ti guarda dal Grande Inquisitor

Julie in De Munt

De nieuwste opera van Philippe Boesmans is een stuk kleinschaliger dan zijn vorige opera Wintermärchen. Julie werd geschreven voor drie zangers en het Kamerorkest van De Munt, net zoals Hanjo eerder op het seizoen. Maar het voordeel van Julie is dat het een heel stuk beter klinkt.

Julie is gebaseerd op "Fröken Julie" van Strindberg, wat door Luc Bondy - die ook instaat voor de regie - omgewerkt werd tot een (Duits) operalibretto. Het verhaal gaat over Julie, de dochter van de graaf, die tijdens St-Jansnacht een "one night stand" heeft met Jean, de knecht van de graaf, die hoopt op die manier een stapje hoger op de maatschappelijke ladder te komen. Jean zelf is min of meer verloofd met Kristin, de keukenmeid.

Foto

De opera kan opgedeeld worden in twee delen met in het midden de stormachtige liefdesnacht. Het vocale bereik is op het eerste gezicht redelijk beperkt. Enkel Julie krijgt in het eerste (verleidings)deel iets complexere muziek. Zo krijgt ze regelmatig melismen te zingen - waarschijnlijk om haar dronken toestand uit te beelden - maar die nooit uitgroeien tot virtuoze coloraturen. En om zichzelf een iets serieuzere air te geven - "ik ben NIET dronken!" - duikt ze ook regelmatig in haar donker laag register.

Die iets complexere muziek past ook bij het karakter van Julie. Want het is een rol waarrond mysterie en onduidelijkheid hangt; ze is op dat vlak enigszins vergelijkbaar met Mélisande. Haar verloving is bijvoorbeeld net verbroken, maar daar wordt verder niet op ingegaan (enkel dat hij "een schoft" was). Ze is ook opgevoed als een jongen, omdat haar moeder haar niet wilde. Ook de relatie tussen haar ouders roept meer vragen dan antwoorden op. Dit alles wordt heel overtuigend op scène gezet door Malena Ernman.

In tegenstelling tot Julie zijn de twee bedienden een stuk traditioneler en meer rechlijnig. Kristin past volledig in de operatraditie van de soubrette-meid, alhoewel Kerstin Avemo meer vocaal gewicht heeft dan de doorsnee "ina-sopraan". Ze is ook de enige wier Duits iets minder idiomatisch klinkt. Jean - gezongen door Garry Magee - is even archetypisch. In eerste instantie ziet hij de verleiding van Julie enkel als een spel. Het is pas in het tweede deel dat zijn idee, om haar te gebruiken om een eigen hotel te beginnen, vorm krijgt.

Alles bij elkaar vind ik Julie een meer dan geslaagde opera, en zeker een stuk onderhoudender dan de andere creaties die we de laatste tijd hebben ondergaan. Maar dat betekent niet dat alles even goed is. Het eerste deel vind ik soms wat te lang, dat mag gerust wat gebalder. Het sterkste stuk begint pas op het moment dat Kristin terug binnenkomt en beseft wat er gebeurd is. Dan is er pas enige echte dramatische ontwikkeling met Julie die zich op het einde de keel oversnijdt met het scheermes van Jean, begeleid door dezelfde ritmische (hart)slagen op de grote trom waarmee de opera ook begon. Net voor Kristin terugkeert, is er trouwens nog een hilarische scène als Jean met een kapmes het zangvogeltje van Julie in stukken kapt... waarbij ik me moest inhouden om het niet uit te proesten.

Het enige echte bezwaar is dat de opera iets te kort is voor een avondvullende voorstelling; na 70 minuten is het al gedaan. Het is een ideale opera om hem te koppelen met een andere contrasterende korte opera... "La serva padrona" of zo...

Publicatie: vrijdag 11 maart 2005 @ 19:39
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
1 opmerking

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen