats waar ik zat. Ik kan me voorstellen dat de hoge plaatsing van het orkest wel een heterogene spreiding van het geluid doorheen de zaal geeft omdat het geluid in meer of mindere mate in de coulissen verdwijnt. De balans was dus niet wat ze zou moeten zijn, maar was wel in het voordeel van de zangers... maar daar heb ik geen probleem mee.

FotoEen tweede gevolg is dat de orkestbak dichtgemaakt werd en de scene een heel stuk dieper de zaal in komt. Op de plaats van de orkestbak is er een wijde sleuf van waaruit de Rheintöchter opduiken. Elk gezeten op hun eigen rots - zoals de Lorelei maar dan in drievoud - houden ze de zot met de geile Alberich, die vertolkt wordt door Werner Van Mechelen. A priori, leek me dat geen evidente rolbezetting, maar Werner Van Mechelen blijkt toch een onverwacht overtuigende Alberich te zijn... zowel op het dramatische als het vocale vlak. Hij kleurt zijn stem voldoende donker en probeert zijn gebrek aan lage noten te maskeren met dramatisch gesnauw. Vooral op het moment dat hij de liefde afzweert met "so verfluch' ich die Liebe!" wordt dit duidelijk... maar desalniettemin een mooie prestatie.

Om de scenewisseling naar de goden te maken, wordt er een soort schuif opengetroken vanonder het orkest. Op dit plateau, dat wat doet denken aan een onderdeel van een speelgoedtreinlandschap, liggen de goden. Jean-Philippe Lafont is uiterlijk een indrukwekkende Wotan, inclusief ooglap en speer. Vocaal is hij aanvaardbaar, alhoewel zijn vibrato niet altijd even stabiel is. Aan zijn zijde zingt Martine Surais een rampzalige Fricka met een stem als een misthoorn, een "wobble" om U tegen te zeggen en een geglij rond de noten waarmee ze de Elfstedentocht kan winnen. Zij is eigenlijk de enig echt zwakke schakel in deze bezetting.

De twee reuzen, gezongen door Tómas Tómasson en Léonard Graus, worden uitvergroot door slim gebruik te maken van schaduwen die van achter het gaas geprojecteerd worden.

Foto

De afdaling naar Nibelheim wordt uitgebeeld door een plateau van een paar verdiepingen naar boven te laten bewegen terwijl Wotan en Loge naar beneden afdalen. Het is een eenvoudige oplossing, maar een die heel goed werkt. De derde scene is altijd problematisch met al de gedaanteveranderingen dankzij de Tarnhelm. En ook in deze productie wordt er gegniffeld als Alberich zich in een pad verandert, maar daar moet een regisseur nu eenmaal mee leven. De tenor James McLean zet een heel stijlvolle Loge neer, die de uitstraling heeft van een echte god en niet de half-god die hij eigenlijk is... ook een zeer overtuigende vertolking.

Dit is zeker een meer dan verdienstelijke productie en het is nu afwachten hoe volgende maand Die Walküre aangepakt wordt.

Wordt vervolgd...

Publicatie: maandag 5 mei 2003 @ 22:33
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen