ti guarda dal Grande Inquisitor

Rigoletto in Parijs

De Rigoletto-productie van Jérôme Savary is bijna tien jaar oud, maar ze had net zo goed 50 jaar oud kunnen zijn. Een enscenering die het libretto redelijk letterlijk volgt, heeft het voordeel dat je geen tijd moet verliezen met proberen uit te vissen wat de regisseur zou willen bedoelen met deze of gene - ongetwijfeld geniale - vondst. Alle aandacht kan gaan naar de muziek. In het geval van de Parijse bezetting was die aandacht ook gerechtvaardigd.

Om niet meteen in superlatieven te vervallen, laat me beginnen met Bülent Külekci die een degelijke Duca zong met een stevige, presente, zij het wat eenzijdige stem. Spijtig genoeg vermeed hij - waar mogelijk - alle hoge noten, enkel op het einde van "La donna è mobile" kon hij moeilijk anders. Maar we kregen dus wel een slap einde van zijn cabaletta en ook in het duet met Gilda bekroonde hij de stretta niet met een hoge noot... wat Laura Claycomb uiteraard wel deed en waarmee zij de Hertog vocaal voor schut zette. Toegegeven, het zijn maar twee noten, maar het zijn wel net die noten die het verschil maken. Het was echter moeilijker om zijn wankelend legato te vergeven wat vooral in "La donna è mobile" mank liep.

Die ene hoge noot van Laura Claycomb was slechts één van de vele en was het orgelpunt van het eerste bedrijf. We kennen haar natuurlijk van in de Vlaamse Opera en in de Munt, maar als Gilda is ze fe-no-me-naal. Elke noot wordt haarscherp geplaatst, elke triller perfect uitgevoerd, ze interpoleert een hoop extra (hoge) noten in "Caro nome" al dan niet pianissimo of met een messa di voce waar je kippenvel van krijgt. Het was dan ook een gelukkige keuze van de dirigent Renato Palumbo om nadrukkelijk de rust met orgelpunt op het einde van haar aria in het oog te houden zodat het publiek even uit de bol kon gaan. Dat daardoor de aria niet naadloos overging in het "Zitti, zitti"-koor, tot daaraan toe... maar de ontlading van het publiek was absoluut nodig.

Op hetzelfde niveau stond de Rigoletto van Andrzej Dobber. Zijn Macbeth in Amsterdam deed al een fantastische Verdi-bariton vermoeden. Maar met deze Rigoletto kan hij zonder problemen naast de grote Rigoletto's uit het verleden staan. Op geen enkel moment vrees je dat hij overspoeld gaat worden door het orkest, dat hij de hoge tessituur niet aan zou kunnen of dat hij de psychologische kanten van de rol niet zou weten vorm te geven. Met het introspectieve karakter van "Pari siamo" zet hij de juiste toon. Het eerste duet met Gilda - als hij over haar gestorven moeder vertelt - is aangrijpend teder en ontroerend. Net als de twee andere duetten met Gilda zijn dit hoogtepunten van de voorstelling. En natuurlijk komt alles grandioos samen in "Cortigiani, vil razza dannata". Alle emoties van woede tot smekende onderdanigheid en alles wat ertussen ligt, kwamen aan bod. Tot nu toe is dit de beste en meest complete Rigoletto die ik ooit live gehoord heb... Ik kijk nu al uit naar zijn Simon Boccanegra in de Nederlandse Opera.

Publicatie: dinsdag 14 maart 2006 @ 19:44
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen