ti guarda dal Grande Inquisitor

Don Giovanni - Riccardo Muti

Tijdens de Wiener Festwochen van 1999 werd in het Theater an der Wien Don Giovanni opgevoerd. Deze voorstelling, in een regie van Roberto de Simone en gedirigeerd door Riccardo Muti, verscheen onlangs op DVD.

FotoRoberto de Simone heeft er een kostuumdrama van gemaakt. Om de tijdloosheid en de universaliteit van Don Giovanni te beklemtonen, verschijnen de Don en Donna Elvira in elke scène in een ander kostuum. Zo krijgen we een historische modeshow die ergens in de 16e eeuw begint en pakweg rond 1900 eindigt. Leporello evolueert op een gelijkaardige manier van een commedia dell'arte-figuur in de eerste scène tot een lakei in de laatste scène. De andere karakters veranderen niet zo drastisch.

De regie zelf volgt een redelijk traditioneel pad. Het enige waar ik het nut niet van inzie, is waarom er twee standbeelden zijn van de Commendatore, één standbeeld waar de zanger inzit (en dat later ook komt dineren bij Don Giovanni) en het ruiterstandbeeld dat enkel dient om met het hoofd te knikken en waarop de tekst "Dell'empio che mi trasse al passo estremo qui attendo la vendetta" gebeeldhouwd staat. Die tekst wordt trouwens tijdens het slotsextet achter de zangers geprojecteerd.

Carlos Álvarez zingt de titelrol. Ik vind hem geen grote Don. Daarvoor mist hij de vocale autoriteit, die hij echter wel op theatraal vlak compenseert. Zijn stem klinkt vaak opgekropt en lijkt me net een maatje te klein. Hij zingt wel een stevige Champagne-aria zonder in de problemen te komen met de snelheid. Maar zijn serenade "Deh, vieni alla finestra" is niet verleidelijk genoeg. Alles bij elkaar is hij een aanvaardbare Don, zonder uitzonderlijk te zijn.

Soms heeft de stem van Ildebrando d'Arcangelo (Leporello) dezelfde kleuring als die van Alvarez, maar meestal met een lichtere toets. Zijn moment komt met de Cataloogaria, wat niet echt vlekkeloos verloopt. Hij zou gevarieerder met de tekst kunnen spelen, maar het zou niet mogen dat hij zich in de tekst verslikt of soms het orkest verliest. Om een of andere reden heeft hij niet enkel een cataloog, maar ook een soort kijkdoos waarin hij Donna Elvira laat kijken... een fotoboek avant la lettre van Don Giovanni's veroveringen ?

De Donna Elivira van Anna Caterina Antonacci is wel op alle vlakken fantastisch. Als ze zich in haar eerste scène met "Chi mi dice mai" voorstelt, is haar persoonlijkheid bijna te groot voor de zaal. Haar tekstprojectie is perfect, de manier waarop ze haar woorden kneedt in "Non ti fidar, o misera" is een voorbeeld voor zowat al de andere zangers. Haar grootste moment komt echter met "Mi tradi". In het voorafgaand recitatief gaat ze van ongebreidelde woede tot verscheurende ontgoocheling... waarmee ze dan op de juiste golflengte zit voor de aria zelf. Met een knetterend staccato werkt ze de loopjes zuiver af alsof het niets is.

De coloraturen van Adrianne Pieczonka (Donna Anna) zijn minder overtuigend. Op het moment dat ze beseft dat Don Giovanni de moordenaar van haar vader is, wordt ze bijna hysterisch... ook vocaal, met een wat schreeuwerige hoogte. De daarop volgende aria "Or sai, chi l'onore" is verrassend saai en monotoon, na haar dramatische aanloop. De tragere aria "Non mi dir" ligt haar een stuk beter en die zingt ze dan ook mooi, vooral dan het eerste pre-coloratuur-gedeelte.

Op iedereen is wel iets aan te merken, maar de enige écht zwakke schakel is Michael Schade als Don Ottavio. In de ensembles wordt hij bijvoorbeeld constant overstemd door de andere zangers. Van zijn twee aria's is de ene al rampzaliger dan de andere. In "Dalla sua pace" probeert hij nog een en ander te maskeren door overdreven piano te zingen, maar tegen het einde lijkt hij uitgezongen en komt zijn legato in het gedrang. Dat "Il mio tesoro" een killer-aria is, wordt hier op een pijnlijke manier duidelijk. Zijn eerste aanzet is aarzelend en al de rest is onaanvaardbaar slordig. Hij zingt de 'cercate'-sectie wel in één adem, maar moet zich daarna herpakken met wat heroïsch gebrul. Als Tamino is hij niet slecht, maar op basis van deze uitvoering blijkt Don Ottavio niet echt zijn ding te zijn.

De andere ster van de voorstelling - naast Antonacci - is uiteraard Angelika Kirchschlager. Toen ik in in januari in Wenen was, zong ze ook Zerlina. Op deze DVD bewijst ze dat ze "het" in 1999 ook al had. In "La ci darem la mano" biedt ze eerst nog vastberaden weerstand, maar nadien ze je haar weerstand letterlijk wegsmelten voor Don Giovanni's avances. Als ze even later voor Masetto staat, is haar "spijt" duidelijk gespeeld vooraleer ze aan "Batti, batti" begint. Zoals heel haar vertolking wordt ook "Verdrai carino" gekenmerkt door de Weense toets.

Lorenzo Regazzo is een correcte Masetto, die tijdens de eerste feestscène wel heel snel doorheeft hoe de vork aan de steel zit. Franz-Josef Selig komt wat traag op gang als de Commendatore, maar beleeft zijn beste moment net op het moment dat het nodig is... als standbeeld bij Don Giovanni.

Publicatie: zaterdag 20 augustus 2005 @ 10:30
Rubriek: DVD's

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen