ti guarda dal Grande Inquisitor

Mosè in Egitto in Bad Wildbad

Alle operafans zullen wel weten dat elke zomer in Pesaro een Rossini-festival plaatsvindt. Minder bekend is dat er nog een Rossini-festival bestaat, dat een stuk dichterbij (en goedkoper) is. In Bad Wildbad - een kuuroord in het Zwarte Woud, een vijftigtal kilometer ten zuidwesten van Stuttgart - zijn ze dit jaar toch ook al aan hun 18e seizoen bezig. Het heeft zelfs de bijnaam "het Pesaro van het Noorden" gekregen.

Naast twee opera's van Rossini en twee opera's van zijn tijdgenoten is er ook een "Akademie BelCanto" waar jonge zangers les krijgen van o.a. Raùl Giménez en Alberto Zedda. De eerste voorstelling die ik zag, was het opera-oratorium - oftewel 'azione tragico-sacra' - Mosè in Egitto in het Kurhaus. Antonino Fogliani, die onlangs nog Cosi in Luik dirigeerde, stond aan het hoofd van de Württembergische Philharmonie Reutlingen. De zaal van het Kurhaus heeft een rechthoekige vorm. Ik vermoed dat het vroeger het zwembad was, toen in dit gebouw nog effectief gekuurd werd. Er zijn ongeveer 400 plaatsen en geen orkestbak. Het orkest zit op hetzelfde niveau als de vijf eerste rijen.

Mosè in Egitto bestaat in verschillende versies. Twee jaar geleden was bijvoorbeeld de Franse versie Moïse et Pharaon te horen in het PSK. In Wildbad werd de kritische uitgave van de Fondazione Rossini uitgevoerd, die elementen uit de twee Italiaanse versies van 1818 en 1819 combineert.

Het was een semi-scenische uitvoering, die vormgegeven werd door Jochen Schönleber, die tevens de intendant is van het festival. Dat "semi-scenisch" moet wel zeer ruim begrepen worden. Er wordt zonder partituur gezongen, het volledige podium wordt gebruikt en de interactie tussen de zangers heeft de dimensies van een volwaardige regie. Het enige dat ontbreekt zijn grote decors en kostuums. Alhoewel... als het ontbreken van decors en/of het gebruik van hedendaagse kostuums een kenmerk is, dan zouden veel ensceneringen als semi-scenisch betiteld kunnen worden. Er is echter wel één decorelement. Er loopt een metalen brug dwars over het podium, met daaraan twee verschuifbare trappen. Die trappen worden ook ingezet om het scheiden van de Rode Zee uit te beelden.

Bij de zangers vinden we uiteraard geen Pesaro-namen zoals Florez, Bonfadelli of Barcellona, maar toch zangers die niet onbekend zijn in Pesaro en overwegend van een meer dan behoorlijk niveau zijn... vooral dan de twee bassen (Mozes en de Farao) en de twee sopranen (Elcia en Amaltea).

Lorenzo Regazzo is bij ons ook geen onbekende (meest recent als Leporello in de Munt). Als Mozes is hij een krachtige vertolker. In het eerste bedrijf had hij zijn draai nog niet gevonden, maar dat gold voor zowat iedereen. Vanaf het tweede bedrijf zingt hij op een ander niveau... zijn waarschuwingen aan het Egyptische volk stromen de zaal in met grote gelijkmatige golven. Het beroemde gebed "Dal tuo stellato soglio" was een ontroerend hoogtepunt. De andere bas - Wojtek Gierlach als de Farao - is totaal anders. Hij fraseert minder natuurlijk dan Regazzo, zijn intonatie is soms een probleem en hij klinkt vaak monochroom. De klank op zich is wel mooi en glad. En confrontatiescènes tussen twee bassen zijn altijd om van te smullen... ook hier.

Een Rossini-opera kan uiteraard niet zonder tenors... in dit geval zelfs drie stuks. De grootste rol is die van Osiride, de zoon van de farao. Filippo Adami heeft een mooie middenstem, maar ook die typische, niet erg attractieve, Rossiniaanse hoogte, inclusief mekkerende coloraturen.

Bij de twee sopranen heeft Akie Amou de mooiste, en Rossella Bevaqua de meest interessante stem. Bevaqua zong de rol van Amaltea, de vrouw van de farao. Haar stem schettert soms en als ze in de hoogte forte zingt klinkt ze als een tram die een noodstop uitvoert. Maar haar grote aria "La pace mia smarrita" is fantastisch, met veel expressie en dramatische inleving gebracht en met de nodige ontroerende momenten. Akie Amou zong de rol van Elcia, de Hebreeuwse geliefde van Osiride. In het begin vond ik haar maar saai. Vooral de duetten met Osiride konden me amper bekoren... alhoewel dat ook grotendeels met Adami te maken had. Maar eenmaal ze zich afkeert van Egypte en voor God kiest, valt haar pure klankschoonheid op en zingt ze met emotionele frasering zonder de hysterische toer op te gaan. Samen met Regazzo was zij voor mij de duidelijke ster van de avond.

Publicatie: donderdag 13 juli 2006 @ 11:21
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen