ti guarda dal Grande Inquisitor

L'Incoronazione di Poppea in De Munt

Historisch gezien komt de plot van Monteverdi's L'Incoronazione di Poppea ergens na Handels Agrippina, een opera die door dirigent René Jacobs en regisseur David McVicar al twee keer in de Munt te zien was. Met "Poppea" wordt uit eenzelfde vaatje getapt, maar met minder succes.

Monteverdi zit zeker niet in mijn top tien van favoriete componisten omwille van zijn overwegend "parlar cantando" wat bij mij al snel allerlei geeuwreflexen opwekt. Bij het begin van de voorstelling vreesde ik al het ergste. De volledige eerste scène was van een tergende en langdradige traagheid. De oorzaak daarvan is echter niet alleen bij Monteverdi te zoeken, maar ook bij de zangers... en dan vooral bij de Poppea van Carmen Giannattasio. Ze heeft een slaapverwekkende en totaal oninteressante stem. Als je je Poppea voorstelt als een ambitieuze vrouw die alles in het werk stelt en desnoods zelfs over lijken gaat om haar doel - keizerin worden - te bereiken, dan komt deze zangeres zelfs niet in de buurt van wat een Poppea zou kunnen zijn.

De twee zangers die ook al in Agrippina meezongen spelen hier weer dezelfde rol. Malena Ernman springt weer rond als een overactieve, coke-snuivende Nero, maar ze is vocaal minder interessant dan vroeger. Ze klinkt soms zelfs wat contratenorachtig. De contratenor Lawrence Zazzo (Ottone) vond ik dan weer saai met een beperkt dynamisch en kleurenspectrum. Antonio Abete zingt constant met een verwrongen gezicht, maar heeft niet de echte basnoten voor Seneca.

Foto

Wat mij betreft sprong er maar één stem echt uit... en dat was Marie-Claude Chappuis als Ottavia, de toekomstige ex van Nero. Haar lamento in het eerste bedrijf was van een indrukwekkende intensiteit, net zoals haar afscheidsaria in het laatste bedrijf. Zij was zowat de enige die een echt karakter neerzette en daar McVicar niet voor nodig had. Bijna even gevarieerd zong Amel Brahim-Djelloul. Ze toont alle facetten van haar stem in de rol van de als hip-hopper rondhuppelende Valetto - die je zo een draai om zijn oren wil geven voor de manier waarop hij zich tegenover Seneca gedraagt. Ze zong ook op een mooie manier de rol van Amore (geblinddoekt en met een stok).

Naast al dat serieus volk, zitten er ook nog een paar buffo-rollen in voor de twee voedsters. En hier haalt McVicar alle voor de hand liggende clichés en grappen boven... van de in peignoir met konijnenpantoffels rondsloffende Arnalta (de tenor Thomas Michael Allen), die in de slotscène terugkeert als Dame Edna Everage, tot Marie-Nicole Lemieux als de Nutrice van Ottavia die kortgerokt en met een spagaat de zaal op haar hand krijgt.

Publicatie: vrijdag 24 maart 2006 @ 19:47
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen