ti guarda dal Grande Inquisitor

Ian Bostridge in Antwerpen

In navolging van zijn groot idool, Dietrich Fischer-Dieskau, brachten de Engelse tenor Ian Bostridge en zijn pianist Julius Drake een heel traditioneel Liedprogramma dat opgebouwd was rond twee dichters en twee componisten... Goethe en Schubert voor de pauze en Eichendorff en Wolf na de pauze.

Maar daar houdt elke gelijkenis met "FiDi" dan ook op. Enig gevoel voor stijl en smaak is de Engelsman niet gegeven. We kregen dan ook een recital te horen (en te zien) dat enkel de meest verstokte Bostridge-fans kon bekoren. En te oordelen naar de reactie die hij van het publiek kreeg in de Vlaamse Opera, zaten al die fans gisterenavond ook effectief in de zaal. Of is dit misschien een geval van de "nieuwe kleren van de keizer" ?

Het is al genoegzaam bekend dat Bostridge geen blijf weet met zijn lichaam. Hij loopt rond, hangt op allerlei mogelijke en onmogelijke manieren op en in de piano, duwt en trekt aan de piano, en springt net niet in het publiek. Dit gedrag is hoogst irritant en leidt verschrikkelijk af.

Op zich zou dat nog niet zo erg zijn, als er tenminste een degelijk uitgevoerd liedrecital tegenover zou staan... maar helaas !

De Schubertliederen waren het slachtoffer van hoogst eigenzinnige tempi die bijwijlen lethargische dimensies aannamen tot het punt dat de liederen onzingbaar werden. Meeres Stille werd zo traag gezongen, dat je als luisteraar al na twee zinnen de draad kwijt was. En het feit dat Bostridge halverwege de eerste regel al een extra adembeurt nodig had, is ook een aanwijzing dat het goed fout zat. Een gelijkaardige behandeling ondergingen Nhe des Geliebten of het normaal prachtige Erster Verlust.

Zijn keuze van liederen is ook twijfelachtig. Auf dem See bracht hem in vocale problemen en An Schwager Kronos klinkt sowieso beter als het door een bariton gezongen wordt... waarvoor Bostridge gezwind het bewijs leverde.

Hij begon en eindigde zijn Goethe-deel met twee versies van An den Mond en deze twee liederen verduidelijken perfect het voorgaande... de eerste versie (D.295) was veel te traag en de tweede versie (D.296) lag op een pijnlijk ongemakkelijke plaats in zijn stem, waardoor hij de iets lagere noten eerder moest gorgelen dan zingen.

Tenslotte is er nog zijn "interpretatieve inleving". Een voorbeeldje... van Liebhaber in allen Gestalten worden gewoonlijk maar een stuk of drie strofen gezongen, maar Bostridge zong om een of andere reden ook de schaap-strofe ('Wr ich gut wie ein Schaf'), wat hem wel in staat stelde om op levensechte manier het gekajiet van de vos weer te geven.

Kortom, de eerste helft van de avond was al zeer onaangenaam verlopen en als er na de pauze geen Wolf op het programma gestaan had, dan zou ik het zeker voor bekeken gehouden hebben.

Maar driewerf helaas !

Wat hij na de pauze ten beste gaf, waren wel degelijk teksten van Eichendorff... maar Hugo Wolf was nergens te bekennen. "Nicht umkomponieren !", zou Gundula Janowitz zeggen. De partituur van deze liederen bevat al zoveel aanwijzingen, dat het zeker niet nodig is om allerlei extra interpretaties te gaan bedenken, als zelfs aan de basisuitvoeringsvereisten nog niet voldaan is. Maar vermoedelijk denkt Bostridge daar anders over en bracht dus een geslaagde Wolf-parodie. Maar het publiek was laaiend enthousiast voor zoveel diepzinnig geweld en kon welgeteld n bisnummer lospeuteren... nog eens An den Mond, maar nu op een tekst van Hlty.

Wie deze travestie ook - of nog eens - wil horen, moet zeker 3 maart in zijn agenda noteren, want dan zendt Klara het uit.

Publicatie: donderdag 13 februari 2003 @ 17:54
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar n ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

D vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als n van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen