ti guarda dal Grande Inquisitor

La Juive in Parijs

Het is al meer dan zeventig jaar geleden dat Halévy's "grand-opéra" La Juive nog in Parijs gespeeld werd. Om historische redenen - en niet omdat hij het zo'n fantastisch werk vindt - heeft Gerard Mortier deze opera opgenomen in zijn seizoen met Franse opera's.

Neil Shicoff is tegenwoordig zo ongeveer de titularis van Eléazar. Hij werd dan ook geëngageerd voor deze nieuwe productie. Maar om een of andere duistere reden was ook Chris Merritt voorzien voor een paar voorstellingen... spijtig genoeg ook in de voorstelling die ik bijwoonde. Merritt zong vroeger vooral Rossiniaanse heldenpartijen, maar heeft zich de laatste jaren vooral toegelegd op karakterrollen. Het probleem is dat Eléazar geen karakterrol is, maar een grote, complexe hoofdrol. De staat van Merritts stem is tegenwoordig van die aard dat hij niet meer thuishoort in een operahuis als dat van Parijs.

Hij maakt vooral veel lawaai en produceert daarbij een afgrijselijk geluid. Hij zingt met de toonvastheid, de subtiliteit en de zoetgevooisdheid van een opgeblazen ballon waarvan men de lucht via het mondstuk laat ontsnappen. Voeg daarbij nog een vibrato dat zo breed is dat zelfs ik het storend vind. Hij slaagt erin om elke scène waarin hij moet "zingen" vakkundig om zeep te helpen. Het meest rampzalige was zijn a capella gebed "O Dieu de nos pères" aan het begin van het tweede bedrijf. Daarin worden al zijn problemen op een presenteerblaadje aangeboden... het Parijse publiek bedankte hem na die aria dan ook terecht met een overweldigend fluit- en boeconcert.

Anna Caterina Antonacci zou de jodin Rachel gezongen moeten hebben... maar net zoals voor haar Medea heeft ze weer afgezegd. Het was ongetwijfeld geen gemakkelijke taak om op zo'n korte termijn een vervangster te vinden. Een zekere Francesca Scaini, die de rol eerder al in La Fenice gezongen heeft, bleek vrij te zijn. Ze zong een redelijke Rachel, zij het met zwaar geaccenteerd Frans en een irritant genepen vibrato in de hoogte. Haar dramatisch instinct is wel in orde, zoals bleek uit het derde bedrijf als ze Léopold ontmaskert als haar minnaar.

De stralende tenor van Colin Lee past goed bij de rol van Léopold. Zijn serenade "Loin de son amie vivre" in het eerste bedrijf is goed gezongen, maar hij laat weinig kleur en variatie blijken. Dan blijft enkel nog Annick Massis over om de eer van de Parijse opera te redden. Als prinses Eudoxie slaagt ze daar fantastisch in. Haar lijnen zijn mooi gedragen, de staccato coloraturen zijn loepzuiver, alle trillers klinken perfect... ze is dan ook de ideale vertolkster van deze Italiaans aandoende belcanto-partij.

Pierre Audi was verantwoordelijk voor de regie. Mortier had hem gekozen omwille van de manier waarop hij grote koorscènes kan regisseren. Nu, daar was bitter weinig van te merken. Het decor van George Tsypin bestaat uit een grote stalen geraamte dat het dakgebinte van een kathedraal voorstelt. Dit staketsel biedt voldoende plaats om koorleden op te plaatsen, wat Audi dan ook doet. In het derde bedrijf wordt die constructie wat opgetrokken en staan er kerkbanken onder, waar hij weer het koor laat plaatsnemen. Dergelijke zeer statische koorregie kunnen we dagelijks in Luik zien... ik begrijp dan ook niet wat Mortier hier zo fantastisch aan vindt.

Maar daarmee zijn we nog niet aan het einde van deze rampvoorstelling. De dirigent Daniel Oren slaagt er niet altijd in om alle troepen samen te houden. Vooral in de ensembles is het een rommel tot en met. Ik zag eigenlijk maar één redelijk bedrijf in deze voorstelling en dat was het derde... vooral omwille van Annick Massis en omdat Chris Merritt bijna niet optreedt in dit bedrijf. Maar gelukkig heeft Eléazar toch nog wat te zingen op het einde, om me eraan te herinneren hoe onaanvaardbaar slecht Merritt wel zingt. Anders was ik misschien in de verleiding gekomen om ook het vierde en vijfde bedrijf uit te zitten... en ik wilde absoluut niet weten wat Merritt zou doen met "Rachel, quand du Seigneur".

Alles bij elkaar vond ik dit een absoluut dieptepunt voor Parijs. Als zelfs de Opéra de Paris er niet in slaagt om een half-deftige productie van La Juive op poten te zetten, dan zouden ze deze opera misschien beter nog eens zeventig jaar in de ijskast steken. Dit was een co-productie met De Nederlandse Opera en zal dus waarschijnlijk een van de komende seizoenen ook in Amsterdam opduiken. Als ze in Amsterdam een degelijke bezetting kunnen vinden, dan geef ik het misschien nog een tweede kans. In Parijs is het in allegeval op een sisser uitgelopen.

Publicatie: woensdag 21 maart 2007 @ 13:40
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen