ti guarda dal Grande Inquisitor

Schubertiade (7) - Juliane Banse

Wat krijg je als je een piano, een cello, een klarinet en een sopraan op een hoop gooit ? Misschien iets wat lijkt op het programma van woensdagnamiddag op de Schubertiade... met de eerste sonate voor cello en piano (opus 38) van Brahms, het opus 5 voor piano en klarinet van Alban Berg en het trio opus 114 van Brahms. Tussen al die kamermuziek zong Juliane Banse vijf nachtliederen van Schubert, met Lars Vogt aan de piano.

Juliane Banse heeft een paar mindere jaren achter de rug - het feit dat ze in die periode twee kinderen op de wereld gezet heeft, heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken - maar nu is ze volledig terug... en hoe ! Ze heeft een dergelijke staat van vocale perfectie bereikt dat haar Schubert zo natuurlijk en gemakkelijk klinkt dat je het niet voor mogelijk houdt. De liederen die ze zong waren nochtans niet van de gemakkelijkste. Der Einsame was nog "normaal" en Du bist die Ruh kwam heel dicht bij het ideaal. De aanzet probeerde ze iets te zacht in te zetten, waardoor ze even moest doordrukken, en in "von deinem Glanz" liet ze het traditionele Glanz-diminuendo achterwege... maar voor de rest was het perfect.

Maar dan... Nacht und Träume ! Tot nu toe was mijn referentie-uitvoering die van Christine Schäfer toen ze dit vijf jaar geleden in de Vlaamse Opera als bisnummer zong. Die referentie werd woensdag overtuigend uit mijn herinnering geveegd. Juliane Banse bereikte een ontroerende perfectie, die - gekoppeld aan een intelligente frasering en interpretatie - zich ontwikkelde tot de perfecte ontroering... De twee liederen die daarna kwamen, Nachtstück en Auf dem Wasser zu singen, waren net zo aangrijpend.

Ik dacht dat het daarbij zou blijven, maar als er een klarinettist (Sabine Meyer in dit geval) in de buurt is, dan is Der Hirt auf dem Felsen onvermijdelijk. Al de andere keren dat ik dit lied in een recital gehoord heb, was telkens met Barbara Bonney. Hoewel dat telkens goed uitgevoerd werd, had ik er geen wereldschokkend beeld aan overgehouden. Maar met Banse verandert alles... In de eerste strofen schetst ze de situatie en vleit ze haar stem naadloos in het timbre van de klarinet. De schok komt met "In tiefem Gram verzehr' ich mich" als ze haar stem een larmoyant karakter geeft, zonder ook maar een moment haar zanglijn te forceren. Ze houdt alles perfect onder controle. De voorlaatste strofe is doortrokken van adembenemende 'Sehnsucht'. De laatste strofe is een echt bravourestuk, dat vergeleken kan worden met een Italiaanse cabaletta... en zelfs hiermee kan ze ontroeren.

Had ik al gezegd dat dit het meest perfecte half uur van de Schubertiade was ?

Twee dagen later gaf Juliane Banse een volledig liedrecital, deze keer met Wolfram Rieger aan de piano. Het programma was iets origineler waarin vooral de Sechs Lieder für Sopran, Klarinette und Klavier (Opus 103) van Louis Spohr opvielen. De klarinettist was weer Sabine Meyer. Na een eerste beluistering, was ik niet echt overtuigd van deze liederen. Daarvoor zitten er net iets teveel strofische liederen tussen om mijn aandacht vast te houden.

Vooraf had ze zes liederen van Haydn gezongen. En voor een keer had ik niet de indruk dat het opwarmoefeningen waren. She never told her love ontroerde, The spirit's song werd ingetogen en in gedachten verzonken gezongen. Fidelity viel op door Riegers pianospel... stormachtige klanken voor de eerste strofe en een gevoelige begeleiding bij de tweede strofe.

Na de pauze was het al Schiller wat de klok sloeg met eerst de drie Wilhelm Tell-liederen van Liszt. Ze werden in een continue boog uitgevoerd. Het was weer Wolfram Rieger die de show stal met de kleurrijke pianobegeleiding voor Der Fischerknabe, Der Hirt en Der Alpenjäger. In de Schiller-liederen van Schubert trad Juliane Banse weer op het voorplan met een wondermooie Schöne Welt en Der Jüngling am Bache. De ballade Der Alpenjäger was een perfecte verstandhouding tussen zangeres en pianist.

Het verraste me om Dithyrambe op het programma te zien. Door het in de sopraantessituur te horen, is het duidelijk waarom het eigenlijk een bas- of baritonlied is. De "irdische Halle" of "Jupiters Saal" hebben echt dat gewicht nodig. Enkel voor de laatste strofe met de "himmlische Quelle" komt een sopraanstem tot haar recht.

Met nog twee bisnummers - An die Nachtigall en Der Musensohn - beëindigde Juliane Banse haar recital... en mijn Schubertiade.

Publicatie: zaterdag 10 september 2005 @ 14:38
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
0 opmerkingen

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen