ti guarda dal Grande Inquisitor

Simon Boccanegra in Kassel

Het Staatstheater in Kassel staat al meer dan twee jaar in de steigers voor renovatiewerken. In februari gaat de zaal weer open. Ondertussen spelen ze in een tijdelijk zaal die ze neergepoot hebben op de Friedrichsplatz recht tegenover het operahuis, en die ze "Kuppeltheater" genoemd hebben.

Nu, "zaal" is misschien een groot woord. Het is niet meer of minder dan een circustent, die eerder al in Freiburg en Erfurt dienst gedaan heeft tijdens de werken daar. Een tent heeft uiteraard zo zijn nadelen. Ik weet niet hoe het klinkt als het regent, maar je hoort op de achtergrond wel het constante geruis van het voorbijrijdende verkeer... alsof er een luidruchtige airco opstaat. Maar het geluid dat uit de orkestbak en van het podium komt, klinkt wel aanvaardbaar.

FotoHet Kuppeltheater heeft ook beperkingen op technisch vlak. Daarom waarschijnlijk dat de nieuwe productie van Simon Boccanegra zich in een eenheidsdecor afspeelt, bestaande uit een gebogen achterwand van wit-transparante deuren. Al dat wit geeft als eerstee indruk dat de regisseur Benedikt Borrmann om een of andere reden de opera in een kliniek laat afspelen... maar dat blijkt toch niet zo te zijn... alhoewel...

De proloog speelt zich af in de herinnering van Simon Boccanegra. Hij zit vooraan op het podium (met zijn benen bungelend in de orkestbak) terwijl een jongere dubbelganger op de scène de rol speelt en ook de tekst lipt. De jonge Maria speelt ook mee in de proloog, alhoewel zij volgens het libretto dan al ontvoerd werd. Ik vond deze oplossing wel geslaagd en het vermijdt allerlei verkleed- en schminksessies om de overgang naar het eerste bedrijf te maken.

De rest van de voorstelling is een aaneenschakeling van even boeiende scènes en het bewijs dat met beperkte middelen toch een interessante enscenering gemaakt kan worden. Dit staat in schril contrast met de quasi-onbeperkte middelen die ter beschikking stonden van Johan Simons in Parijs of Peter Mussbach in Amsterdam eerder dit jaar. Soms zijn het maar kleine zaken, zoals Fiesco die als een blinde Arkel toch zijn waardigheid probeert te behouden of Boccanegra die een papieren bootje vouwt voor de kleine Maria. Soms zijn het extra-dramatische momenten, zoals het moment dat Paolo geëxecutioneerd wordt. Op dat moment spat er bloed tegen de achterzijde van die witte deuren en komt een bebloede Pietro binnen, die blijkbaar de executie uitgevoerd heeft. Voor de ogen van Simone snijdt hij zichzelf dan de keel over... een indringend verwijt aan Simone voor zijn verraad.

Er is wel één belangrijke ongelukkige keuze, namelijk de manier waarop Simone aan zijn einde komt. Normaal gesproken, steft hij aan het trage gif dat Paolo hem toegediend had. Maar we zien nooit een gifbeker, noch het feit dat Simone verzwakt in de loop van het laatste bedrijf... alhoewel er verschillende verwijzingen in het libretto zitten naar de vergiftiging. Het koor wandelt rondjes op het podium en Simone loopt tegen die stroom in op zoek naar Amelia (of is het zijn dode Maria?). Zijn slachtoffers, waaronder Paolo en Pietro, draaien ook mee in deze molen, gekleed in bebloede witte jassen. Het geeft de indruk dat Simone waanzinnig aan het worden is - en daarmee zijn we terug in die hospitaalsfeer van het begin - alhoewel daar geen aanleiding voor is. Op het einde neemt hij plots een flesje gif uit zijn zak, drinkt het uit en stort neer. Je zou natuurlijk kunnen veronderstellen dat hij op deze manier een, weliswaar drastische, stap opzijzet om met Gebriele Adorno, de nieuwe doge met Amelia aan zijn zijde, een nieuw begin te geven aan Genua. Die hele laatste scène met een zelfmoord plegende Boccanegra is op zich wel heel sterk opgebouwd, maar ze hoort niet echt thuis in deze opera.

Op vocaal vlak was het spijtig genoeg niet allemaal even goed. Stefan Adam zingt wel een indrukwekkende Boccanegra, die al meteen in de proloog ontroert als hij over de onvoering van zijn dochtertje vertelt. Ook voor de Raadkamerscène heeft hij de nodige kracht en autoriteit. Zijn Italiaans is wel niet altijd even correct. Janet Harach is een zwakke Amelia. Ze kan soms wel fors uithalen, maar haar stem klapt open en dicht waardoor het continu opbouwen van Verdi's lange frases niet echt overkomt. Fulvio Oberto is een niet altijd even subtiele Gabriele Adorno, maar met zijn uitbundige squillo-rijke stem zorgt hij wel voor een aantal opwindende momenten. Allan Evans lijkt een lokale held te zijn, die onverwacht veel applaus kreeg. Maar voor Fiesco beschikt hij niet meer over de nodige vocale middelen. Hij wobbelt zodanig doorheen de partij dat er amper nog woorden of een duidelijke vocale lijn in die vibrato-wolk te bespeuren valt.

Publicatie: zaterdag 4 november 2006 @ 19:38
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen