ti guarda dal Grande Inquisitor

Klavier-Festival in Schloss Herten

Het Ruhr-Klavier-Festival bracht me dit jaar naar Schloss Herten (Herten ligt ongeveer 30 km ten noord-oosten van Essen) voor een paar liedrecitals, waarin de studenten van Graham Johnson en Irwin Gage optraden. Schloss Herten is een waterburcht in het midden van een groot park. Een van de zalen is ingericht als een concertzaal met pakweg 250 plaatsen, de binnenkoer doet dienst als foyer.

In de namiddag traden de studenten van Graham Johnson op in een Johnsoniaans programma opgebouwd rond Beethoven en zijn tijdgenoten. Die tijdgenoten zijn componisten als Zelter, Reichardt of Loewe... om maar de meest bekende te noemen. De Beethovenselectie bestond ook niet uit de gekende liederen, maar uit volksliedbewerkingen voor één tot vier stemmen. Graham Johnson zat zelf aan de piano en kreeg voor die Beethovenbewerkingen versterking van de violist Ulrich Isfort en cellist Matthias Diener.

De zangers waren meestal nieuwe namen, alleen de sopraan Lydia Teuscher en de mezzo Daniela Lehner hebben we ooit al in deSingel gehoord. Lydia Teuscher was duidelijk de beste van de vier zangers met een mooie heldere stem. Ze kwam alleen wat afstandelijk over. Daniela Lehner is alles behalve afstandelijk. Ze heeft veel uitstraling en haar sprankelende ogen maken meteen contact het publiek. De lastige lage noten van Um Mitternacht weet ze op een expressieve en ontroerende manier uit te voeren. Maar ik had de indruk dat haar stem niet veel verder geëvolueerd is sinds ik haar in Antwerpen hoorde. In Frühlingstraum van Conradin Kreutzer (de tekst is ook bekend van Winterreise) toont ze een goede dynamiek, maar was de intonatie niet altijd even zuiver.

De twee mannen konden me veel minder overtuigen. De tenor Robin Tritschler presteerde zeer wisselvallig. Hij zong twee versies van Rastlose Liebe (van Reichardt en Zelter), waarin hij constant forte zong. Maar zijn forte klinkt niet mooi en is totaal ontdaan van alle kleur. Sally in our Alley (Beethoven) was dan weer wel mooi gezongen. Maar Hüttenbrenners Die Sterne (ook beter bekend in de Schubertversie) was dan weer slaapverwekkend. Hij heeft misschien wel iets, maar het kwam er niet helemaal uit. De bariton Brandon Velarde was lichtjes rampzalig. In het beste geval komt hij over als een beginnende conservatoriumstudent. Zijn stem draagt nauwelijks en is nog niet helemaal in orde zodat hij zich nog teveel moet bekommeren om de technische aspecten van het zingen. Zijn interpretatieve instincten zijn daarentegen wel in orde, zoals zijn vertolking van Loewes Erlkönig aantoonde.

's Avonds schoot het niveau met een grote sprong omhoog toen de studenten van Irwin Gage voor het voetlicht traden. De twee baritons Michael Nagy en Richard Burkhard zijn twee totaal verschillende zangers, maar zijn -elk op hun eigen manier- even indrukwekkend.

Michael Nagy heeft al twee keer een recital in deSingel moeten afzeggen, maar komt volgend seizoen (hopelijk) wel terug. Hij is een fantastische zanger die een ideale liedvertolker is. Samen met de pianiste Juliane Ruf bracht hij de Kerner-Lieder van Schumann. Zijn uitvoering is adembenemend zowel in de breedte van zijn interpretatie als in de technische beheersing van zijn stem en zijn heel duidelijke dictie. Stirb, Lieb' und Freud' is zo een van die liederen waarin beroep gedaan wordt op de volledige tessituur van de zanger. Bij de meeste zangers is het altijd afwachten hoe het gebed van het "Mägdelein" gaat uitdraaien. De eerste keer zingt Nagy het in een prachtige voix mixte. De pure kopstem houdt hij voor later in het lied. Maar elk van die stemmen klinken als een natuurlijke extensie van zijn stem, zowel in kleur als in draagkracht. In tegenstelling tot Tritschler weet hij wel hoe hij met forte moet omgaan. In Stille Tränen toont hij verschillende aspecten van zijn forte. Het is bij hem helemaal geen brullen, maar echt forte zingen waarbij kleurvariaties en nuanceringen tusen luid-luider-luidst niet achterwege blijven. Alleen in Stille Liebe vergaloppeerde hij zich even, waardoor hij adempauzes moest inlassen op ongelukkige momenten. Maar dat was maar een detail in een voor de rest vlekkeloos uitgevoerde liedcyclus... dat afgerond werd met Schuberts Wanderers Nachtlied I als bisnummer. Juliane Ruf moet trouwens ook niet onderdoen. Ze lijkt ook helemaal op te gaan in de muziek en ademt mee met Nagy om zo tot een muzikaal geheel te komen. Op 28 september komen ze naar deSingel... niet te missen!

De tweede bariton van de avond, Richard Burkhard, bracht samen met Edward Rushton een veeleisend programma waarin hij Jedermann en Don Quichotte opvoerde. Frank Martins Jedermann-Monologe hoort niet bij mijn favoriete liedcycli, maar Burkhard maakte er een boeiende voorstelling van. Ik heb Olaf Bär dit ooit op een oratoriumachtige manier horen uitvoeren, wat mij wel beviel. Richard Burkhard neemt een heel andere optie, door volledig in de huid van Jedermann te kruipen. De manier waarop hij Jedermanns angst voor de dood tegenover God uitzingt doet aan Prometheus denken. Tegelijkertijd doet Edward Rushton er alles aan om de gebruikelijke orkestbegeleiding te overtroeven met het volume van zijn piano. Ook voor Don Quichotte à Dulcinée van Ravel, transformeert hij zichzelf in Don Quichotte. Hij geeft iets hooghartigs aan zijn houding en stem in Chanson romanesque. Voor het Chason epique laat hij zijn stem gewoon stromen om tenslotte met Chanson à boire af te sluiten. Zijn Frans is trouwens voorbeeldig. De pianist Edward Rushton blijkt ook een componist te zijn. Tussen deze twee lied-cycli zong Burkhard Three Fragments of Shelley... drie liederen die opvallend lyrisch geschreven zijn voor de stem.

Als uitsmijter van het recital mocht Irwin Gage zelf ook nog even optreden. De sopraan Caroline Melzer (die ook al eens in deSingel geweest is) zong drie Schubertliederen op teksten van Schlegel. Dat was eigenlijk veel te weinig, want het duurde al minsten twee liederen voor haar stem min of meer opgewarmd was. Voor het derde lied Fülle der Liebe had ze haar stem onder de controle... alleen spijtig dat ik het geen bijster boeiend lied vind. Gelukkig kwam er nog Nacht und Träume als bisnummer en als ideale afsluiter voor deze Lieddag in Schloss Herten.

Publicatie: zondag 20 mei 2007 @ 9:58
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen