ti guarda dal Grande Inquisitor

Simon Boccanegra in Parijs

De nieuwe Simon Boccanegra wordt gekenmerkt door minstens twee debuten. In de eerste plaats zingt de Spaanse bariton Carlos Alvarez voor de eerste keer de rol van de Genuese doge. En de Nederlander Johan Simons, tevens artistiek directeur van het NTGent, maakte ook zijn debuut als operaregisseur.

Het is altijd een risico - in het beste geval een berekend risico - om een theaterregisseur los te laten op een opera... zeker als het in een prestigieus huis als de Opéra de Paris gebeurt. Als ik de Franse pers mag geloven, dan was de première verleden week alles behalve een succes en werd de regisseur op massa's boegeroep onthaald. Zo ver zou ik wel niet willen gaan, maar de enscenering vertoont wel een aantal "typische" beginnerstrekjes. Een van de minst erge is misschien nog het feit dat hij totaal geen idee heeft wat hij met een koor moet aanvangen. Dus laat hij het opkomen, plaatst het vooraan het podium en, als ze uitgezongen zijn, dan mogen ze terug vertrekken. Veel meer gebeurt er niet... het lijkt wel een koorregie uit de jaren stillekes of iets wat je mag verwachten in een Duits provincietheater.

Maar het belangrijkste probleem is wel het "concept". Hij beschouwt Simon Boccanegra als een politieke opera... wat hij tot op zekere hoogte ook is. Maar het is zeker niet het enige thema. Johan Simons probeert alles te reduceren tot dit ene idee en doet verwoede pogingen om alles in het concept van een soort oubollige verkiezingsshow te persen.

Foto

Dit idee vindt ook zijn weerslag in het eenheidsdecor van Bert Neumann. De drie wanden bestaan uit zilveren gordijnen, die doen denken aan een televisieshow uit de jaren '50, maar je kan er eventueel ook de alomtegenwoordige zee in herkennen. Daardoor ontstaat wel een gigantisch volume dode lucht. In het midden staat een podium met daarop een reclamepaneel van 20 vierkante meter. Tijdens de proloog prijkt daarop het hoofd van Fiesco. Na de verkiezing van Simone Boccanegra wordt die affiche uiteraard vervangen door een paneel met zijn hoofd. Om de ombouw van het ene podium in het andere mogelijk te maken, speelt zowat de helft van het eerste bedrijf zich af vooraan het podium, voor een neergelaten (vierde) zilveren gordijn. Aangezien dit één van de niet-politieke scènes is - en dus vermoedelijk minder belangrijk voor Johan Simons - wordt er niet al teveel energie gestoken om iets zinnigs te doen met heel de herkenningsscène van Simone en Amelia, nochtans een van de prachtigste scènes die Verdi ooit geschreven heeft.

Kortom, het was een nogal eenzijdige enscenering, maar wel een die die niet echt in de weg van de zangers stond.

Simon Boccanegra is de rol die elke (Verdi)bariton wil zingen omwille van de dramatische mogelijkheden (zelfs Domingo wil hem zingen en er zijn al plannen met de MET om dit effectief te realiseren). Als dan iemand als Carlos Alvarez deze rol toevoegt aan zijn repertoire, dan is dat iets om naar uit te kijken. Ik vond het resultaat slechts gedeeltelijk geslaagd. De proloog en het begin van het eerste bedrijf waren wel een succes met mooie lange legato bogen, stijlvol gebruik van portamenti en een prachtig mezza voce gezongen "figlia" om de scène met Amelia te bekronen. Maar de ultieme test is de Raadkamerscène. Het is in deze scène dat Boccanegra al zijn autoriteit in de schaal moet gooien om de verschillende facties uit elkaar te houden. En die (vocale) autoriteit ontbrak nog. Zijn "Plebe, patrizi, popolo" was niet erg effectief en tijdens die scène begon zijn stem te desintegreren waardoor het grandioze hoogtepunt "e voi gridando pace ! e voi gridando amor !" wat mager uitviel. In dergelijke gevallen vraag ik me af hoe het in een normale zaal, zoals de Garnier, zou geklonken hebben, in plaats van de vliegtuigloods van de Bastille. Want ik had de indruk dat hij te veel moeite probeerde te doen om al die lucht te vullen. Maar na de pauze was hij terug voldoende uitgerust om toch een degelijke, zij het niet echt ontroerende, sterfscène te zingen.

Carlos Alvarez werd omringd door een redelijk sterke bezetting. Enkel Ana Maria Martinez in de rol van Amelia viel wat uit te toon. Ze heeft geen echt interessante stem en interpretatief is ze monotoon. Ze doet bijvoorbeeld niets met haar grote openingsaria "Come in quest' ora bruna". Maar daarnaast stond een schitterende Ferruccio Furlanetto in de rol van Jacopo Fiesco. "A te l'estremo" had nog wat veel vibrato. Maar tegen dat hij een paar maten verder was en aan de romanza "Il lacerato spirito" begon, had hij zijn stem volledig onder controle en zong hij de rest van de partij met een mooie sonoriteit en indrukwekkende bastonen. Neil Shicoff was oorspronkelijk voorzien voor de rol van Gabriele Adorno. Maar hij heeft gelukkig op tijd ingezien dat deze rol niets meer voor hem is. Stefano Secco was echter de ideale Gabriele met een zonnige en zeer Italiaanse stem. En met zijn stralende topnoten was hij het die elk ensemble domineerde.

Wie dit alles ook wil zien en niet naar Parijs kan komen... de voorstelling van 23 mei zal live uitgezonden worden op Arte.

Publicatie: maandag 8 mei 2006 @ 12:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Emöke Baráth in het Conservatorium

Wie herinnert zich Emöke Baráth nog ? Vier jaar geleden was ze finaliste van de Elisabethwedstrijd, maar ze viel niet in de prijzen. Gisteren was ze terug in Brussel voor een barokconcert in de vrij frisse concertzaal van het Brussels Muziekconservatorium.

Concert, 17-1-2018 17:24
0 opmerkingen

Tobias Berndt in het PSK

Oorspronkelijk zou Thomas E. Bauer gisteren een Bach-concert zingen in het PSK. Wegens ziekte moest hij afzeggen en werd hij vervangen door de bariton Tobias Berndt. Christoph Spering dirigeerde "Das Neue Orchester". Het programma bleef ongewijzigd met twee van de bekendste Bach-cantates voor solo-bas, en tussendoor Bachs Orkestsuite nr. 1 (BWV 1066).

Concert, 14-1-2018 8:59
0 opmerkingen

Hommage aan Alberto Zedda in Antwerpen

Alberto Zedda zou deze week 90 jaar geworden zijn. Het verjaardagsfeestje van Opera Vlaanderen werd een eerbetoon aan de vorig jaar overleden dirigent door negen zangers, het operakoor en dirigent Donato Renzetti. Voor de gelegenheid weken ze uit naar de Koningin Elisabethzaal.

Concert, 7-1-2018 10:17
2 opmerkingen

Januari 2018

De Munt opent het nieuwe jaar met een origineel tweeluik - Il prigioniero en Das Gehege - in een regie van Andrea Breth. Opera Vlaanderen speelt Falstaff in Gent. In Luik brengen ze een nieuwe productie van Carmen. In 2018 zijn er "ronde" verjaardagen van Gounod, Rossini, Debussy en Bernstein. De kans dat we veel Porpora of Lecocq te horen zullen krijgen, lijkt me dan weer vrij klein.

Toekomstmuziek, 1-1-2018 10:39
0 opmerkingen

Yevgenij Onegin in Dortmund

Yevgenij Onegin is één van mijn favoriete opera's. Voor mijn laatste voorstelling van 2017 keek ik dan ook uit naar de nieuwe productie in Dortmund... een slabakkende dirigent Gabriel Feltz gooide echter roet in het eten.

Opera, 31-12-2017 9:10
0 opmerkingen

Hamlet in Krefeld

Hamlet van Ambroise Thomas behoort tot de zelden opgevoerde Franse opera's. De opera van Krefeld brengt een mooie nieuwe productie van Helen Malkowsky met een middelmatige bezetting.

Opera, 30-12-2017 9:58
0 opmerkingen

Maria Stuarda in Duisburg

De Rheinoper van Duisburg brengt een nieuwe productie van Maria Stuarda in een regie van Guy Joosten. Het is niet zijn meest geïnspireerde creatie geworden...

Opera, 29-12-2017 9:45
0 opmerkingen

Rigoletto in Luik

Dit jaar geen eindejaarsoperette in Luik, maar een herneming van Rigoletto in de negentiende eeuwse enscenering van Stefano Mazzonis di Pralafera.

Opera, 27-12-2017 9:37
1 opmerking

Dialogues des Carmélites in de Munt

Dialogues des Carmélites behoort tot het Franse standaardrepertoire van de twintigste eeuw. Het was dan ook verrassend om te ontdekken dat de opera niet meer opgevoerd werd in de Munt sinds de Belgische creatie in 1959. Maar met de productie van Olivier Py en onder de muzikale leiding van Alain Altinoglu brengt de Munt meteen één van de beste Muntproducties van de afgelopen tien jaar...

Opera, 20-12-2017 16:58
11 opmerkingen

Falstaff in Antwerpen

Opera Vlaanderen haalt voor de eindejaarsperiode het ultieme meesterwerk van Verdi boven. De nieuwe productie van Falstaff is interessant, maar op vocaal vlak rammelt er vanalles.

Opera, 14-12-2017 8:38
13 opmerkingen