ti guarda dal Grande Inquisitor

Giulio Cesare - William Christie

Vorige zomer was Handels Giulio Cesare dé succesproductie van het Glyndebourne Festival. Vanaf deze week hernemen ze daar die productie met een grotendeels nieuwe bezetting, maar uit de voorstellingen van verleden jaar werden een paar DVD's gedestilleerd.

FotoHet succes van deze productie stoelt op enerzijds een fantastische bezetting onder leiding van William Christie, die het Orchestra of the Age of Enlightenment dirigeert, en anderzijds een onderhoudende productie zoals we die van David McVicar kunnen verwachten.

Op één van de drie DVD's staat een documentaire met als titel "Entertainment is not a Dirty Word". Het geeft al aan wat voor productie McVicar gemaakt heeft... alhoewel het niet allemaal puur entertainment is. Zoals gewoonlijk volgt hij het ritme van de muziek in zijn enscenering. Hij combineert terughoudende en verstilde scènes, zoals het slotduet van het eerste bedrijf tussen Cornelia en Sesto, met spektakelstukken... bijna al de aria's van Cleopatra vallen daaronder.

In zijn enscering mengt hij verschillende invloeden. In het decor herkennen we een baroktheater. Met verschillende prosceniumbogen wordt het perspectief gecreëerd. Er is zelfs een barokke zeemachinerie aanwezig. De kostuums dateren van het einde van de 19e eeuw, toen Egypte nog een Britse kolonie was. Tenslotte zijn er de Bollywoodinvloeden, die hun weerslag vinden in de talloze dansen en choreografieën (van de "bewegingsregisseur" Andrew George) die vooral Cleopatra tijdens haar aria's te dansen krijgt.

Danielle de Niese zong die rol van Cleopatra (oorspronkelijk was Rosemary Joshua voorzien). Wat ze presteert, is onwaarschijnlijk. Zowel tijdens haar eerste aria "Non disperar, chi sa" als haar laatste aria "Da tempeste il legno infranto" doet ze allerlei dansroutines terwijl ze ook nog een reeks coloraturen moet afvuren. Soms lijken de bewegingen meer op een stewardess die de veiligheidsvoorschriften uitlegt, maar het is wel indrukwekkend en zeer onderhoudend. Zelfs "V'adore, pupille" wordt verlevendigd door ingestudeerde armbewegingen. Maar daarnaast zijn er ook de intiemere momenten, zoals "Se pietà" op het einde van het tweede bedrijf of het beroemde "Piangerò la sorte mia". Ze zingt deze laatste aria niet als een zuiver lamento. Er is een constante ondertoon van haat waarneembaar... er wordt zelfs een demonische lach tussengegooid. Tenslotte, als ze de sensualiteit van een zijden laken illustreert tijdens "Venere bella", wordt het duidelijk waarom de Telegraph haar als "soprano sex kitten" omschreef...

Haar Giulio Cesare is Sarah Connolly. Zowel dramatisch als vocaal is ze een overtuigende Cesare... ze ziet er zelfs mannelijk uit. Cesare's aria's zijn een stuk rustiger geregisseerd, alhoewel "Va tacito nascosto" ook een klein choreografietje meekrijgt. Connolly straalt ook de nodige autoriteit van een keizer uit en zingt een mooie "Se in fiorito ameno prato", terwijl de violist mee op het podium staat om de echo-effecten nog duidelijker te maken. In fel contrast daarmee staat de snelle en heroïsche aria "Al lampo dell'armi". Ze vuurt de coloraturen in sneltreinvaart af, zonder over haar tong te struikelen en zonder dat de individuele noten onduidelijk worden.

Cornelia is de meest tragische rol van de opera... haar man Pompeo werd door Tolomeo onthoofd. Haar aria's zijn de grote rustpunten in deze productie en worden met heel weinig middelen in beeld gebracht. Patricia Bardon geeft uiting aan haar verdriet in "Priva son d'ogni conforto", en bewaart haar waardigheid in "Nel tuo seno, amico sasso". Heel anders is de reactie van Sesto, haar zoon, die constant uit is op wraak. Angelika Kirchschlager is een onverwachte keuze, aangezien ze niet echt bekend is omwille van haar barokvertolkingen. Maar Sesto's wraakgevoelens krijgen een intense uitdrukking in "Svegliatevi nel core" en in "L'angue offeso mai riposa" klinkt ze heel vastberaden. McVicar lijkt wel niet veel inspiratie te hebben voor Sesto. Want Kirchschlager zingt zowat elke aria terwijl ze op haar knieën zit, meestal houdt ze ook nog een pistool voor zich uitgestrekt. Spijtig dat deze rol nogal eendimensionaal ingevuld werd.

Christopher Maltman zingt de relatief kleinere rol van Achilla. Als "bad guy" uit de entourage van Tolomeo, komt hij hatelijk en zelfs weerzinwekkend over, wat een perfecte vertolking is van deze rol. De rollen van Tolomeo en Nireno worden respectievelijk door de contratenors Christophe Dumaux en Rachid Ben Abdeslam gezongen. Ook zij zetten een overtuigende vertolking neer... alhoewel ik de klank van een contratenor lachwekkend blijf vinden in een dramatische rol als die van Tolomeo.

Publicatie: dinsdag 1 augustus 2006 @ 8:46
Rubriek: DVD's

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen