ti guarda dal Grande Inquisitor

Suor Angelica & I Pagliacci in Luik

Het is geen voor de hand liggende keuze om Suor Angelica te koppelen met I Pagliacci. Die laatste wordt meestal samen met Cavalleria rusticana opgevoerd, ook een thematisch koppeling met Il tabarro is logischer. Maar in opera gaat het niet altijd over logica. Aangezien deze twee opera's niets met elkaar te maken hebben, heeft de Waalse Opera - gelukkig - ook niet geprobeerd om er een eenheidsproductie van te maken. Ze hebben zelfs twee verschillende regisseurs voorzien: Claire Servais voor Suor Angelica en Jean-Louis Grinda voor I Pagliacci.

FotoWat ik niet voor mogelijk achtte, hebben ze in Luik toch klaargespeeld... een Suor Angelica opvoeren die op geen enkel moment ontroerde. De oorzaak is te zoeken in de combinatie van de regie en zangers. Het openingskoor begon al rommelig, en gedurende de hele voorstelling slaagden ze er niet in om het vrouwenkoor min of meer in overeenstemming te krijgen met het orkest. Het decor is daarvoor de grote boosdoener. Het bestaat uit een groot traliewerk waarachter de verschillende cellen van de zusters zichtbaar zijn. Op zich is dat idee niet slecht. Het klooster verandert daardoor in een soort gevangenis, wat het - op zijn minst voor Suor Angelica - ook is. Maar het nadeel is dat daardoor het koor uit elkaar getrokken wordt... en dat is iets wat je het Luikse koor niet mag aandoen.

De personenregie van Claire Servais is onbestaande, de verschillende zusters krijgen geen eigen profiel (ofwel gaat dat verloren achter het traliewerk). Verder vond ze de voorgeschreven zelfmoord van Suor Angelica door middel van vergif blijkbaar niet dramatisch genoeg. Daarom laat ze haar zelfmoord plegen met een dolk. Al dat bloed op een wit onderkleed ziet er natuurlijk veel dramatischer uit, maar het is een dramaturgische blunder van formaat.

Het einde van de opera is altijd een probleem om te ensceneren. In deze voorstelling gebeurt er gewoon niets en laat ze gewoon het engelenkoor het woord voeren. Dat is ook de beste keuze, omdat alle andere mogelijkheden snel belachelijk kunnen overkomen. Er is trouwens ook geen verlossing. Suor Angelica wordt in de eeuwige verdoemenis gestort na haar zinloze zelfmoord, aangezien haar zoontje helemaal niet dood blijkt te zijn. Als de Zia Principessa terugkeert naar haar koets komt Angelica's zoontje naar haar toegelopen... nog een blunder.

De redding moet dan van de zangers komen, maar ook dat lukt niet helemaal. Om te beginnen zijn de kleinere rolletjes veel te zwak bezet. Het zijn dan wel kleine rolletjes, maar ze moeten toch enige individualiteit en presence hebben. Dat was niet het geval, waardoor het eerste half uur al snel verveelde. Voor Suor Angelica hadden ze Hasmik Papian geëngageerd. Ze heeft weliswaar het volume om over het orkest te geraken en het timbre zit ook goed, maar toch ontroert ze me niet, zelfs niet met "Senza mamma". Als curiositeit hebben ze de legendarische Fiorenza Cossotto voor de Zia Principessa binnengehaald. En meer dan een curiositeit is het niet. Net zoals met Rita Gorr indertijd in de Vlaamse Opera is het een pijnlijke aangelegenheid. Voor haar rapsende lage noten en gigantisch vibrato moet je zeker niet naar Luik gaan.

Samengevat, voor Suor Angelica zijn ze dik gebuisd. Maar gelukkig is er een herkansing met I Pagliacci, en dat deel van het tweeluik is op alle vlakken alles wat Suor Angelica niet is.

Foto

De opera werd redelijk traditioneel geënsceneerd. De enige vrijheid die ze genomen hebben, is dat het toneel van het tweede bedrijf niet in commedia dell'arte-kostuums opgevoerd werd. Maar daar kan ik mee leven.

Ook de zangers zijn een stuk beter. De Canio van Vladimir Galuzin is een indrukwekkende vertolking. Hij heeft een gigantische stem, die nu veel donkerder klinkt dan toen hij een paar jaar geleden Hermann zong. Zijn stem mag misschien nog iets meer helderheid en squillo hebben, maar hij is wel de enige die me die avond kon ontroeren met zijn "No, Pagliaccio non son", zonder trouwens te vervallen in de typsiche veristische snikken. Het is enkel spijtig van zijn wauwelend Italiaans.

Alketa Cela was een wisselvallige Nedda. In haar aria "Stridono lassù" geraakte ze maar moeilijk op gang. Maar nadien ging het een stuk beter, vooral voor het duet met Silvio en de scène met Tonio, alhoewel ik haar stem niet echt interessant of boeiend vond. Tenslotte mag de schitterend genuanceerd uitvoering van de "Prologo" door de Koreaan Ko Seng-Hyoun (Tonio) niet onvermeld blijven.

Publicatie: woensdag 27 april 2005 @ 9:13
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

La favorite in Luik

Donizetti's La favorite behoort niet echt tot het ijzeren repertoire. Maar na de voorstelling bij het Beierse operafestival is het wel uitzonderlijk om in hetzelfde jaar een tweede productie mee te maken. Maar net zoals de Münchense liet ook de Luikse productie te wensen over.

Opera, 23-11-2017 21:52
1 opmerking

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen