ti guarda dal Grande Inquisitor

Aida in Zürich

Het Opernhaus Zürich eindigt haar seizoen met een festival. De Zürcher Festspiele zijn qua concept vergelijkbaar met die van München, maar iets kleinschaliger. Een paar nieuwe premières worden gecombineerd met nieuwe producties van eerder tijdens het seizoen. De eerste voorstelling die ik bijwoonde, was de Aida die een maand geleden in première was gegaan met Nina Stemme in haar roldebuut als de Ethiopische prinses. Deze productie werd trouwens twee weken geleden uitgezonden door Arte.

De enscenering is van Nicolas Joel. Hij verplaatst de handeling naar de 19e eeuw in een koloniale omgeving, waarbij de Egyptenaren nu de kolonisten zijn, die de plaatselijke bevolking onderwerpen. Het is een interessant concept dat ook de oorspronkelijke verhoudingen tussen de verschillende karakters min of meer behoudt. Het ziet er ook allemaal zeer esthetisch verantwoord uit met een sfeervolle serre, palmbomen, kleurrijke kostuums, ...

FotoOp papier ziet de bezetting eruit als wat je van een festival mag verwachten. In de praktijk zijn er wel wat opmerkingen te maken... vooral bij de mannen en dan in de eerste plaats bij Salvatore Licitra. Hij zingt met een stralende hoogte, maar een weinig genuanceerde Radamès. In het recitatief van "Celeste Aida" zingt hij de woorden 'mia dolce Aida' op dezelfde luidruchtige manier zoals hij later "guerra, guerra, guerra" zingt. Hij doet wel een verdienstelijke poging om de aria morendo te eindigen, zij het dat het een eerder getrapt diminuendo is, dat hij redelijk snel afkapt. Naar mijn smaak, gebruikt hij ook veel te weinig portamenti, waardoor zijn lijnen soms wat stuntelig overkomen. Hij begon wel redelijk goed aan de slotscène met een innig "La fatal pietra sovra me si chiuse", maar hij verviel snel terug in stentoriaanse uitbarstingen. Licitra kan ook geen meter acteren en beperkt zich tot "borst vooruit-linkerhand op het hart-rechterarm uitgestrekt"-poses... en varianten daarvan.

Over Juan Pons kan ik kort zijn. Als Tonio in Pagliacci is het misschien minder erg, maar Amonasro kan onmogelijk gezongen worden met een blaffend, legatoloze expressie. Zijn timbre is wel correct voor de rol, maar daarmeee is dan ook alles gezegd.

De twee vrouwen scoren beduidend beter. Luciana d'Intino is een indrukwekkende Amneris. Ze schrikt er bijvoorbeeld niet voor terug om regelmatig haar heerlijk vulgaire borststem in te zetten. Expressie is bij haar alles, ondanks - of misschien dankzij - opgesplitste registers. Maar ik vind het een zeer opwindende manier van zingen, die men nog zelden hoort.

FotoEn dan de hoofdreden voor mijn reis naar Zürich... Nina Stemme. Zij doet bijna alles perfect... een schitterend legato, prachtige vocale kleuren, stijlvol gebruik van portamenti en dyanamiek, en het klinkt ook nog eens allemaal zo gemakkelijk. Haar eerste aria "Ritorna vincitor" is volgens het boekje. Haar verscheurdheid tussen haar liefde voor Radamès en haar vaderland worden zeer emotioneel duidelijk gemaakt door een indringend opgebouwd laatste deel en door sleutelwoorden subtiel te benadrukken. En net als je denkt dat je alles gehoord hebt, slaat ze je plat met een meesterlijk en stemhebbend mezza voce gezongen 'Numi, pietà del mio soffrir' om de scène af te sluiten. In tegenstelling tot Licitra, die poogt te imponeren met bruut geweld, is deze pianocultuur stukken impressionanter.

Nog meer van dat komt in "Oh, patria mia" dat ze begint door de eerste noot uit de lucht te plukken en dan egaal te laten aanzwellen. Die egaliteit vind je trouwens overal terug in haar stem. Die romige kleur - uiteraard volle room, geen light-producten - is over de volledige breedte van haar stem aanwezig, zonder ook maar ergens dunner te worden. Maar het is niet allemaal piano en mezzo forte wat ze doet. Indien nodig kan ze ook stevig uit de hoek komen. Het meest opvallende moment is tijdens de scène met Amneris als ze Aida uiteindelijk zegt dat Radamès toch niet dood is. Nina Stemme reageert daarop met een "Vive!" die klinkt dat het klettert... even dacht ik dat de luchter naar beneden zou komen. Wat mij betreft, mag ze haar Isoldes en aanverwanten in de kast laten en zich verder op het Verdi-repertoire toeleggen...

Publicatie: zaterdag 8 juli 2006 @ 11:32
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen